Je schrijven heeft aan kracht gewonnen! Je brief vloeide als een machtige rivier bij me binnen. Ik dacht te begrijpen dat je met dezelfde gedachte speelt als ik vaak heb over tegenslag. Namelijk dat die voet in de lucht ergens goed voor is. Dat iets je dwingt om te vertragen en stil te staan. Zo probeer ik er ook naar te kijken. Als er iets naars gebeurt, is dat achteraf soms het beste wat je op dat moment had kunnen overkomen. Ik hoop echt dat je het zo kunt aanvoelen.
De Overtoom achter de huizen heeft nog niet zijn monotone brom bereikt, wat me vertelt dat Nederland nog niet helemaal is opgestart zoals vroeger
De hoeveelheid mooie dagen in april en mei is wel een openbaring voor me. Ik schrijf dit aan de terrastafel. Zwaluwen cirkelen hoog boven de binnentuinen terwijl de ochtendzon ons terras raakt, nog ongehinderd door de grote pluim van de populier van de buren. Vogels fluiten uitbundig in onze binnentuinen. De Overtoom achter de huizen heeft nog niet zijn monotone brom bereikt, wat me vertelt dat Nederland nog niet helemaal is opgestart zoals vroeger.
Waar ik normaal gesproken dag in dag uit opgesloten in vergaderkamers zit om kwesties op te lossen, richting te geven aan mensen in hun werk en leven, en lijstjes afwerk richting die eeuwige verbetering, ervaar ik nu het langzaam opwarmen van de dag. De subtiliteiten van het veranderende licht op de allium en de blauwe regen. Natuurlijk zijn er nog steeds die eindeloze videovergaderingen die ik vanaf mijn terras doe. Ze komen me eerlijk gezegd de keel uit. En toch, eigenlijk ben ik dankbaar voor de hele situatie. Het doet me inzien wat een onnozele plicht mijn werk vormt. Ik zet honderden mensen in fanatieke beweging om honderdduizenden anderen te laten betalen voor iets dat ik zelf nauwelijks de moeite waard vind om mijn eigen tijd aan te geven: actualiteit. De zin van dat alles ontgaat me. Ik denk deze tijd regelmatig aan de woorden J.C. Bloem. 'Is dit genoeg; een stuk of wat gedichten, voor de rechtvaardiging van een bestaan.'
Ook ik ga slopen. Hoewel ik dat woord niet gebruik, kunnen anderen dat wel zo ervaren. Geen huis, maar voor de vijfde keer een reorganisatie in minder dan drie jaar tijd. Het gaat me ook deze keer niet om de kosten omlaag te brengen, maar om de hele werking te verbeteren. Met minder mensen werken, die meer zeggenschap krijgen over hun werk, dat levert altijd betere resultaten op en leukere banen. Minder gedoe. Je wordt gedwongen om zaken minder complex te maken. Het nadeel voor deze brieven is dat ik weinig tijd heb. Het is van ’s ochtends vroeg tot diep in de avond achter de computer. Ik voel wel een schuldgevoel over de lengte van deze brief. Maar hopelijk haal ik dat nog in.
De verrijking en de relativering. Je zegt waar ik naar snak
Je stuk over Frankrijk, dat dubbelleven, heb ik drie keer gelezen. Nee, vier keer. Kennelijk is mijn honger heel groot naar een nieuw hoofdstuk in mijn leven. De verrijking en de relativering. Je zegt waar ik naar snak. Bedoel je met relativering dat je ook de ándere kant kent, zodat je het goede van beide maatschappijen ziet, maar ook kan doorprikken wat er eigenlijk aan schort?
Ik heb drie pijlen op mijn boog die kunnen leiden tot een dubbelleven. Kreta, waar we elk jaar naartoe gaan en vrienden hebben wonen in Chania. Mijn vrouw leert Grieks en dat gaat nu al zo goed, dat het bijna onvermijdelijk wordt moet ik eerlijk zeggen. Maar goed, toch nog wat andere opties. De andere pijlen zijn een plekje aan zee in Nederland als een retraiteplek. Schoorl of Zandvoort. Dat kan elk moment en elk seizoen. En dan is er nog het project van een goede vriend om mee te gaan werken aan het bouwen van een privaat natuurgebied in de Spaanse Pre-Pyreneeën. Twintigduizend hectare wil hij bij elkaar brengen. Wilde dieren herintroduceren, de monocultuur van steeneik doorbreken met de introductie van boomsoorten. Energie opwekken lokaal met biomassa. Ik realiseer me hoe zeer dit project een teken van deze tijd is, en als ouderwets gaat overkomen als iemand dit nog leest over vijftig jaar. Maar ja, hier zijn we nu dus mee bezig, mensen! Dat stuk land is ook op 600 meter hoogte, zoals jullie molen. Wat me daarin aantrekt, is dat ik dan iets achterlaat van mijn leven. Een natuurgebied waarin de verstilling zo groot is dat de coronatijd er niets bij vergeleken is.
Over drie weken is mijn boekpresentatie trouwens. Via videobellen. Als je mij je postadres stuurt, zorg ik dat je een boek krijgt en een uitnodiging voor de presentatie. Alle goeds voor je gezondheid en hopelijk is die enkel weer beter.
Dank voor je rijke vertelling. Ik wens je alle goeds. Zoals altijd,
Xavier
