Dit is de laatste keer dat ik deze aanhef gebruik, zodra ik een brief van je heb ontvangen ga ik over op ‘Lieve Ineke’. Dat voelt gewoon veel beter. Heb je er een bezwaar tegen dat ik tutoyeer? Het zou niet mijn neiging zijn als we elkaar ontmoeten, maar zo, in een brief zou ik graag ‘je’ en ‘jij’ schrijven. Ik pas me uiteraard aan als u dat liever anders ziet. Maar voor nu: wat geweldig met je te mogen gaan schrijven. Ik ben geen man, waar je de voorkeur aan had gegeven. Maar ik hoop dat ruimschoots goed te maken met een mooie briefwisseling.
Als ik op straat loop zie ik de huizen en dan pas de mensen
Dank voor je geweldige levensverhaal. Ik ben erg onder de indruk van je levensgebeurtenissen. Het doet me deugd te horen dat je bent gaan schrijven want ik denk dat veel mensen van jouw ervaringen kunnen leren. Wat leuk te lezen dat je in de Orteliusstraat bent geboren. Een van mijn beste vrienden woont er en ik kom er graag. Ik vind die buurt, de Mercatorbuurt en de Jan Evertsenstraat zo mooi met die Amsterdamse School-architectuur. Mijn ouders zijn architect, ze hebben samen een bureau en ze hebben me toch vriendelijk geïnfecteerd met die blik omhoog. Als ik op straat loop zie ik de huizen en dan pas de mensen.
Op vakantie of in een nieuwe stad zie ik de gebouwen, de stijlen, het onderhoud, de geschiedenis. Niet dat ze me er actief op gewezen hebben, maar ze konden nu eenmaal niet anders dan allerlei dingen opmerken aan kozijnen/deuren/bakstenen/bouwstijlen en dat hardop uiten waardoor dat was wat mijn broer en ik vaak hoorden.
Wat geweldig om je uiteenzetting te lezen over de 'dijkers' en de 'pleiners' in Amsterdam! Hier ga ik eens meer over opzoeken. Ik ben zelf geboren in Den Haag maar heb altijd vanzelfsprekend in Amsterdam willen wonen, zo snel mogelijk. Dus zodra ik mijn gymnasiumdiploma op zak had was ik weg, reizen voor modellenwerk en naar London voor een auditieworkshop aan een toneelacademie daar. En toen naar Amsterdam. Mijn eerste huisje was op de 5e verdieping aan de Marnixstraat. Ik huurde het van een meisje dat ging reizen voor drie maanden. Ik voelde me tegelijk geweldig mondain en eenzaam. Dat huisje is nu opgegaan in het nieuwe De La Mar theater dus als ik er langs fiets en ik kijk omhoog zie ik nog steeds die dakkapel van waaruit ik zat te staren. Nu schijnt daarachter het rode licht van het theater.
Wat betreft de huidige lockdown denk ik dat ik ‘geluk’ heb; wij hebben twee jonge kindjes, dus afleiding en aanraking genoeg
Er is zoveel in je brief dat ik de belangrijkste vraag oversla: ‘Hoe gaat het? In deze vreemde tijden?' Ik hoop dat je gezond bent en de kracht houdt om wat geïsoleerder te leven tot er andere tijden aanbreken. Ik vond je uitdrukking ‘Vraag iemand met een Joodse achtergrond nóóit hoe het met hem gaat als je geen tijd hebt’ geweldig. Wat betreft de huidige lockdown denk ik dat ik ‘geluk’ heb; wij hebben twee jonge kindjes, dus afleiding en aanraking genoeg. Een dochter van vier en een zoon van net één jaar. Hij vindt lopen geweldig indrukwekkend om te doen. Voor ons en voor veel mensen met jonge kinderen gaat het leven dan al gauw nog een beetje z’n gang. Alleen is het wat lastiger om thuis te werken, te schrijven en om soms, heel soms, even een moment te zitten met een kopje thee en een boek.
Ik voel een soort haast om al mijn vragen over je levensverhaal te stellen, maar dat hoeft niet hè? We hebben tijd. Zal ik vertellen wat ik doe? Waar ik me mee bezig houd? Altijd minder interessant dan praten over de ander vind ik, maar het zou onbeleefd zijn dat niet te doen.
Allereerst ben ik actrice. Ik heb de toneelschool in Amsterdam gedaan, aan de Jodebreestraat. Mijn artistiek leider daar was Ruut Weissman, als ik je nog een interessante documentaire aan mag raden dan is het het portret wat documentairemaker Judith de Leeuw over hem maakte, hij heet De Hoofdpersoon.
Wat een luxe hè, als je kunt doen wat je interesseert?
Naast mijn acteren in het theater en voor de camera schrijf ik. Ik heb twee romans geschreven en heb me de laatste jaren toegelegd op scenario’s. Ik ben ook bezig met het maken van een toneelstuk van het boek De Mannen van Maria van Anneloes Timmerije. Dit gaat over Maria van Aelst, Brabantse die in de 17e eeuw naar Batavia verscheept wordt om te trouwen en na vijf huwelijken de rijkste vrouw van de Republiek wordt. Ik zou het boek zeker aanraden aangezien geschiedenis je interesseert.
Verder maak ik nu een podcast over de na-oorlogse walvisvaart. Weet je daar iets van? Van de Willem-Barentsz en de reizen naar Kaapstad en de Zuidelijke IJszee? Luister je eigenlijk wel eens podcasts? Het is het beste van radio maar dan wanneer je maar wilt. 'We' is in dit geval ik en Anne-Goaitske Breteler. Ja dat klinkt behoorlijk Fries hè? De meeste walvisvaarders waren Fries, we gaan hen interviewen en vertellen zo hun verhalen over die tijd. Ik kwam dit onderwerp tegen en het fascineerde me zo dat ik hier werk van gemaakt heb. Wat een luxe hè, als je kunt doen wat je interesseert? Het ziet er in jouw levensverhaal ook uit alsof je dat hebt kunnen doen, uiteindelijk. Sommige dingen in je verhaal hebben me ontroerd en geraakt. Het doet me verdriet dat mensen je zo gekwetst hebben. Maar wat je beschrijft aan heling, zelfheling en processen die je doorgemaakt hebt vind ik heel waardevol en inspirerend.
Opdat we nog maar veel mogen schrijven en delen met elkaar. Dit was de eerste voorzet, het begin is er. Ik kijk ernaar uit.
Voor nu wens ik je hele fijne kerstdagen, met warmte en rust en een mooi kerstmaal.
Liefs
Anna Drijver
