Nou, het is zomaar ineens alweer vier weken geleden dat we contact hebben gehad. De weken vliegen voorbij en dat is met name gekomen door de eerste verjaardag van onze dochter die we in fases hebben gevierd en het feit dat ik in mijn meivakantie ook nog flink ziek ben geweest: pffff. Wat een gezeik! Haha.
Hoe dan ook: ik vind zoveel herkenning in je stuk over het samengestelde gezin en ‘hoe daarmee te dealen’. Ik vind stiefmoeder en/of bonusmoeder ook geen passende woorden en ik voel me ook geen ‘moeder’ van de zoon van mijn vriend. Hij is nu ruim vier en zijn vader en ik zijn nu ook bijna vier jaar bij elkaar. Het is een ingewikkeld en minder mooi verhaal hoe wij bij elkaar zijn gekomen: dat leg ik je op een ander moment nog wel eens uit :). Ik wist dus ook dat mijn vriend al een kind had en een (ingewikkelde) relatie met zijn ex. Maar goed: iets WETEN en iets BELEVEN, dat zijn echt twee verschillende dingen. Ik kon ook boos worden als vrienden zeiden: ‘Maar je wist toch waar je aan begon?’ Ja, wist ik dat? Wist ik hoe ingrijpend mijn leven zou veranderen? Hoeveel energie het me kon kosten als er weer gedoe was over het brengen en halen? Wist ik hoe onmogelijk soms mijn positie is in het geheel? Want het heeft invloed op ALLES, maar mijn eigen invloed is beperkt. En dat kan me soms boos en verdrietig maken, vooral nu wij ook ons 'eigen’ gezin hebben. De zoon van mijn vriend komt om de week het weekend bij ons: er is geen sprake (geweest) van co-ouderschap. Zijn ex heeft ook alweer een paar jaar een nieuwe partner, nieuw huis en een tweede kind met haar partner. Je zou denken dat zaken dan makkelijker zouden worden, maar het tegendeel is soms waar. Ach, ik vertel je later nog wel eens wat meer ;-).
‘Maar je wist toch waar je aan begon?’ Ja, wist ik dat? Wist ik hoe ingrijpend mijn leven zou veranderen?
Wat leuk dat Berlijn jullie zo trekt! En wat een stoer voornemen om een maand woningruil te doen: is er al meer bekend en concreet? Weten jullie al wanneer jullie gaan? Ik snap je tegenstrijdige gevoel heel goed hoor: ik ga ook lekker op die rust, maar mis (voor nu met mooiere weer) ook zo hard die terrasmomenten met vrienden. En met name de vrijheid om keuzes te maken in wat je WIL doen. Geen rekening houden met wat KAN of MAG: rot op zeg. Ik word daar heel opstandig van! Haha. Toen ik zo ziek was twee weken terug, was ik er ook INEENS helemaal klaar mee. Wat een GEZEIK met dat gesnotter. Ook al ben je negatief getest, je kan en mag NIKS. Je bent een paria van de samenleving lijkt het. De muren van mijn huis kwamen op mij af en ik was het, ja zo was het ook, ook even goed zat om met mijn dochter en mijn vriend in één huis te zitten. Geef me in godsnaam even de RUIMTE. Twee keer getest en twee keer negatief op corona, maar dus wel allemaal ZIEK!
Testen op corona vind ik vreselijk. Ben jij al eens getest? Ik heb denk ik twee keer een stagiair gehad die ‘er niet goed in kwam’ en dus voor mijn gevoel ook twee keer een kwartier aan het peuren was. De testlocatie is in de IJsselhallen in Zwolle. Toen ik in de rij stond voor mijn testhokje, keek ik omhoog en dacht ik aan het laatste 90’s feestje dat ik er had gevierd met vriendinnen. JAAAAAAREN geleden. ZO voelt het en zo is het vast ook. Aan het plafond hingen de jaren van de negentiger jaren, dus je stond bijvoorbeeld onder 93. Dat stuurde je elkaar dan als je elkaar kwijt was: WIJ STAAAN ONDER 93!! En nu stond ik er voor een wattenstaaf in mijn neus, in plaats van de Spice Girls playbackend met een biertje in mijn hand.
Ik merk dat ik ontzettend de behoefte heb aan ‘buiten’ zijn en naar buiten gaan: de bestemming interesseert me dan niet zo veel, zolang het maar groen en vrij is.
