eerder koud, het voelt een beetje alsof het nooit meer warmer zal worden.
Grappig is dat met het weer, het maakt niet heel veel uit wat voor weer het is, maar bij iedere versie kan ik me altijd heel makkelijk voorstellen dat het voor altijd zo zal blijven. Dat heb ik maar met weinig andere dingen, de overtuiging dat ze voor altijd zouden kunnen zijn. Sterker nog, het grootste gedeelte van het leven vind ik dragelijk omdat ik weet dat het maar tijdelijk is. Ik ben er pas vrij laat achter gekomen dat het ongemak dat je ervaart bij de tandarts maar tijdelijk is, en dat je de ervaring van pijn sneller vergeet dan voorstelbaar is.
Ok, de koe bij de horens vatten: ik vind mezelf een leuke peer, een peer die er mag wezen en die blij is dat hij een peer is en geen doorsnee appel. Mijn moeder en haar ouders hebben mij heel vaak heel duidelijk gezegd dat ze me geweldig vonden en dat ik bijzonder was, zo vaak dat ik het een beetje ben gaan geloven en dat het me verbaasde dat andere dat niet zeiden. Ik vond het niet erg, maar wel raar. Ik heb mijn hele middelbare school geen vriendinnetje gehad, terwijl ik bijna iedere ochtend in de spiegel keek en dacht: zien ze het dan niet? En dat is wat ik bedoel.
Ik vind mezelf een toffe peer, maar niet ten koste van anderen. Ik denk niet dat omdat ik tof ben, anderen dat niet zijn, maar volgens mij heb ik dat al eens gezegd. En in televisieland is het eigenlijk best belangrijk dat anderen zien hoe goed je bent, omdat je anders moeilijk aan een volgende opdracht komt. Ik vind mezelf goed en creatief, maar ik krijg te weinig werk binnen om me geen zorgen te hoeven maken.
...je zorgen maken is de verkeerde kant op fantaseren
Ik word al een tijdje wakker met de gedachte: over drie maanden is mijn geld op en ik heb nog geen nieuwe opdracht binnen, wat nu? Ik probeer het niet verlammend te laten zijn en ik probeer ervoor te zorgen dat mijn gezin er niet te veel last van heeft, want: je zorgen maken is de verkeerde kant op fantaseren (sorry, een tegeltje).
Wauw, wat een geweldige date en romance heb je me daar te pakken. Het las als een roman, als een sprookje, als iets wat iedereen wel een keer zou willen meemaken. Ik heb zoveel passie nog niet meegemaakt; het lijkt me geweldig. Ik denk ook dat het komt door de lange aanloop die jullie hebben gehad, van swipen naar appen, naar schrijven, naar bellen, naar zien. Dat is denk ik het ideale recept voor vuurwerk (heb je Love is Blind gezien op Netflix? Daar proberen ze wat jij had te creëren, maar dan nep, want met Amerikanen).
Ik heb twintig jaar geleden voor het laatst gedate en/of vrijuit geflirt. Het klinkt belegen, maar dat was een andere tijd en alles gebeurde op dat moment. Ik herinner me een avond waarop ik Theresa tegen kwam, ik was 26 en ik had een geweldige avond met mijn beste vriend achter de rug. We waren naar de première van Pricilla Queen of the Dessert geweest, met een afterparty in de IT. Daar kwamen we erachter dat de bar gratis was en hebben we ons helemaal laten gaan. Dronken van geluk, vriendschap en gore cocktails belandde ik in Dansen bij Jansen, waar ik Theresa tegenkwam. Nooit gezien, nooit gesproken, maar we konden heel erg goed dansen en al dansend belandden we op de Nieuwmarkt. Echt diepe liefde, de volgende ochtend kocht ik ontbijt en Sidharta voor haar, en daarna heb ik haar nooit meer gezien. Heel lang dacht ik haar af en toe nog ergens te zien, maar helaas.
Wat wil je weten van mijn werk? Volgens mij heb ik het wel zo’n beetje verteld; ik bedenk televisieprogramma’s en nu werk ik voor een Japanse zender, maar dat project is bijna af en ik weet dus nog niet wat ik dan moet. En daarom maak ik me zorgen. Ik kan vooral een huis kopen omdat ik mijn huidige huis kan verkopen, en dat is meer waard dan het nieuwe huis… Saai.
