Ik schrijf je met een nieuw gevoel in me. Het concentreert zich in mijn maag. Het is onbestemd en er is geen ontkennen aan. Het is angst. Ik ben bang. Nu is het vreemde dat mijn lijf al weet dat er iets gevaarlijks op handen is, maar mijn hoofd puzzelt waar dit over gaat.
Waren het de beelden op het journaal laatst? In de afgelopen 24 uur 183.000 nieuwe gevallen van corona geconstateerd, wereldwijd. Het beeld erbij: een forse man op een ziekenhuisbed met een beademingsapparaat in Brazilië. En dan 400.000 gevallen in India. Zoals ik eerder schreef, volg ik het nieuws niet, maar nu was ik in de kamer toen het nieuws aan stond. Ik schrok er toch van.
Ik vraag me af hoe we ons dit gaan herinneren over zeven jaar. Het geheugen is zo'n aparte zeef
Of ben ik bang omdat ik van plan ben vier (!) weken naar Kreta te gaan? Dat ik niet terug kan. Ben ik bang om in het vliegtuig te zitten? Of ben ik bang omdat ik straks op mijn werk een videogesprek heb met een hoge pief en ik graag wil hij dat hij mij ‘een brave jongen’ vindt? Dat is een heel oud gevoel, een noodzaak om bevestiging te krijgen dat ik er mag zijn. Dat komt af en toe terug. Hoe dan ook, dit leek me het moment om je te schrijven. Om vast te leggen wat corona dus nu met mij doet.
Ik vraag me af hoe we ons dit gaan herinneren over zeven jaar. Het geheugen is zo'n aparte zeef. Ik vatte de tijd samen voor een vriend, die ik al maanden niet had gesproken. Ik vatte het als volgt samen: fijn om meer tijd met de kinderen door te brengen. Minder gedoe, want minder afspraken, sporten, vrienden, zakelijke etentjes. Minder logistiek met sport en school voor de kinderen. Ja, wel rot dat ik mijn vader niet kan zien in zijn tehuis, alleen via het hek.
Maar dat is veel te positief samengevat allemaal. Ik vergat te melden dat ik rsi-klachten krijg van het werken achter het scherm. Dat ik enorme last heb gekregen van mijn achillespees en hiel. Dat ik nu bij een fysiotherapeut oefeningen doe en nieuwe zolen aangemeten heb gekregen, omdat ik helemaal verzwakt ben in het middenlijf. Van al dat stilzitten. Ik vergat dat de kinderen toch wel een achterstand hebben opgelopen op school. Dat het hier elke dag schreeuwen aan de keukentafel was, omdat ze elkaar in de haren zaten, en steeds minder onze uitleg accepteerden van de lesstof: “Zo legt de meester het niet NIET uit!”
Ik heb besloten om onbetaald verlof op te nemen. Zes weken
Maar als iemand me dan vraagt hoe het gaat, dan ben ik opeens positief over de afgelopen tijd. En ik hoef echt geen schijn op te houden. Dat is hoe ik het dan onthoud. Met de leuke dingen. Zoals Oost-Duitsers met heimwee denken aan de tijd voor de Wende. Of mijn opa en oma vertelden dat ze zo weinig hadden, maar eigenlijk heel gelukkig waren. Vergeten ze alle gedoe.
Je vroeg drie weken terug wat ik in de zomer ga doen. Ik heb besloten om onbetaald verlof op te nemen. Zes weken. En eens de tijd te nemen om aan te voelen hoe die ideeën zouden kunnen uitpakken. Ik ga daarom vier weken naar Kreta (als we durven) op zondag 5 juli, met het vliegtuig. Transavia. Maar hoe dat op Schiphol gaat? En drie uur in een vliegtuig met een hele meute mensen. Aankomen in Chania in de drukte. Onze vrienden zeggen dat niemand zich daar aan de anderhalve meter houdt. Het maakt ons er niet geruster op. Daarna wil ik nog op reis met mijn moeder naar Lübeck, het huis van Buddenbrooks is dicht, maar even de sfeer opsnuiven. Met mijn zoon iets samen doen. En ik wil een paar dagen naar Spanje, naar die vriend die een privaat natuurgebied aanlegt. Ik wil wel veel. Kijken of het lukt allemaal.
Ik weet niet wat de kinderen hierover denken na twintig jaar. Ik heb het mijn zoon gevraagd. Wat corona met hem deed. Zijn vriend, zei hij. Die mist hij. Zijn beste en langste vriend heeft - net als het hele gezin - een gevoelige constitutie. Ze komen helemaal niet buiten. “Het voelt net als een bloedprik, heel pijnlijk. Het kwetst me heel erg. Ik hoop niet dat het nog een jaar duurt.” Ik vroeg of er nog meer was. “Eigenlijk niks. Thuisschool vind ik niet zo fijn.” Daarin zijn we het met elkaar eens.
Ik had de presentatie van mijn nieuwe boek via Youtube. Toch minder leuk dan in de tuinkamer van de uitgeverij, zoals het vorige boek. Maar ach, we doen het gewoon zo.
Ik denk vaak dat ik je nog meer moet vertellen, maar het blijft lastig om daar de tijd voor te vinden. Ik ben wel erg benieuwd naar het traumaatje dat in je enkel verborgen zat. Heeft het zich al geopenbaard? En waar vindt dit plaats, in Frankrijk? Ik vroeg me af of ik niet wat zou omrijden in augustus, op weg naar Spanje. Om je te ontmoeten tussen je eigenhandig en perfect gemetselde stenen. Hoe zou dat zijn?
Allerhartelijkste groet,
Xavier
