Het is waanzin, maar een Word document geeft me iets meer het gevoel dat ik je ook daadwerkelijk een brief stuur. Dat ik je niet email en dan steeds terug scroll naar die mail en zoek naar wat jij zei en wat ik dan weer moet zeggen. Wat ook een pré is, is dat er een automatische taalcorrectie en hoofdletterfunctie in zit. Toch lekker. Ik schrijf je terug. Bij deze, want als ik het nu niet doe, duurt het lang. Ik ga morgen op vakantie.
Ik ga naar mijn dochter die met haar vader op een camping zit bij het Veerse Meer. Het is gek, voor het eerst apart op vakantie als je uit elkaar bent. Maar ik kan er niets aan doen het heerlijk te vinden, en me daar dan toch weer gek over te voelen. Want ik vind het gewoon heel prettig om alleen te zijn en mijn eigen plan te trekken en te doen wat ik wil doen. Het liefst doe ik dan leuke dingen met anderen, maar ik vind het ook lekker om gewoon in mijn eigen bubbel te zitten. Ik wil ook wel naar theater en musea, maar ik heb gewoon even geen geld. En ik vind het terugtrekken ook fijn. Idioot is ook dat ik dan toch ook voel: het is vrijdagavond, nu moet je wel iets leuks gaan doen. Ik vind dat kinderachtig. Als je 40 bent en dan gaat lopen doen alsof je iets moet doen op vrijdag- of zaterdagavond, omdat dat beter is voor jezelf en je image. Terwijl mijn image allang staat, of niet staat, en vooral irrelevant is, en ik er nu geen zin in heb. Het is vrijdagavond en het is dertig graden en ik heb geen zin om op een terras te zitten, maar liever zit ik thuis in mijn eentje muziek te luisteren en te appen met mijn nieuwe verliefdheid, die nog niet echt een verliefdheid is, maar ook weer wel, en dat hopelijk echt wordt, maar ook dat weten we nog niet, want we hebben elkaar nog nooit ontmoet.
Als je eenmaal aan Zattes begint van Brouwerij het IJ ben je gesjochten
Ik zit dus nu thuis. Ik zat eerder deze week wel in de kroeg. In de kroeg met een man die ik wel leuk vind, maar het was steeds niet helemaal duidelijk hoe leuk en wat dat was. Nu blijkt dat we vrienden zijn. Ik vind het wel rustig. Hij heeft ook een vriendin, dus dat scheelt. Hoewel hij fucking vaag deed aan het einde en ik steeds dacht: wil je mij nu zoenen of zo? Je staat zo te staren en mij steeds vast te pakken en niet uit je woorden te komen en zelfs boos te worden als ik je erop aanspreek. Ik dacht: misschien ben je even in de war na al die biertjes, het waren er te veel, we waren echt wel een beetje dronken. Als je eenmaal aan Zattes begint van Brouwerij het IJ ben je gesjochten. Ik heb zelfs mijn fiets niet goed op de standaard gezet toen ik thuiskwam, maar gewoon tegen de muur gesmeten en gelukkig wel op slot gedaan. Ik vond hem niet lekker ruiken en te hard lachen op de verkeerde momenten. Niet lekker ruiken is een groot probleem, en dat komt nooit meer goed als dat speelt. Als je iemand niet lekker vindt ruiken wil je diegene niet opeten en dat moet je willen als je iets met iemand wil in een bed.
Ik ga dus morgen naar mijn dochter die in onze vouwwagen zit met mijn ex. En dan kom ik en slapen we een nachtje tegelijk in die vouwwagen. Ik zie daar een beetje tegenop. Ik heb er geen zin in. Maar je doet dat voor je kind. Het is sinds al dat gezeik tussen ons ontzettend lastig om bij elkaar te zijn. Het is heel wonderlijk: ik voel me goed bij de situatie, maar niet bij zijn gevoel over de situatie. Zijn gevoel over de situatie is er eentje van verdriet en gemis, en ik zou daar begrip voor moeten hebben, wat ik ook heb, maar ik vind het lastig ermee om te gaan, omdat het me hindert. Het is voor mij lastig omdat ik liever wil dat wij gezellig als een soort vrienden met elkaar omgaan, maar ja… dat moet je dan allebei willen. Het zal veranderen in de toekomst.
