31 graden
Volgens mij wordt het binnenkort wel relevant hoe warm het was toen je een brief schreef. Eigenlijk zou erachter moeten komen te staan hoe lang het al zo warm is. Hoe langer hoe lomer, en hoe lomer hoe lomer.
Ja, inderdaad, we gaan de diepte in en dat is niet alleen maar omdat de brieven langer worden, maar ook omdat je veel wil zeggen, maar volgens mij zitten we nog wel in het ritme van vraag en antwoord, dat houdt het overzichtelijk en maakt dat er niet te veel in een keer kan worden gezegd.
Wat aardig van je om te denken dat ik een goede vader zou kunnen zijn. Als ik naar mijn kinderen kijk, dan zou ik het wel haast zeggen, alleen weet ik van mezelf dat ik een tikkeltje grillig ben: ik kan opeens qua humeur omslaan en dat heeft dan veel meer met mij te maken dan met een ander. Dit is voor kinderen niet prettig, omdat ze dan de hele tijd rekening moeten houden met dat ik zomaar chagrijnig zou kunnen zijn. Ik had dat erg met mijn moeder. Ik denk dat ik het me wel bewust ben, maar vooral achteraf.
En zo hebben we jarenlang rekening gehouden met elkaars verdriet
Ik zal iets vertellen over de relatie met mijn moeder. Toen mijn ouders gingen scheiden, was ze opeens mijn vader en moeder tegelijk. Ik merk aan mijn kinderen dat het voor hun heel fijn is om twee ouders te hebben. Je kan als ouder niet heel stellig zijn, omdat de andere ouder misschien een andere mening heeft. Iets anders dat erg van invloed is geweest op de relatie met mijn moeder, is de dood van mijn zusje, twintig jaar geleden. Ze was 23 toen ze overleed aan een niet goed gediagnostiseerde hartaanval. We hebben jarenlang dat verdriet gedeeld, wat het voor ons allebei dragelijker maakte. Mijn moeder was wel zo groots dat ze haar best deed om niet te verdrietig te zijn in mijn aanwezigheid (het is heel zwaar voor een kind als zijn ouders verdrietig zijn). En zo hebben we jarenlang rekening gehouden met elkaars verdriet. Op een gegeven moment wordt de impact van dat verdriet minder groot, en konden we ook naar elkaar kijken zonder dat verdriet, en nu moeten we opnieuw naar elkaar kijken en onszelf afvragen wie of wat we zijn en hoe we dat vinden.
Zoiets.
Je hebt het vaak over een man die voor jou wil gaan en die jou wil zien en met wie je kan delen. Ik denk dan in eerste instantie: waarom gaat ze niet voor een man voor wie zij wil gaan en die zij wil zien? Maar misschien deed je dat al en wil je nu hetzelfde terug? Liefde is inderdaad ingewikkeld: wil ik onvoorwaardelijk geven, of onvoorwaardelijk nemen? Durf ik iets van iemand te nemen zonder te denken dat daar iets voor terug moet? En kan ik hetzelfde omgekeerd? Ik geloof dat ik met Antoinette dat gevoel heb; ik ben beter in nemen dan dat zij dat is. Antoin vindt het belangrijk dat ze iets verdiend heeft en om dankbaarheid te uiten als ze iets krijgt, of als haar iets overkomt. Ik geloof daarentegen dat ik niet minder recht dan een ander heb op iets, en dat ik daarom niet per se dankbaar hoef te zijn. De grootste liefdes in mijn leven waren de onbeantwoorde liefdes, de liefdes die pijn deden, de liefdes die je de hele tijd bezighielden met de vraag: waarom, waarom? De diepste liefdes zijn de onvoorwaardelijke, die met mijn kinderen, met Antoinette.
Ik denk dat ik de volgende keer je brief erbij pak, zodat ik toch een beetje het gevoel heb dat we op elkaar reageren.
