Fijn om te lezen dat het langzame tempo jou ook goed bevalt! Laten we afspreken dat we elkaar een brief schrijven als we er zin in hebben en dat we ons niet schuldig hoeven te voelen als dat niet ‘snel genoeg’ gebeurt. Dan ga ik deze brief dus niet beginnen met alweer een verontschuldiging voor hoe lang ik erover heb gedaan, goed?
Het was een beetje een bitter lachje, dat geef ik toe, omdat het zo herkenbaar is.
Ik moest lachen toen je schreef over het burenplan om de plantsoentjes nieuw leven in te blazen. Het was een beetje een bitter lachje, dat geef ik toe, omdat het zo herkenbaar is. Je hebt een leuk plan dat – volgens mij – aansluit bij allerlei initiatieven die er in de stad worden gestimuleerd (ken je het NK Tegelwippen?) en dan word je tegengehouden door bureaucratie bij het planten van wat groen in je eigen straat. Vast niet zo bedoeld door de ambtenaren in de Stopera, maar wel demotiverend voor de welwillende Amsterdammer.
Geen regels meer maken om alleen maar andere regels mee te controleren.
Op mijn werk zijn we veel bezig met werken vanuit vertrouwen, en niet vanuit wantrouwen. Ik denk vaak dat we gewoon eens tegen elkaar moeten zeggen dat we daarmee vandaag beginnen. Ook al vertrouwen de mensen in Nederland de overheid steeds minder. Juist daarom eigenlijk. Geen regels meer maken om alleen maar andere regels mee te controleren. Alleen dan win je volgens mij vertrouwen terug.
Maar ja, dan denk ik aan de Kamervragen en de persvragen en de parlementaire enquêtes die er ongetwijfeld komen. Waarin elk beetje overheidshandelen moet kunnen worden uitgelegd. En waarbij de minister zich voor elke cent en elke komma moet kunnen verantwoorden. Ook logisch, want het is tenslotte gemeenschapsgeld. Dus moet alles gecontroleerd kunnen worden en mag er geen maas in de wet zitten, want dan ben je onzorgvuldig. En dat werkt het vertrouwen niet in de hand natuurlijk.
Dus we blijven een beetje op de gulden middenweg, waar het voor niemand goed is maar voor zoveel mogelijk mensen net goed genoeg. Jammer eigenlijk. Heb jij een idee van wat zou werken? Ik denk dat wat voor mij persoonlijk gaat helpen begint met een V en eindigt op akantie.
Wat is er gebeurd met de mensen die we zouden worden?
Die begint morgenmiddag gelukkig. Dank voor je tip van Number 9, die ga ik nog even zoeken in de bieb. Ik ben het ook helemaal eens met wat je zei over mooie zinnen. Vorig jaar las ik het boek Verwachting van Anna Hope. Daar herkende ik me niet een op een in, maar wel in de ontgoocheling van ouder worden. De mooiste zin die me is bijgebleven is: ‘Wat is er gebeurd met de mensen die we zouden worden?’. Nu ik erover nadenk gaat dat boek misschien ook nog een tweede jaar mee, ik ben benieuwd of het me dit keer weer wat nieuws geeft.
Heb jij leuke plannen voor de zomer? De hipster broedplaats met biertjes en bioscoop staat in elk geval op mijn lijstje. Misschien zie ik je (zonder het te weten) daar!
Groeten
Anne