Ik ben vrij en ik vind het verrukkelijk
Mijn leven heeft op dit moment best een smeuïg karakter. Ik geniet daar wel van, moet ik zeggen. Ik ben vrij en ik vind het verrukkelijk. Ik heb het nooit eerder verrukkelijk gevonden, vrijgezel zijn, want ik dacht voor deze ex dat ik een man moest naast me. En dat zal te maken hebben gehad met een gevoel te willen nestelen. Maar ook met een soort maatschappelijk ideaal. Ik hoef niet zo nodig meer te nestelen, dat scheelt een hoop. Sterker nog, me nu binden is iets wat me eerder afschrikt dan aantrekt. Het verbaasde me dan ook dat ik ineens gevoelens ontwikkel voor iemand die ik niet ken, op een manier die toch wel riekt naar verliefdheid. Ik ga het je even vertellen. Ik heb er zin in. Het wordt denk ik een lange brief. Ik kom later terug op wat jij schreef en dingen over dit project.
Ik wilde niet op dating apps. Ik voelde een afkeer. Ik moest bovendien bijkomen van mijn scheiding met de vader van mijn kind en dat afsluiten, en dat vond ik wel genoeg. Ik ging even in een bubbel met mezelf. Zonder mannen. Ik dacht: laat mij maar even in quarantaine, die corona komt me goed uit. Had jij dat? Dat je die quarantaine ook heel prettig vond? Deuren dicht en m’n kind homeschoolen en dingen bedenken. Die Tozo van de regering gaf me wel wat rust, en ik dacht: ik hoef me nu niet al te veel zorgen te maken of ik wel kan eten. Na die uitspraak op de avond dat er ook een applaus klonk uit de ramen en deuren voor het zorgpersoneel, moest ik janken van opluchting, en het viel me op dat ik voor het eerst een soort stress voelde over bestaanszekerheid op een manier die ik niet kende. Die angst is nog steeds reëel en toch voelt het nog niet helemaal zo. Ik vertrouw erop dat ik mezelf, zoals altijd, wel kan bedruipen. En mijn kind, maar dat hoeft gelukkig niet alleen.
Ik ging op dating apps nadat ik een keer bij een vriend thuis liedjes had geoefend, omdat we een klein optreden moesten doen bij vrienden. Hij vertelde hoe hij zijn vriendin heeft ontmoet: door Tinder. Hij vertelde daarover en ik vond het verhaal en hem leuk. Ik vond zijn boekenkast en cd’s ook leuk. En zijn huis. Het is een eigenzinnig figuur die je op allerlei onhandigheden kan betrappen, maar niet op dat hij iets anders is of doet dan zichzelf zijn. Hij doet zich nooit anders voor dan hij is. Ik houd daarvan. Maar dat Tinder, ineens dacht ik: hmmm… zal ik eens kijken?
Ik houd ervan als iets kan ontstaan of groeien
Dus ik ging kijken. Ik maakte een Tinder-profiel aan, ook voor Happn, dat is ook een soort Tinder, maar dan gaat het over wie er realtime bij je in de buurt zijn in een specifieke straal. Uiteindelijk probeerde ik Hinge en Bumble ook. Ik vond de apps overweldigend. De hoeveelheid mensen die voorbijkomen en op zoek zijn, ik kon het bijna niet aan. En dan moet je in een split second beslissen wat je daarmee doet, en moet, en wil. Ik houd ervan als iets kan ontstaan of groeien, en niet in een split second besloten hoeft te worden. Nou blijkt dat de soep niet zo heet wordt gegeten als die wordt opgediend en je nog een hele tijd hebt om te beslissen of je tot wat dan ook over wil gaan. Maar toch was het zo dat het vreselijk veel was en ik die extra prikkels helemaal niet zo leuk vond. Ik kan slecht tegen te veel prikkels. Allerlei matches waar ik dan wel of niet iets mee moet. Je moet dat dus ook leren, hoe je er mee omgaat. Het is eigenlijk een soort café, alleen weet je in dit café dat iemand op zoek is en zijn oog op je laat vallen. In een bruine kroeg kan je daar nog over twijfelen, maar hier valt weinig te twijfelen over die eerste interesse, gezien er een match is. Je mag daarna nog wel afhaken natuurlijk. Dat gebeurt ook vaak, van beide kanten. Dat je denkt: nee, dit is het niet. En fair enough. Wat heb je eraan verder te chatten met iemand waarvan je al denkt te weten dat je het niet ziet zitten? Dus unmatchen is makkelijk te accepteren. Vind ik. Daar zijn de meningen wel over verdeeld.