Ik heb zelf twee keer dus in Oman gewoond en gewerkt voor een klein half jaar. Ik heb een fantastische tijd toen gehad: prachtig land, rijke cultuur en heel vriendelijke bevolking. Ik zou er zo weer naar toe gaan. Ja, het is een dictatuur en islamitisch, maar het is een heel liberaal land. Vrouwen mogen/kunnen gewoon autorijden, studeren en buitenshuis koffie drinken met vriendinnen. En ik als ‘Europese’ vrouw kon ook gewoon ongesluierd over straat. Dat was dan wel in de hoofdstad Muscat. In de bergdorpjes waar de tijd had stil gestaan, was het leven veel authentieker nog. Maar als je me nu zou vragen: waar zou je nu naar toe op reis willen? Dan zou ik heel graag met mijn vriend en onze dochter bijvoorbeeld door Schotland willen trekken. Of naar een lekkere bestemming in Frankrijk aan het water. Ik merk dat ik ontzettend de behoefte heb aan ‘buiten’ zijn en naar buiten gaan: de bestemming interesseert me dan niet zo veel, zolang het maar groen en vrij is. Ik merk dat ik die behoefte nu erg sterk heb. Uiteindelijk is Nieuw-Zeeland ook echt een land dat ik nog wil bezoeken. Ik hou niet van de ‘grote’ steden per se als enige reisbestemming. Ik ben een aantal keer in Dubai geweest bijvoorbeeld (ik werkte er toch in de buurt) en vond het leuk om het te bezoeken, maar de desert-drives met de 4x4 en overnachten in de tent in de woestijn waren meer mijn ding :-). Singapore daarentegen vond ik dan wel weer een uitzondering: heel bijzonder! Staat er nog een specifiek land of bestemming op jouw/jullie wensenlijstje? Iets wat jullie misschien nog zouden willen doen nu Sepp zo klein is? Het voornemen om te reizen lijkt nu groter en verder weg dan ooit he…? We worden begrensd binnen onze eigen grenzen.
Mijn moeder heeft altijd gezegd dat wij onze vader konden en mochten contacten hoor, maar wij hadden die wens zelf nooit omdat wij al een vader hadden.
Je vroeg ook nog naar mijn achtergrond en uit wat voor gezin ik dus kom. Ik ben opgegroeid met een jonger zusje, moeder en een stiefvader die ik als mijn echte vader beschouw en dus ook pappa noem. Hij had al twee dochters uit een vorig huwelijk, dus ik heb ook twee stiefzussen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog geen twee was en door allerlei ingewikkeldheden in het leven heeft mijn biologische vader ervoor ‘gekozen’ ons (mij en mijn zusje) niet meer te willen/kunnen zien. Mijn stiefvader (mijn vader dus) kwam al redelijk vroeg in ons leven daarna en vandaar dat ik met hem ben opgegroeid als pappa. Ik weet dus als kind dat een biologische ouder niet per se ook een ‘logische’ ouder is ;-). Ik denk dat ik rond mijn achttiende meer vragen begon te stellen: met name op zoek naar mijn identiteit. Dat heeft me wat struggles opgeleverd, met hulp van een psychotherapeut ben ik daar goed doorheen gekomen toen ik een jaar of drieëntwintig was. Mijn moeder heeft altijd gezegd dat wij onze vader konden en mochten contacten hoor, maar wij hadden die wens zelf nooit omdat wij al een vader hadden. En onze bio-vader heeft nooit enige moeite gedaan. Op mijn vijfentwintigste heb ik hem uiteindelijk, op mijn initiatief, voor het eerst ‘echt’ ontmoet. Tja, dat was ingrijpend. Maar ook daar doorheen gewerkt en de jaren erop was het weer stil. Totdat ik zwanger werd: toen heb ik weer contact met hem opgenomen. Raar he, hoe zoiets dan werkt? Iets met je roots en basis: ik snap de mensen van ‘Spoorloos’ (of hoe heten die programma’s ) heel goed wat dat betreft. Ik heb nu sporadisch contact met mijn bio-vader en dat is prima. Mijn bio-vader heeft ook twee kinderen gekregen met de vrouw waarmee hij ervandoor was gegaan, dus ik heb ook nog een halfbroer en een halfzus die ik overigens niet ken. Dit is mijn gezinsverhaal en verloop in een notendop! Hahaha. ;-). Wat is jouw achtergrond? EN hoe ben jij opgegroeid?
Jullie zoon is nu ook alweer bijna jarig dan! Manman… wat vliegt de tijd toch ook, vind je ook niet? Ondanks dat we vooral binnenzitten dan… Haha! Hebben jullie al ideeën hoe jullie het willen en kunnen vormgeven binnen de coronamaatregelen?
Wij hebben mijn dochters verjaardag echt in fases gevierd, uitgesmeerd over twee weken. De familie van mijn vriend komt uit Brabant, dus dat was echt nog wel even managen en afstemmen. Ergens was het ook wel fijn om iedereen ‘los’ te zien, omdat je wel iedereen echt even spreekt. Aan de andere kant: je bent ook drie keer vaker bezig met eten regelen, taart snijden, zooi ruimen en weet ik het! De kleine jarige heeft in totaal drie keer een ‘kaarsje-blaas-moment’ gehad! Haha. Niet te geloven. We hebben haar een zandbak cadeau gegeven, een mooi prentenboek, badspeelgoed en houten muziek-maak-toestanden.
Het is een wonder hoe ik onze dochter ter wereld heb gebracht: wat kan een vrouwenlijf toch prachtig krachtig zijn onder bizarre omstandigheden.
