Speciaal ben ik naar het Bos en Lommerplein gefietst om lijntjespapier te kopen bij de Hema. Ik ga ook een poging doen om met de hand te schrijven. Ik hoop dat het leesbaar is. Inmiddels heb ik meerdere handschriften. Sommige kan ik zelf ook vaak niet meer lezen.
Je hebt gelijk. Het is een geduldig klusje om met de pen in de hand een brief te schrijven. Er is zoveel waar ik op wil reageren. Of dat nu allemaal gaat lukken, weet ik niet. Het is alweer half 10. De avond gaat snel voorbij. Zeker als je pas om 19:00 thuis komt. Ik was net binnen toen iemand was neergeschoten op de Willem de Zwijgerlaan. Dat was bij de Gamma, maar de helikopter was boven het huis. Gedoe, bah!
Het eerste dat, ik ga van hak op de tak, ik deed toen ik je brief zag afgelopen vrijdag, was het papier tegen het licht houden.
Ik geniet van dat soort dingen. Zo heb ik ook een boek en magazine van uitgeverijen/drukkerijen die op verschillende soorten en diktes papier drukken. Ik ben gek op kalkpapier of rijstpapier e.d. (Ik schrijf even zonder de lijnen heel zichtbaar onder schemerlamp. Dus mogelijk wordt het wat schever). Bij Floortje Dessing zag ik laatst een aflevering met een Nederlander die op traditionele wijze Japans papier maakt. Heel mooi om te zien. Echt een ambacht. Heb jij uitzending toevallig ook gezien? Zijn dochter woont in A’dam. Ook zo bijzonder. Van leven midden in de natuur naar midden in de stad.
Je schreef dat je kinderen in het buitenland wonen. Waar precies? Zie je ze vaak ondanks de afstand? En hoe is het dan nu voor je om alleen te wonen hier? Je vroeg me hoe het voor mij is om alleen te wonen.
Ik ben te lang alleen. En ik heb relatief veel tijd voor mezelf nodig. Om te ontprikkelen. Om te schrijven. Om het leven te observeren of zo, haha!
Dat neemt niet weg dat ik het ook een gemis kan vinden om niet iets meer aanspraak te hebben. Zeker sinds mijn dwergpapegaai er een paar jaar geleden tussenuit piepte (na 21 jaar), mis ik leven en gezelligheid in huis. Maar ik geniet net zo van pompoensoep maken met muziek aan en een glas wijn en dan lekker vroeg of juist laat in de nacht pas naar bed gaan.
Heb je huisdieren? Ik vind het dapper dat je na zo’n lange tijd samen een fijn leven voor jezelf hebt opgebouwd. Volgens mij gaat het er in de basis vooral om dat we het goed hebben met onszelf. Dan volgt de rest (leuke gelijkgestemde mensen bijvoorbeeld) vanzelf. Hoewel ik Amsterdam een uitdagende stad vind. Ik heb hier zelf geen familie. Ook niet in de buurt. Mijn jeugdvriendinnen wonen allemaal in Rotterdam. En de mensen hier blijven maar zelden. Telkens weer gedag zeggen en opnieuw contacten opbouwen, of eigenlijk laten ontstaan, vergt echt wel wat.
Mooi wat je schrijft over dat er niet één waarheid/geschiedenis is (even samengevat). Het is inderdaad maar vanuit welk perspectief je kijkt. Soms vergeten we dat. En wat een originele onderwerpen! Over sprookjes en geuren.
Hoe heb je het ervaren in de journalistiek te werken? Mis je het? Ik ben overigens fan van Wouter van Noort. Journalist, ook bij NRC. En hij is razend populair op LinkedIn. Hij schrijft over persoonlijke ontwikkeling, bewustzijn, natuur, kwantumfysica, innovatieve oplossingen voor het milieu, etc. Ik geloof dat ik 95% van wat hij post interessant vind. En nog ruim 100.000 volgers met mij. Had ik al gezegd dat hij populair is?
Nog even terugkomend op je vraag wat mijn lievelingsgeur is. Mijn eerste parfum als tiener was White musk van de Bodyshop. En dat is nog steeds het parfum dat ik altijd in huis heb. In huis houd ik van sinaasappelolie, en eucalyptus, maar ook van een schaaltje met kruidnagel in water, ruikt heerlijk. Of tijm.
Ik vind het gedicht van Marjolijn van Hiemstra heel mooi!
Ik kan nog veel meer schrijven, maar het is bedtijd. En voel je ook niet verplicht lange brieven te schrijven. Wie weet schrijf ik de volgende keer ook een korte.
Maar voor ik ga, geef ik je nog een kleine toelichting op het artikel dat ik uit de krant scheurde. Ik vond het een leuk verhaal. En wordt ook geschreven over De Nieuwe Kerk. Jaren terug had ik een sollicitatiegesprek met de toenmalige directrice van de Hermitage. We hadden echt een goede klik. En het gesprek was in een ruimte aan de achterzijde van De Nieuwe Kerk. Ik zag mezelf al zitten aan dat oude bureau. Het was indrukwekkend mooi. De baan vond ik totaal niet interessant. Maar ik viel als een blok voor de werkomgeving. Ik ben het niet geworden. Gelukkig maar, want ik ben helemaal geen ondersteuner 🙂 Dat zag zij ook!
En waarom ik het nog meer ter sprake breng, is omdat ik ook moet denken aan een workshop Paleografie bij het Gemeentearchief. Wat mij nog altijd verbaast is dat oude handschriften iets makkelijker te ontcijferen zijn dan minder oude. Ik meen te herinneren dat schrift van rond 1500 bijna niet te ontcijferen is. Maar pin mij er niet op vast. Ook dan merk je dat kennis van geschiedenis nodig is om het handschrift te ontcijferen. Je hebt namelijk context nodig. Bijvoorbeeld begrijpen hoe het toen in een kindertehuis in z’n werk ging om een brief uit het weeshuis te ontcijferen. Even een willekeurig voorbeeld. Het was leuk + niet te doen voor mij, zoals je wellicht zult begrijpen.
Goed, nu ga ik echt afronden. Ik hoop dat het leesbaar is. Zo niet, dan typ ik de volgende keer gewoon weer. Het zal even iets langer duren, denk ik, voordat ik een volgende brief schrijf. Ik heb iets te veel hooi op m’n vork. Elke dag gaan werken, een cursus, de verbouwing die voor de deur staat etc. Ik weet niet of je aan kerst doet en oud & nieuw. Maar sowieso genieten hoop ik en tot de volgende brief!
Liefs,
Jozé
P.S. I Ik vind het erg leuk met je te schrijven.
P.S. II Op de kerstbal doe ik een drupje olie. Ik ben benieuwd of je de geur kunt raden.
