Charlotte weet een dementerende oude man stap voor stap te ontdooien. Haar sociale benadering maakt iets in hem los. Zijn norsheid verdwijnt en hij laat stap voor stap hulp toe: in de huizhouding, de pedicure. Hij toont haar trots zijn rood gelakte nagels. Zoeken naar wat bij iemand past, wat hij of zij nodig heeft. Dat doet ook Tanja. Met een haast vanzelfsprekende betrokkenheid, begeleidt ze al jaren gevluchte Eritreeërs. Een aantal van hen zijn echt goede vrienden geworden. 'Ik vind het bijzonder om te zien hoe ze steeds een andere fase van hun Nederlandse leven ingaan, en hoe onze vriendschap steeds gelijkwaardiger wordt.'

Maar wat betekent dat altruïsme voor jezelf? Charlotte vindt het moeilijk de balans te bewaren en af en toe 'nee'te zeggen, ervaart de ratrace als beklemmend. Tanja ervaatr het 'moeten' en de ratrace zo helemaal niet. Ze probeert altijd zoveel te werken dat ze genoeg geld heeft om te kunnen leven (en een beetje te sparen), en genoeg tijd heeft voor leuke en belangrijke dingen. 'Een vriend van me zei een paar jaar geleden: 'Je bent alleen aan jezelf verantwoording schuldig.' Dat vind ik een mooi motto, en ik leef er redelijk naar.'