Door de eerste verjaardag van ons kleintje kwam voor mij ook het verhaal van mijn zwangerschapsvergiftiging weer naar boven. Mijn zusje heeft ook zwangerschapsvergiftiging (HELP) gehad dus ik wist dat ik een verhoogd risico zou hebben. Maar ik ben eigenlijk 38 weken fluitend (ongeveer…) de zwangerschap doorgekomen, totdat ik wakker werd met oogklachten: ik zag flitsen en vertekend beeld. Ik weet nog dat ik ’s ochtends zei dat ik eerst nog meer moest slapen voordat ik de verloskundige ging bellen. Toen we bij haar waren, liep mijn bloeddruk richting de 160, terwijl ik normaal rond de 110/120 zat. Eiwit in de urine en hup, daar gingen we richting het ziekenhuis ineens. Ik had niet door hoe ziek ik toen eigenlijk al was en hoe snel het slechter ging. Op zaterdag werd ik opgenomen en op zondagavond is ons dochtertje geboren. Ik was doodziek. Het is een wonder hoe ik haar ter wereld heb gebracht: wat kan een vrouwenlijf toch prachtig krachtig zijn onder bizarre omstandigheden. Ik lag ook aan allerlei infusen met medicatie. Na de bevalling moest ons kleintje aan het zuurstof, want door al mijn medicatie was ze versuft. Haar eerste Apgar-score was drie. Het was doodeng. Ik mocht en kon haar niet bij me houden toen. Mijn vriend stond bij haar aan de behandeltafel en was alleen maar aan het huilen. Gelukkig trok ze best snel bij en mocht ze bij me komen. Maar mijn placenta liet niet los en dus moest ik naar de OK om dat ding te laten verwijderen. Want tja, de placenta maakt je zo ziek. Na volledige narcose en pas uren later kwam ik terug bij mijn vriend en dochter. Het was vreselijk traumatisch. Dit is ook even de korte versie hoor :-). We hebben een week in het ziekenhuis gelegen en ik heb nog een MRI van mijn hersenen gehad omdat ze bang waren voor schade door de druk (was gelukkig niet zo) en een bloedtransfusie, omdat ik anderhalve liter bloed was verloren bij de operatie. Maar ons meisje deed het goed! En doet het goed. Ik heb lang moeten herstellen fysiek. En nu mentaal ook nog: ik heb nu EMDR om mijn angsten rondom de bevalling te verwerken. Ook dat gaat goed komen, maar het kost wat energie. Jouw verhaal is ook geen kattenpis trouwens. Hoe ben jij eruit gekomen? En hoe heeft jouw vriend het beleefd? Ik kan me voorstellen dat de miskramen ook hebben bijgedragen aan een mate van onzekerheid. Althans, zo ervaar ik het ook: voor onze dochter hebben wij ook twee miskramen gehad namelijk.
Soms vraag ik me af hoe dingen lopen zoals ze lopen: wat maakt dat ik hier mee te maken krijg? Ik heb een collega die twee keer fluitend zwanger wordt en lachend is bevallen. Ik ben echt verwonderd bijna dat dat kan! Haha.
Trouwens: ik zit nog in een follow-up programma in Rotterdam. FUPEC heet dat afgekort. Misschien kun je het eens opzoeken: zij monitoren vrouwen na een (ernstige) zwangerschapsvergiftiging. Ook in de toekomst en geven daarbij passende (leefstijl)adviezen.
Hebben jullie trouwens nog vakantieplannen komende zomer? En zo ja: wat gaan jullie doen? Wij hebben onze dagen inmiddels ‘vastgezet’ maar zijn wel nog aan het twijfelen wat we gaan doen. Want tja… We willen bijvoorbeeld wel naar Frankrijk, maar manman, wat een ‘gedoe’ komt er dan ook bij kijken met testen en quarantaine eventueel en weet ik het. Ik merk wel dat dat het voor mij minder uitnodigend maakt om toch naar het buitenland te gaan. Maar goed: wie weet wat er over een paar weken is?! Ik vind het zo ‘grappig’ dat we vorig jaar met z’n allen dachten: Oooooh, nou volgend jaar gaan en kunnen we gewoon op vakantie hoor! Dit is dan al wel achter de rug toch? Jaaa joh, jaaa dat moet dan wel. En ‘ineens’ zijn we anderhalf jaar verder en…same shit, different day? Zo vreemd hoe perspectieven veranderen en er daarmee dus eigenlijk niet zijn geweest?
Goed, ik brei er weer een eind aan Josje! Is dit nu onze ‘laatste’ officiële brief trouwens, omdat we er drie moesten sturen? Volgens mij wel hè? We kunnen daarna natuurlijk eventueel zelf nog contact onderhouden als je dat zou willen. Hoe sta jij daarin? Ik ben benieuwd! Ik hoop dat je een fijn hemelvaart-weekend hebt en ik hoor weer graag van je.
Liefs, Anne