Online daten is dus een nieuwe dimensie. En ik heb binnen een paar dagen snel een succesvolle date gehad. We hadden een heel leuke avond. We hebben nog steeds af en toe contact, kort en bondig. Hij is geen apper. Ik vind dat wel een afknapper, als je niet kan appen of schrijven, maar ja… ik ben ook een snob. Afspreken kwam er steeds niet van. Ik voel weinig noodzaak. Hij appt wel eens in de zoveel dagen ‘Hey you’, of ‘How was your day?’, of ‘Hey stranger’ als ik niet reageer. Ik weet niet zo goed wat hij nou wil, en eigenlijk maakt het me niet zoveel uit. We zien wel. Daarna heb ik de apps even uitgezet en af en toe wat gechat met mensen. Er kwam weinig uit. Ik had nog een keer een date, maar die vent wilde meteen trouwen zo ongeveer en kon mijn “Nee, ik wil niet met je zoenen” moeilijk verkroppen. Ik ben ook een keer ‘ge-ghost’; dat ik een afspraak had en diegene me de dag ervoor ineens ging unmatchen. Ik vond dat stom, maar ook hilarisch. Ik merk toch dat ik maar zelden wil afspreken. Alleen nu wil ik verschrikkelijk graag afspreken met F.
F. is erg leuk. Dat wisten we beiden meteen toen we elkaar zagen. Het is vrij bijzonder, maar het is opvallend hoe snel je bij iedere match een ander gevoel hebt. Je kan eigenlijk heel goed detecteren tussen mensen. Dat gebeurt dus door woorden via de chat, maar ook via iets dat ik zeer abstract vind. Het lijkt er toch op dat je met een vreemde een soort lijntje op afstand krijgt. Je voelt als het ware hoe iemand reageert, en wat er bij de ander gebeurt ook wel. Heel gek. Ik kan mijn vinger er niet opleggen.
We hebben nog niet afgesproken. De eerste week waren we druk met dingen. Toen gingen we op vakantie met onze kinderen, of aan het werk, en waren we niet beschikbaar. Hij woont niet in de stad, dat maakt het lastiger. En ik wilde er niet meteen hemel en aarde voor bewegen om hem te zien, ik dacht: als het gebeurt, gebeurt het wel. Geen haast. We appen de hele dag door regelmatig, al drie weken, en hebben een paar keer gebeld. Vanmiddag nog. Ik vind hem veel leuker dan ik dacht iemand te kunnen vinden via een app. Ik raakte er eerst van in de war. Ik dacht: ben ik nou verliefd op iemand die ik niet ken? Hoe is het mogelijk? Ik wil dat helemaal niet! Ik voel dat dan in mijn grond en merk een paniek op: help ik ben kwetsbaar en stel me open en bloot aan een vreemde, ik kan pijn krijgen. Ik ga in een kramp. Dat is een oud ding. Ik probeer het maar een beetje te laten en m’n eigen gezwabber te accepteren. Soms gebeuren deze dingen, verliefd worden op een vreemdeling. Ook als dat niet de bedoeling was. Juist misschien. En het is ook prachtig en bijzonder.
Zo zie je maar hoe verliefdheid een projectie is van je eigen verlangen en niet altijd op realiteit hoeft te berusten. Je zou denken aan een luchtspiegeling. Hoewel… wat het bijzonder maakt, is dat we elkaar wel elke dag wat beter leren kennen en steeds meer dingen onthullen. Ik zie hem nu anders dan in het begin. Ik heb het gevoel dichtbij hem te staan en dat hij zich verdiept in mij en dat er een verbinding is. Dat is overigens geheel wederzijds. Dat is het leuke. Hij vindt mij dus evengoed heel bijzonder leuk. Veel van wat hij zegt en doet spreekt me aan en is op foto’s gebaseerd. Hem uitvoerig googelen geeft me te kennen dat ik hem aantrekkelijk vind. Zijn hoofd is geweldig. Ik vind hem intrigerend en knap en ontwapenend en liefdevol. En dat allemaal louter via telefoon. Stem, beeld, verhaal. Geen geur of lichaam, geen aanraking of fysieke ruimte tussen mensen. En juist dat is zo wezenlijk. Dat maakt het eng. Dat ik voel: de kans dat ik je niet lekker vind ruiken, of je lichaam niet wil opeten is aanwezig. Die kans is reëel. En daar lijkt het nu niet op, maar het kan wel.
