Lieve Anne,
Lang heb ik gedacht dat ik verlegen was...
Hier in huis heet jij 'mijn schrijfmattie'. De jongste is logeren (hele overwinning voor haar). Dus tegen mijn oudste zeg ik net dat ik koffie ga zetten en mijn schrijfmattie ga schrijven. Het is zondagochtend. Ik heb net je paasbrief nog eens doorgelezen en begon meteen aan het Tzolkin-tellen. Verder veel herkenning weer, het wordt haast saai.... Ik kan me helemaal voorstellen hoe heerlijk het is om niks te hoeven op 'feestdagen’. Ik ben zelf erg slecht in dagen waarop ik geacht word feestelijk te zijn. Überhaupt ben ik niet iemand die houdt van feestjes, verjaardagen, festivals, kroegen, etc.
Lang heb ik gedacht dat ik verlegen en om het woord nog maar eens te noemen, saai was. Inmiddels weet ik beter. Het heeft meer te maken met snel overprikkeld zijn door drukte en geluiden en slecht zijn in small talk. Daarmee veroordeel ik degenen die hier van genieten allerminst hoor. Alleen geef mij maar kleinere gezelschappen of stilte en alleen zijn. Ik kwam onlangs op LinkedIn bijna in een discussie terecht, naar aanleiding van een bericht waarin de eigenschappen van Pippi Langkous weer eens werden opgehemeld, waarna ik een lans brak voor de Annika's onder ons. Natuurlijk is het zo zwart-wit niet. En Pippi is prima, maar het komt me soms zo de neus uit, dat het streven maar de hele tijd lijkt te moeten zijn om met twee verschillende sokken aan, met pannenkoeken op je plafond, terwijl je een paard boven je hoofd houdt, te roepen: “Ik heb dit nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Ik vind het fijn om een zekere mate van rust en ritme in mijn leven te hebben en 's avonds om negen uur met een boek naar bed te gaan. Geen controle hebben over je toekomst en het gewoon maar te laten gebeuren, zoals jij schrijft, doe ik steeds bewuster, maar het roept vaak meer angst op dan me lief is.
De keuze voor zelfstandig ondernemerschap past me
In de afgelopen jaar ben ik stap voor stap op gebied van werk weer steeds meer gaan kiezen voor wat ik echt wil, misschien schreef ik dat al eens. Concreet betekent dat, dat ik van een vaste baan van 28 uur per week als behandel coördinator in loondienst toegegroeid ben naar de huidige situatie, waarin ik sinds 1 maart jl. nog maar zes uur per week als gedragskundige in loondienst werk en daarnaast als zelfstandig ondernemer werk.
Dat laatste is in opbouw en ik wil alleen die dingen doen waar ik volledig 'ja' tegen kan zeggen. Een verinnerlijkte ouder werpt meteen op dat er overal wel wat is, maar ik heb me juist te lang neergelegd bij de dingen die overal zijn en waar ik op leeg loop.
De constatering, in de zomer van 2019, dat er bij mij sprake is van hoogbegaafdheid, waarbij ik hoogbegaafdheid niet louter als een IQ-getal zie, maar als een manier van 'hoe je gebakken bent', met specifieke persoonlijkheidskenmerken zoals intense gevoeligheid, perfectionisme, groot rechtvaardigheidsgevoel, e.d. heeft me enorm geholpen om te begrijpen dat ik echt mijn eigen koers moet gaan varen. Ik heb behoefte aan veel mentale afwisseling bijvoorbeeld en aan een grote mate van autonomie.
De keuze voor zelfstandig ondernemerschap past me. Ik exploreer graag, maar er is ook een kant in me die buitenproportioneel veel angst kent. Dat deel van me noem ik 'Truus de Mier', ofwel Truus. Truus is een harde werker, ze heeft graag de controle, ze plant, regelt, maakt overzichten, is uiterst zorgvuldig en precies. Truus vindt het berespannend dat ik zekerheden (die een ander deel van mij illusoir weet) opgeef nu. En de afgelopen week liep ze hele dagen zenuwachtig in mijn hoofd rond, pogend om alles zo goed mogelijk te overzien, voordat het hopeloos uit de hand loopt. Soms wilde Truus 's morgens na het opstaan, meteen het document in mijn computer openen, waarin het financiële plan staat, om te checken of daarin toch echt geen fouten staan, terwijl ze het al tientallen keren heeft doorgerekend.
Inmiddels kun je je misschien voorstellen dat het vaak ongelofelijk vermoeiend is om mij te zijn
Een ander deel van mij weet beter. Dat deel heet Kristien. En dan heb je ook nog De Strengerd. Die werkt vaak samen met Truus, maar nu hij begrijpt dat Truus' harde werken’ vaak contraproductief is, wil hij haar om zeep helpen. Daar steken Kristien en De Wijsgeer een stokje voor. Truus heeft een hart van goud en ze wil me alleen maar redden. Dus Truus mag er zijn, maar niet de scepter zwaaien. Dan heb je ook nog Genietje. Haar heb ik bewust in het leven moeten roepen en zet ik soms even aan het roer, zoals je zult begrijpen.
Inmiddels kun je je misschien voorstellen dat het vaak ongelofelijk vermoeiend is om mij te zijn. Nog net niet rijp voor opname, denk ik soms. Maar ook niet natuurlijk. Ik beleef alles intens en mijn innerlijke wereld is vol en rijk. Daar ben ik dankbaar voor. Vooral dankbaar dat ik mezelf steeds beter begrijp en er steeds beter mee kan dealen.
“Tijdig pauze nemen”, roept Genietje meteen. Aandachtspuntje
Na al dat gemijmer over mezelf ook nog een paar vragen voor jou. Soms ben ik ook zo benieuwd naar de alledaagse dingen. Hoe zou je eruit zien? Niet dat dat zo belangrijk is en een echte voorstelling maak ik me er ook niet van. Hoe ziet je huis er uit, je dagen, wat doe je graag (koken, knutselen, lezen, kruiswoordpuzzels maken, tuinieren), kijk je ook wel eens domme t.v.-programma's, ben je in de ochtend op je best of ben je een avondmens, welke geuren vind je lekker, ben je slordig of opgeruimd of iets er tussen in? Enz, enz. Ik schrijf ook veel dagboeken (hoewel tegenwoordig meestal maar eens per twee maanden). Daarin gaat het net als in onze brieven veel over gedachten en ideeën. Dan denk ik wel eens: als iemand dat over decennia leest, mist diegene een wezenlijk deel van wat er ook mijn leven is. Waar ik me dadelijk (al denkend uiteraard) ook weer mee bezig ga houden: de vaatwasser uitruimen, wasmachine aan, berg was opvouwen, vooruit koken, douchen, aankleden, jongste ophalen bij vriendinnetje, planten in de potten in de tuin zetten, enz. “Tijdig pauze nemen”, roept Genietje meteen. Aandachtspuntje..
Het ga je goed hoop ik, ik ben benieuwd naar je antwoorden... (als je zin hebt, anders schrijf je gewoon lekker over wat anders uiteraard)
Liefs,
Nicole
