Dat was me nogal een jetser, en dan op allerlei verschillende manieren. Ik ga ook proberen niet te mailen, maar een brief te schrijven. Ik geloof dat je gelijk hebt, het voelt belangrijker, minder vluchtig. Maar ik weet niet of ik aan vier kantjes kom.
Ik heb wel zin om meer over mezelf te vertellen en om je vragen te beantwoorden. Dat was een van de redenen om te gaan schrijven om zo mezelf opnieuw te kunnen voorstellen. Ik hoorde ooit een podcast van Esther Perel en zij legde uit dat een van de redenen dat relaties spaak lopen, is dat mensen te veel de persoon worden die hun partner in de relatie ziet. En als je niet die persoon bent, dan ben je wel de vader, of de zoon van je ouder, maar ik ben ik, en ik ben altijd heel tevreden geweest met mezelf.
Sommige mensen vonden mij arrogant, maar ik heb mezelf nooit beter dan anderen gevonden, maar ik verbaasde me wel regelmatig over hoe weinig mensen zagen dat ik ook heel leuk en of goed was. Tegenwoordig heb ik daar minder last van, ik ben heel tevreden met mezelf, maar heb minder moeite met het idee dat ik niet ver boven het maaiveld uitsteek.
Ik ben wel vaak even verliefd, vooral wanneer mijn koffie (ik drink hipster filterkoffie) heel goed gelukt is
Ik ben al lang niet meer heel erg verliefd geweest, en daarmee bedoel ik dat ik in de war ben, alleen maar aan haar denk en dat ik zo erg hoop dat zij mij ook leuk vindt. Ik ben wel vaak even verliefd, vooral wanneer mijn koffie (ik drink hipster filterkoffie) heel goed gelukt is. Als ik dan de straat op ga en de koffie begint te werken en de wind waait precies goed, dan voel ik het onoverwinnelijke dat verliefd zijn ook heeft. Ook ben ik wel eens verliefd op Antoin, maar dat begint steeds meer te voelen als een soort gelukzalige dankbaarheid; we hebben zo veel samen, en kunnen daar zo goed met zijn tweeën van genieten, dat ik er dankbaar van word. Deze dankbaarheid grenst aan verliefdheid. Maar verliefd worden op zomaar een vrouw, dat heb ik niet vaak meer. Dat mis ik wel een beetje, maar ik ben het niet kwijt, want dan zou ik het wel zoeken.
Jij bent wel vaak verliefd, lijkt het wel, in ieder geval nu net twee keer en met die liedjesvriend, dat zou ook een beetje verliefd kunnen zijn geweest. Ik heb meteen een mening en omdat ik schrijf, geef ik je die graag. Het lijkt me heftig om uit een sportgezin te komen, waar jezelf verbeteren de norm is en het leven bestaat uit doelen en winnen. Alles kan je verbeteren: je lijf, je prestaties, je leven. Ik zou dat ook wel willen, maar tegelijk voelt de drang naar verbeteren als het devalueren van het heden. Wanneer ben je dan echt trots op jezelf?
Ik kom uit een gebroken gezin; mijn ouders zijn gescheiden toen ik twaalf was, en ik ging samen met mijn zusje bij mijn moeder leven. Dit is nooit een vraag geweest, volgens mijn moeder was mijn vader niet in staat om voor ons te zorgen en daar gaven mijn vader en ik haar gelijk in, mijn zusje uiteindelijk niet, maar dat was later. Echt een lelijke scheiding, met veel ruzie en drama. Ik zag mijn vader ook vaak niet, en hierdoor weet ik niet precies hoe je een vader moet zijn. Ik denk dat ik wel een goede vader ben, maar ik ben meer de vader waarvan mijn moeder dacht dat ik hem nodig had: een strenge man die zijn kinderen opvoedt en duidelijk maakt hoe de wereld in elkaar zit. Ik ben dus best streng en duidelijk, maar ik heb daar nog een aantal dingen aan toegevoegd, namelijk onvoorwaardelijke liefde, een rotsvast vertrouwen in de keuzes van mijn kinderen, en ik speel ook graag met ze. Niet echt spelen, maar een beetje geinen op muziek, domme grappen maken over hun vrienden, of ten koste van mij, hun broer/zus, en het liefst hun moeder. Ik denk dat ik mezelf wel leuk had gevonden als vader. Misschien dus iets te streng.
Mijn droom is om echt een lijf te hebben
Fuck, nog geeneens een pagina! Ik moet even zien of je nog wat gevraagd had. Ik ben in de vorm van mijn leven, ik heb nog nooit zo veel gesport, vooral omdat ik er nooit zo van genoten heb. Ik zwem minimaal drie keer in de week in de swim gym, een soort fitnessclub, maar dan in het zwembad, waarbij een zwemcoach me vertelt hoeveel baantjes ik moet borstcrawlen en hoe hard ik moet gaan. En daarnaast ben ik aan het begin van de lockdown gaan joggen, met Evy, en samen jog ik nu bijna tien kilometer per keer. Mijn droom is om echt een lijf te hebben, dat was altijd mijn droom, maar ik deed er niet zo veel aan. Nu wel. Jammer dat het nog niet echt opvalt.