...flikker op met je racefiets, ik wil gewoon weten wie je bent en wat je denkt
En opvallend is ook dat ik op Tinder, Happn en Bumble profielen van mannen die hun sportieve houding etaleren bloedirritant vind. Dat ik denk: flikker op met je racefiets, ik wil gewoon weten wie je bent en wat je denkt. Ik wil weten of je van het leven houdt en wat je ontroert, ik wil weten wat je dromen zijn en of je ook dingen maakt. Ik wil weten of je kan liefhebben en of je je graag verwondert. Of je een racefiets hebt gekocht van je salaris, vind ik eerder irritant dan aantrekkelijk.
Ik vind het leuk dat F. vertelt dat hij het spannend vindt dat zijn zoon van zestien steeds van een rots in Frankrijk van twintig meter hoog afspringt, en allerlei capriolen uithaalt, en dat hij dan de zenuwen in zijn maag voelt en elke keer bang is dat hij op de rotsen te pletter valt. Ik vind het geweldig dat hij ook dingen maakt, en snapt wat ik belangrijk vind. Ik vind het zo leuk dat hij me stuurt dat hij in een bijzonder restaurant at en overweldigd was door de bijzondere smaken van de verschillende gerechten. Ik hoor graag hoe hij uit de rivier is gegaan omdat zijn schouders rood werden van de zon, en dat hij toen een tarp boven zijn hangmat heeft gespannen. Ik vind het fijn om te horen dat hij ook steeds aan mij moet denken en zo nieuwsgierig is naar mijn alles. Of hij een racefiets heeft? Ik wil het niet eens weten.
We zien elkaar pas als ik terug ben van vakantie. Na elf augustus. Ik ben nu al zenuwachtig en kijk ernaar uit. Ik koester dit maar even, deze bubbel van ons die hoe dan ook bestaat. En als we niet verliefd op elkaar worden in het echte leven, dan worden we toch op zijn minst vrienden. Ik was dit dus niet van plan. Ik wilde even gluren op dating apps en eventueel wat daten voor de gein. Verliefd worden lag eigenlijk niet in de planning, dat was wel het laatste waar ik op uit was, gek genoeg. Ik had mijn portie wel even gehad na de afgelopen jaren.
Jij. Ben jij verliefd? En hoe is jouw relatie? Ik ken Antoinette, dus dat maakt het mogelijk gek er open over te praten. Ik ken Antoinette overigens alleen sporadisch en via verschillende sporen. Meestal is dat werk gerelateerd. Wij hebben nog nooit in een kroeg gezeten en ik heb nog nooit privézaken met haar uitgediept.
Ik mis de VN niet. Ik houd wel van namen als Bouthros Bouthros Gali. En vredesstrijders zie ik graag aan het hoofd van de wereld. Ik mis de VN dus wel, maar ik denk weinig na over de VN. Ik merk dat ik me weer een beetje heb teruggetrokken uit het nieuws. Ik doe dat soms. Een soort van afsluiting van al die onrust. Ik hecht dan even meer waarde aan het uitdiepen van mijn eigen leven en wat ik daarmee wil doen, en hoe ik daarmee een bijdrage aan de wereld wil leveren, dan dat ik al het nieuws op de voet volg. Ik weet eigenlijk niet wat ik daarvan vind, maar ik doe het altijd al zo. Soms opgeslokt worden door nieuws, en dan specifieke onderwerpen, soms helemaal niet. Herken jij dat?
Ik heb een dochter van acht. Ze is heel leuk en nogal eigenzinnig. Ze is een dromer. Als ik Antoinette een beetje volg op sociale media, heb jij heel leuke kinderen. Wat voor vader ben jij?
En de corona-tyfus rukt weer op. Wat doet dat met jou? Het doet met mij vooral iets op het vlak van economische onzekerheid. Ik vind dat zorgelijk. Onrustbarend. En tegelijkertijd is het gewoon wat het is en hebben we het maar te accepteren.
Ik ga hangen. Ik hoop dat je een geweldige week voor je hebt. Waarom wil je dingen doen zoals roken en veel drinken? Om van god los te gaan? Wat wil je ervaren? Vrijheid? Wat vind je leuk om te doen?
Oké. Dag Harro. Briefpartner.
Rebecca