Mijn vader is een lieve man die zich nooit heeft aangepast aan de maatschappij en die altijd in staat is geweest om zijn verantwoordelijkheden op anderen af te schuiven. Hij houdt van me en doet er alles aan om me dat te tonen, maar hij was er niet of nauwelijks tussen mijn elfde en twintigste, en misschien daarvoor al niet. Dus ik heb niet echt een ouderlijke band met hem. Hij is niet een haven, ik zoek zijn goedkeuring niet, omdat toen ik hem wel zocht, ik hem niet kon vinden, en na een paar keer zoeken stopte ik daarmee. Hij was een aardige bonus in mijn leven, soms was het leuk, soms niet. Hij was heel moeilijk te peilen, dat kwam door drugsgebruik denk ik (cocaïne een tijd). Hij was eigenlijk een aardige bonus. Soms als hij wat over had, kreeg ik een beetje geld of wiet, en altijd liefde natuurlijk. Klinkt misschien erger dan ik bedoel.
Het lijkt wel alsof de rijken der aarde in een alternatieve waarheid leven
Ik herken dus heel erg dat je je zorgen maakt en ik zie het ook meer om me heen, dat mensen in een andere situatie zitten dan een paar jaar geleden. Geldzorgen zijn nieuw, maar heel eerlijk gezegd geloof ik dat we allemaal een paar stappen achteruit moeten zetten. Helaas is het zo dat de mensen die het minst te verliezen hebben, het meeste hebben. Het lijkt wel alsof de rijken der aarde in een alternatieve waarheid leven, eentje die alleen voor hun is. Ik zie wel eens mensen in een dure winkel shoppen en achteloos een paar duizend euro uitgeven, of mensen die een nieuwe Tesla kopen. Het lijkt wel heel gewoon, alleen kan ik me dat moeilijk voorstellen. Ik hoef niet echt rijk te zijn, ik zou wel minder graag mooie dingen willen. Ik hou heel erg van mooie spullen en de makkelijkste manier om mooie spullen te vinden, is om bij de dure te kijken, terwijl als je de tijd neemt en open minded bent, kom je veel voor weinig tegen.
Weet je wat ik ook wel gek vind eigenlijk? Volgens mij vertelde ik je in mijn vorige brief over mijn dooie zusje en daar zeg je dan helemaal niets over. Heb je het niet gelezen? Heb je geen broers of zussen? Wist je niet wat je ermee moest? Ik vraag dit in de geest van onze scherpte, ik voel me vrij om het te vragen, omdat ik weet dat je het als een vraag gaat zien en niet als een aanval of verwijt.
Ja, ik vind het leuk om met je te schrijven. Ik vond het eigenlijk al leuk om met je te praten, ik geloof dat ik je zei dat het een beetje voelde alsof er een fles wijn in het spel was. Ik herinner me ook dat het een langzaam gesprek was. Geen ondervraging maar meer een gesprek. Dat kon je heel goed. Vaak praten mensen met elkaar omdat ze graag iets over zichzelf willen vertellen, maar ik geloof dat we met elkaar spraken om elkaar.
Oh ja, lievelingskleur, ik denk paars, ook vanwege Prince. Maar ook omdat ik van paars houd, het leuke kindje van rood en blauw.
...ik houd van haar en ik hou niet bij wat ik ervoor terugkrijg
Nog even kort over de onvoorwaardelijke liefde voor Antoinette: ja, die is onvoorwaardelijk, maar dat wil niet zeggen dat die vanzelfsprekend is. Het betekent dat ik er moeite voor doe, ik houd van haar en ik hou niet bij wat ik ervoor terugkrijg. Ik houd van haar niet om wie ik hoop dat ze wordt, maar om wie ze nu is. Ik kan me moeilijk voorstellen dat ik niet van haar zou houden, hoe erg ze me ook zou kwetsen. Maar goed, ik heb me nog nooit diep gekwetst gevoeld, dus dat is makkelijk om te zeggen. Voor zover ik weet, is zij nooit vreemdgegaan en ik ben dus veel blijer met wat ik weet, dan met wat ik niet weet.
Ok, mooiste boek? Ik denk dat Honderd jaar eenzaamheid de meeste indruk op me maakte, maar dat ik het gelukkigst werd van De graaf van Monte Christo.
Zeg Rebecca, ik lees ook deze brief niet na, ik mail hem gewoon en ik hoop dat je F. nog leuk vindt en dat je je minder zorgen maakt over geld.
Harro
