Ik voel me al mijn hele leven niet thuis in de Nederlandse cultuur, al ben ik ‘volbloed’-Nederlander, geboren en getogen, maar wel met (verre) Joodse en Engelse wortels.
Ik denk soms dat de mensen in mijn straat mij een bemoeizieke vrouw vinden, hoewel ze ook wel respect voor mij hebben, omdat ik mij onvermoeibaar inzet voor zonnepanelen op het gezamenlijke dak. Maar oh wat is het moeilijk om mij binnen te vragen.
Ik neem jou niet kwalijk dat je ook zo bent, net als jij had ik gevoel dat ons contact in het echte leven stroever was dan via de pen. Ik had geconcludeerd dat jij jezelf op een bepaalde manier hebt afgesloten van nieuwe contacten, zodat je niet meer teleurgesteld hoeft te zijn als je ze kwijtraakt. Hoewel (of juist omdat) ik veel kwijt ben geraakt: de liefde van mijn leven, mijn kinderen en nu ook nog de liefde van mijn latere leven, heel veel vrienden en collega’s, probeer ik me toch open te stellen voor nieuwe mensen. Ik weet niet waar ik het lef vandaan haal, jawel, ik weet dat ik verbinding kan hebben met mensen, ik heb het eerder gehad en ik wil het weer!
Gisterenavond iets wonderlijks meegemaakt. Ik had mijn date, waar ik mij niet veel van voorstelde, ik heb tot nu toe twee dates gehad met mannen die misschien niet zo vervelend zouden zijn als zij niet zo opschepten over zichzelf – en deze man is 76 – ik had hem eigenlijk willen afzeggen, maar vond dat lullig. Ik kwam aan bij Pacific en trof een echt oude man, die ook nog een beperking had: dubbelgeklapte vingers, een klapvoet, speciale grote schoenen. Hij was slecht geschoren en er zaten korstjes op zijn gezicht.
We waren er allebei beduusd van. Ik heb wel direct gezegd dat ik niet zijn verpleegster wil zijn. Hij heeft geld, dus allerlei mensen in dienst om hem te helpen. Hij heeft een bijzondere rolstoel, die ook verticaal kan. Zodat we samen kunnen wandelen en we zijn een toetje gaan halen in Café Restaurant Amsterdam. Daarna wou hij me naar huis brengen, maar dat ging mis. De Haarlemmerweg was opgebroken en er lagen zwarte plastic platen op het zand. Daar ging het mis met de rolstoel Er waren heel veel jongemannen die hem gingen helpen en hem met rolstoel en al optilden. Er was namelijk een festival in het Westerpark.
Ik ben heel dankbaar dat ik dit heb meegemaakt.
Het is ook wel goed voor mij om op mijn handen te zitten, zoals ze dat op mijn oude werk altijd zeiden, als hij zit te worstelen met zijn eten. Maar ik zeg wel dat hij zijn kin moet schoonmaken als hij klaar is. We hebben een leuke dynamiek. Wie had dat ooit gedacht! Ik niet! Ik neem je helemaal niet kwalijk dat je niet wilt theedrinken. Ik was dit project niet begonnen voor zo’n contact, maar ook met een open geest en omdat ik het leuk vind om brieven te schrijven. Misschien hadden we elkaar beter niet kunnen ontmoeten. Maar ik wil best doorgaan met schrijven. Bedankt voor de tips, misschien maak ik er nog eens gebruik van. Maar mijn leven is best gevuld al, met de dakcommissie, twee koren (met de organisatie daarvan), Golden Sports op woensdagmorgen, zonnegroet en pilates elke dag. En natuurlijk wil ik ruimte overhouden om aan mijn boek te werken. Ik heb mij ook nog aangemeld voor het Cureka! Plan, een woongelegenheid in de Kolenkit voor groepswonen.