Amsterdam, 17 Augustus 2020
Oh, fuck me!!! We zijn een huis aan het bekijken en misschien vinden we het leuk, of misschien niet, en wie weet vinden we niet allebei hetzelfde, maar we moeten juist nu eensgezind naar voren treden. En dan word ik me door zo’n makelaar toch voor het blok gezet, echt gekmakend en tegelijk helemaal niet interessant. Anyways. Ik zit vandaag in een communal workspace te werken en te hopen dat alles beter wordt. Ik moet soms echt mijn best doen om te geloven dat andere ooit gaan zien dat ik ergens heel goed in zou kunnen zijn. Ik heb jarenlang een goede baan gehad, waarvan iedereen dacht dat ik hem alleen maar had omdat mijn moeder de baas was. Ik weet dat ik die baan had omdat ik er goed in was, maar als de anderen nu gelijk hebben, hoe moet ik dan ooit aan een nieuwe baan komen?
Ik hou van hem omdat hij mijn vader is
Mijn vader is een bohemien; hij woont in Rotterdam, in een huurhuis van de gemeente en die willen van hem af. Hij wil niet weg, omdat hij nu een huis heeft waar hij al zijn shit in kan bewaren en ook nog een paar wietplanten kan laten groeien. Hij leest heel veel en is allergisch voor moderne communicatiemiddelen (vroeger, toen er nog vaste telefoons waren, was het spannend wie er opnam als je iemand belde, huilde hij me laatst toe). Ik hou van hem omdat hij mijn vader is, en omdat ik hem een lief mens en een leuke opa vind. Maar als kind had ik te weinig aan hem; soms zag ik hem een paar maanden niet, dus de vader die zijn kinderen van advies voorziet heb ik niet gekend. Wel ben ik heel erg onder de indruk hoe hij omgaat met de dood van zijn dochter. Hij had dat verdriet kunnen pakken en zichzelf naar de klote kunnen helpen, maar dat heeft hij niet gedaan, daar ben ik trots op.
Kaartenhuis, ik weet niet of ik dat een mooie metafoor vind voor een relatie. Ik denk bij een kaartenhuis aan iets dat je alleen maar van buiten kan zien en dat van binnen niet of nauwelijks bestaat. Antoin en ik hebben een goede relatie, vooral omdat we hem regelmatig tegen het licht houden, we spreken elkaar aan op gedrag en voorkomen waar mogelijk het ontstaan van patronen. Ik weet niet zeker of het middel dat we daarvoor gebruiken wel ideaal is, namelijk ruzie. Maar aan de andere kant houden we geen lijstjes bij, dus als een ruzie voorbij is, dan hoor ik er weinig over; ik kan me niet herinneren dat we elkaar ooit iets kwalijk hebben genomen wat langer dan een week geleden is gebeurd. Dus als er binnen een week geen ruzie of woorden is, dan zal dat incident geen invloed hebben op de relatie.
Ik geloof ook in geur
Ik geloof ook in geur. Volgens mij had ik het al gezegd, maar ik ben gek op de geur van haar. Ik denk niet dat ik verliefd op iemand kan worden die ik nooit gezien heb, maar dat is bij jou en F. niet het geval, je hebt hem heel erg gezien. Wat me vooral heel ingewikkeld lijkt als jullie elkaar nu zien, is de mate van intimiteit: ga je elkaar aanraken, covid-wise is dat niet verantwoord, laat staan zoenen. Ik ben benieuwd hoe je dat gaat doen, volgens mij moet je elkaar wel aanraken voor de volgende stap, want als je alleen maar gaat praten kun je denk ik beter appen en schrijven, omdat je dan veel meer kan zeggen. Hoeveel kun je horen als je de hele tijd weet dat je elkaar niet gaat aanraken? Of zijn jullie daar al voorbij?
Ik ben heel benieuwd naar je date, en ik ga de volgende keer gewone dingen vragen, zoals: wat is het mooiste dat je ooit zag? Wat is je lievelingsvogel? En: van welk boek werd je het gelukkigst en waar was je toen?
Dag Rebecca, trouwens leuk dat je me af toe zo aanspreekt in je brief. Ga ik ook doen.
Harro
