De tweede brief heeft even op zich laten wachten. Het nieuwe jaar is voor mij al veelbewogen begonnen. Daar zal ik zo nog wat over vertellen.
Eerst vind ik het leuk te reageren op jouw brief. Wat bijzonder dat je zo betrokken bent bij Eritreërs in Nederland. Wat trok je zo in het contact met deze mensen? Ik kan me voorstellen dat er grote wederkerigheid in het contact zit als jij zoveel voor hun kan betekenen. Een vriendin van mij van mijn studietijd heeft jaren bij de IND gewerkt. Zij moest toen veel van die verhoren doen met Eritreeërs die in Nederland kwamen voor een asielaanvraag. Wat me vaak raakte in die verhalen is dat het ook maar nattevingerwerk is wie wel en wie niet mag blijven. Ben jij ook betrokken geweest bij hun verblijfsvergunning procedure? Hoe was dat? Ik kan me voorstellen dat er ook veel frustratie en onmacht bij komen kijken.
Tijdens mijn studietijd voelde ik ook een grote drive om iets te betekenen voor de ongelijkheid in de wereld. Waarom is het in de wereld zo oneerlijk verdeeld? wij kunnen gewoon met ons paspoort overal vrij heen reizen en anderen moeten door onmenselijke procedures op hun zoektocht naar veiligheid. Dat gat tussen arm en rijk vind ik soms ondragelijk.
Na mijn studietijd lied ik die drive weer een beetje varen. Ik merkte dat ik moeilijk echt in het veld iets kon betekenen en wist toen ook nog niet zo goed hoe ik invulling wilde geven aan mijn wens om van betekenis te zijn. Daarom besloot ik te reizen en yogales te gaan geven. Pas nu ik ben begonnen in het team voor mensen met dementie voel ik dat die drive weer terug komt.
Nooit eerder heb ik gevoeld dat iets zo goed bij mij past als dit.
Afgelopen maandag had ik een sollicitatiegesprek voor een nieuwe functie binnen het bedrijf als junior projectleider. Ik heb deze week ook te horen gekregen dat ik het ben geworden. Er komt dus een heel nieuw pakket aan verantwoordelijkheden aan. Nooit eerder heb ik gevoeld dat iets zo goed bij mij past als dit. Een verandering teweegbrengen in hoe de zorg in Nederland georganiseerd is vind ik fantastisch. Daarnaast krijg ik nu de mogelijkheid om en met mensen te werken en te organiseren en leiding te geven. Twee dingen die ik heerlijk vind. Ik hoop dat ik onderdeel kan zijn van een beweging die over een aantal jaar landelijk de norm is. Dat de zorg voor mensen met dementie - en ook de zorg in het algemeen - een ander kleur krijgt. Dat we uitgaan van de mens. Niet van de ziekte. Dat we het menselijke in iedereen kunnen ontmoeten en aanspreken. Niet de problemen of de kwalen.
Een voorbeeld van dat menselijke contact, dat zo simpel lijkt en voor mij toch zoveel zegt. Ik begeleid een man van 79. Zijn huis is erg vervuild en hij zit de hele dag binnen te roken. Hij is nors en vaak voelt hij zich niet serieus genomen door zorginstanties. Met wekelijks contact heb ik langzaamaan zijn vertrouwen kunnen winnen. Nu komt er een huishoudelijke hulp om te helpen met wat schoonmaken. Daarnaast heb ik geregeld dat er een pedicure aan huis komt. Vorige week liet hij trots zien dat zijn nagels rood gelakt waren. Ik vond het zo’n ontroerend beeld. Zo’n norse man die helemaal blij is met zijn rode teennagels. Ik had het niet kunnen bedenken toen ik hem drie maanden geleden ontmoette.
Er is best moed voor nodig om er niet aan mee te doen. Je eigen ritme te kiezen. Je eigen rust te pakken.
Verder probeer ik nog steeds de juiste balans te vinden tussen werk, mij inzetten voor anderen en mijn eigen rust en gezondheid. Dat voelt soms als een levenstaak. Ik geniet namelijk ook enorm van spontaniteit. Geen plannen of afspraken in de agenda, maar tijd om te lezen, te wandelen en niks te doen. In huis rommelen is ook een van mijn favoriete bezigheden. Ik geloof dat de kwaliteit van leven ook ligt in leven. In rust en stilstaan en niet altijd bezig zijn. Ik zei laatst nog tegen mijn man: ons land is gewoon ingericht op onderdeel zijn van de ratrace. Er is best moed voor nodig om er niet aan mee te doen. Je eigen ritme te kiezen. Je eigen rust te pakken. Te mogen genieten van niets doen. Zonder schuldgevoel of eerst nog de was, de afwas, het huis stofzuigen en andere taken. Gewoon leven omdat het nu gebeurt. Niet na de afwas. Nu.
Ik wens je een heerlijk weekend toe en kijk er naar uit weer van je te horen.
Liefs,
Charlotte
