Hopelijk gaat alles je goed.
Hier heftige dagen omdat mijn lieve schoonmoeder is overleden. Vanmiddag de uitvaart. Ze is plots overleden en ik kan er hele brieven aan wijden. Omdat onze briefwisseling gaat over de invloed van corona op ons leven, beperk ik me hiertoe.
Het moeilijkste vindt mijn vrouw dat ze haar moeder maanden niet heeft kunnen knuffelen. En nu is ze er niet meer. Allemaal verloren tijd, Pauline. Het overheersende gevoel bij mij is dat de maatregelen en de bijbehorende creatie van angst inmiddels meer negatieve invloed hebben dan de zieken en doden door het virus zelf.
Mijn idee is in essentie om langzaamaan een dubbelleven op te zetten
Er verandert veel. Het maakt me ook explicieter in mijn (onbewust al eerder intern genomen) besluit om door te zetten met het Kreta-plan. Want dat wordt het. Niet Spanje. Mijn vrouw was twee weken terug op Kreta. Ze heeft een oud huis bezocht in een dorp en een landje. Ze vroeg me waar ze op moest letten. Ik zei: of je hart een sprongetje maakt. En dat deed het op deze twee plekken. Inmiddels ben ik begonnen met architecten.
Ik ga er ook een boek van maken. Mijn idee is in essentie om langzaamaan een dubbelleven op te zetten, als ik die term van je mag overnemen en daarmee versterken. Dus twee keer leven. De proporties zullen in de loop der tijd veranderen. Maar in een bepaalde verhouding wordt het Amsterdam aan de ene kant en Kreta aan de andere. Het wordt geen boek Mijn huis in Kreta van een millennial die de meeste stress uit haar leven weet te elimineren en vrijheid zoekt in elk aspect van het leven. Ook niet een boek van een balanszoekende (pre-)pensionado.
Met de onbevangenheid en speelsheid van een beginner die alles nog mag leren
Het wordt een boek vol slopende uitdagingen en avontuur. Het avontuur om in een mediterraan klimaat - qua weer en menselijke omgangsvormen - na 45 jaar opnieuw te wortelen, maar tegelijkertijd ook actief bij te dragen aan de lokale werkgelegenheid en natuur. In feite is het een boek om na een succesvolle loopbaan in loondienst weer onderaan de ladder te starten. Met de onbevangenheid en speelsheid van een beginner die alles nog mag leren. Het is een boek over ondernemer worden tussen de olijfbomen.
Er liggen daar veel valkuilen op de loer, dat heb ik nu al ontdekt. En ik romantiseer het zeker niet, om in coronatijden het toerisme in te gaan op een afgelegen plek, een land bovendien met minder rechtszekerheid dan wij gewend zijn. Maar ik voel dat de tegenslagen een goed verhaal en inspiratie voor anderen gaan opleveren. Dat ik door mijn hart te volgen anderen uitnodig om hetzelfde te doen. Ik stel me voor dat er weer een methode gaat komen, zoals altijd in mijn werk, die ik eerst zal aanscherpen en dan ga schalen. Het kan jaren duren voordat dit boek af is, dat wel.
Intussen ben ik razend benieuwd wat je aan het schrijven bent. Na al die jaren heb je weer de draad opgepakt. Sta je weer stil op een eerder begaan pad. Zo mooi.
Alle goeds en in afwachting van je volgende brief.
Xavier
