Op de eerste plaats sorry dat deze brief op zich liet wachten, het blijft maar druk in mijn leven.
Je hebt een sympathieke brief geschreven. Wat een toestand met jouw ziekte, gelukkig lijkt het ergste achter de rug en ben je dankzij de buitenlandse arts en ongetwijfeld je eigen wilskracht nu niet meer bedlegerig, al is je situatie nu ook niet makkelijk lijkt me. Ik had er inderdaad geen idee van dat je druk genoeg bent omdat je maar 5 tot 10% van de energie van een gezond persoon hebt. Dat maakt jouw leven behoorlijk anders. Wat goed dat je daar zo je draai in gevonden hebt!
Op jouw aanraden heb ik een stuk van de documentaire Unrest gezien, er ging een wereld voor me open
Op jouw aanraden heb ik een stuk van de documentaire Unrest gezien, er ging een wereld voor me open, ik had er geen idee van dat iemand met het chronisch vermoeidheidssyndroom daar zo zwaar aan kon lijden. Velen met mij denk ik. En het moet verdraaid lastig zijn als zoveel artsen de ziekte niet onderkennen omdat ze geen bewijs denken te kunnen vinden. De arts (vrouw met bril) in Unrest heeft gelukkig wel ontdekt dat er van alles mis is met het immuunsysteem, maar ze lijkt niet echt door te dringen tot een groot deel van de medische wereld, anders zou er vast meer begrip en wellicht ook research naar zijn.
Ik ben nieuwsgierig: naar welk land ging je waar je beter werd geholpen en waardoor je nu een redelijk werkende therapie volgt?
Wat leuk dat je ook een partner uit Zuid-Amerika hebt. Ik moest lachen toen ik las dat hij jou in de bakfiets vervoert, een leuk idee en zo kun je toch genieten van erop uit gaan. Voor Pedro is dat natuurlijk ook veel leuker, met jou erbij!
Na een paar coronajaren gaan we eind december weer naar Argentinië
Met mijn tweede partner woonde ik samen in België maar die relatie is al achttien jaar (wow!) uit. Met Lucia ben ik nu veertien jaar samen, we zijn in 2018 getrouwd. Lucia komt uit een buitenstad van de hoofdstad Buenos Aires. Ik ben een paar keer met haar bij haar familie geweest, ze heeft er twee zussen en hun echtgenoten, de oudste zus heeft een volwassen dochter die een vriend heeft, haar jongste zus heeft een zoon. Na een paar coronajaren gaan we eind december weer naar Argentinië, Lucia voor een maand, ik voor een krappe twee weken omdat ik daarna weer moet werken.
De familie heeft ook een huis op 400 meter van zee, half Buenos Aires gaat tussen Kerstmis en eind januari naar die streek om daar vakantie te houden, het is dan volop zomer daar. Gelukkig kun je er nog wel genieten ondanks al die mensen.
Je schrijft dat je graag salsa danste, Latin dansen is ook heerlijk. Wij zijn geen danshelden maar ik vind dansen wel leuk. Ik moet wel zeggen dat we er, met het klimmen van de leeftijd en altijd drukte met werk, minder energie voor hebben.
Ben jij in Peru geweest, ken je de familie en vrienden van Pedro? Heb je veel familie en vrienden in Nederland?
Ik lees net als jij graag, ik kom er helaas niet zo aan toe door het werk en mantelzorg
Ik lees net als jij graag, ik kom er helaas niet zo aan toe door het werk en mantelzorg. Jouw roman Daar waar de rivierkreeften zingen zal vast een mooi verhaal zijn. Ik hou van van alles, fictie en non-fictie. Bijvoorbeeld van de vuistdikke historische romans van Ken Follett (Pilaren van de aarde) of boeken van Gabriel Garcia Marquez of Isabel Allende. Nu lees ik het boek Sterfelijk zijn, over hoe ouderen hun laatste jaren waardig kunnen leven, actueel voor mij met een pas overleden vader (maart dit jaar) en een moeder in een verpleeghuis.
Ik ben benieuwd om meer over jou te weten te komen, leuk om weer een brief van je te krijgen!
Hartelijke groet terug van Noor