Tijdens het rennen luister ik podcasts, bijvoorbeeld die van Esther Perel, maar ook een van iemand die vertelde dat een van de leukste dingen van daten is om bij wildvreemden thuis te komen. Hoe wonen mensen, wat hebben ze, en hoe ruikt het? Dat lijkt me ook wel leuk.
Geur is inderdaad belangrijk, ik hou heel erg van de geur van de hoofdhuid, niet omdat ik dan meteen wil vrijen, maar omdat die zo echt is. Dat is trouwens nog best een ding, lijkt me, als je nu single bent: iemand aanraken, laat staan kussen is op dit moment zo grensoverschrijdend, of telt dat niet als je aan het daten bent? Ik was altijd gek op de eerste kus, het moment dat je elkaar gaat kussen, omdat je zonder te overleggen hebt afgesproken dat dat gaat gebeuren. En dan helemaal als zij ook op de hoogte was van die afspraak, en als je dan na de eerste voorzichtige benadering doorgaat. That’s magic! Ja, dat vind ik mooi. Heb je Normal people gelezen van Sally Rooney? Echt een juweel wat mij betreft. Daar moest ik aan denken. Ook tijdens het lezen van je brief.
Goeie vraag, ‘waarom wil je losgaan?’
Goeie vraag, ‘waarom wil je losgaan?’ Ik weet het niet, misschien is het kinderachtig, maar ik vind het lekker om het idee te hebben dat ik alles mag, en daar horen dingen als roken en drinken bij, maar ik geloof niet dat ik me er zo erg op ga focussen, want ik heb al best veel werkverplichtingen gecreëerd. Ik wil heel erg graag een alternatief mediakanaal opzetten. De vriend waarmee ik dat wil doen heeft een studio, en hij heeft heel veel talenten om zich heen waarmee ik als een vuist op de bestaande media ga inbeuken. Genoeg M, en adieu DWDD, we gaan iets nieuws doen, iets anders vinden en de volgende horen. Zoiets. Dus daar ga ik me de komende tijd mee bezighouden. En met de VN.
Ik hoop dat het wordt met F. Hij klinkt leuk en echt. Ik heb heel veel moeite met te hard lachende mensen, al moet ik ook weer zeggen dat als je iemand leuk vindt, en je wil zeker weten dat die ander jou ook leuk vindt, dan helpt het om vaak te lachen. Als zij met je mee lacht, dan is dat een goed teken.
Nu nog even corona: ik hoop dat het niet nog een keer een lockdown wordt, en ja, daar maak ik me een beetje zorgen over, omdat ik niet zeker weet of ik dat werktechnisch ga trekken. Ik moet als zzp’er mijn eigen werk vinden of creëren, en daar heb ik tijd en ruimte voor nodig, en die is er niet in een lockdown. Ik kan zelf programma’s bedenken, maar ik moet ze wel verkopen. Het liefst werk ik af en toe voor een opdrachtgever, en af en toe voor mezelf, maar in de lockdown valt de opdrachtgever weg en ik word een beetje gek van mezelf.
Waarom dacht je dat ik moeite zou hebben met je Tinderverhalen, ik was al gewaarschuwd voor een persoonlijke brief, of was je bang dat ik jaloers zou worden op je vrijheid? Ik heb een keer op Tinder gezeten. Voor mijn werk. Ik was bezig met een dating show en een van de kandidaten vertelde me erover en ik was meteen verkocht. Niet per se om een andere vrouw te ontmoeten, maar het idee van stippen en matchen vind ik heel erg vermakelijk. Het ging mis toen ik Tinder op mijn telefoon had laten staan en een vriendin van Antoin haar vertelde dat ze mij op de markt had gezien. Antoin vond dat ongemakkelijk, en terecht...
Mijn zoon zit op honkbal, lekker chill en hij skate tegenwoordig heel fanatiek. Hij kan allemaal trucjes, echt dingen die ik ook had willen doen. Ik geloof dat ik daar nog wel het trotst op ben, dat allebei mijn kinderen de ruimte voelen om eigen keuzes te maken. Die ruimte heb ik een beetje gemist. En jij wat doe jij anders dan je ouders? Dat vind ik echt een interessante vraag, vanuit hier komen we heus wel terug op wat er anders moet in de wereld.
Een heel fijne vakantie, je eerste alleen met je kind. Jij bent nu die ene alleenstaande moeder op de camping, dat is best een belangrijke rol, roept veel energie op, en is voer voor drama. Ik hoop dat je veel lacht en dat F. zich verleid voelt om op zijn paard te springen en langs te komen. Waarom moet je zo lang wachten om elkaar te zien?
Ik weet nog dat mijn moeder een vriend kreeg, ze was net een paar maanden weg bij mijn vader (saillant detail: de vriend was zestien jaar jonger dan zij, ze zijn nog steeds bij elkaar en intussen getrouwd). Ik probeerde mijn moeder uit te leggen dat ik het nog niet zo wist met deze man. Ik had er geen goed gevoel bij en ik vond hem niet zo leuk. Mijn moeder heeft me toen uitgelegd dat ik hier helemaal niets over te vinden had; het was haar vriend en verder niets. Dus niet mijn zaak. Achteraf vond ik dat ze daar helemaal gelijk in had.
Nog een keer fijne vakantie, penvriendin.
Harro
