(Kan goede tekentje voor op de e niet vinden)
Net voor het begin van het nieuwe jaar stuur ik je mijn eerste brief. Spannend zo’n begin van een briefwisseling, ook omdat we natuurlijk nogal verschillen. En dan bedoel ik niet alleen man/vrouw, maar ook het leeftijdsverschil, jij hebt kinderen, ik niet en jij hebt al een behoorlijk heftig leven achter de rug. Daarmee vergeleken is mijn leven een heel stuk rustiger (geweest). En daarmee zullen we ook, denk ik, wat anders aankijken naar het perspectief tot 2027 zoals het project Schrijven naar de Toekomst ons gevraagd heeft te doen.
Misschien heb je al iets gelezen over mijn achtergrond, maar het kan geen kwaad daar nog iets over te vertellen. Ik woon in Amsterdam, al sinds ik ben gaan studeren in 1973. Ik ben getrouwd met de vrouw met wie ik al sinds 1979 samen ben. Mensen die niet in Amsterdam of een andere grote stad wonen, denken dan vaak dat je veel drukte van verkeer of mensen om je heen hebt, maar als je bij mij de deur uitstapt zou je ook in Almere of in een dorp kunnen staan. Ik woon aan een fietspad, dus geen auto’s die langsrijden en voor de deur geparkeerd staan. Ik woon echt aan de rand van Amsterdam, maar ben toch in 20 minuten in het centrum. Zo groot is Amsterdam nu ook weer niet.
Een studentendecaan is eigenlijk een soort maatschappelijk werker voor studenten
Ik ben eigenlijk sinds maart 2020 met pensioen, maar ben nog even door blijven werken. Ik werk nog drie dagen voor de Universiteit van Amsterdam als studentendecaan. Daarvoor deed ik hetzelfde werk voor studenten aan de Vrije Universiteit. Een studentendecaan is eigenlijk een soort maatschappelijk werker voor studenten. Ik was op de VU ook vertrouwenspersoon voor studenten die last hadden van ongewenst gedrag.
Ik begreep dat jij je studie aan het hbo niet hebt kunnen afmaken. Wat jammer. Zonde dat je iets niet kunt doen als je daar wel de capaciteiten voor hebt, maar dat de omstandigheden dat verhinderen.
Corona heeft dat vast niet makkelijker gemaakt
Ik heb ook begrepen dat je best in een lastige situatie zit. Corona heeft dat vast niet makkelijker gemaakt. Dat moet ook lastig zijn met kinderen, die dan weer wel en dan weer niet naar school kunnen. Of is het in jouw situatie helemaal lastig om je kinderen naar school te laten gaan. Het zal jullie allemaal heel veel zekerheid geven. Ik hoor er graag meer over van je als je daar tenminste over wilt praten.
Wij hebben geen kinderen, dat was geen keus, maar het bleek niet mogelijk. Dat was natuurlijk een teleurstelling , maar we hebben ons er ook bij neer kunnen leggen. Maar als ik zie wat de kinderen allemaal voor m’n schoonmoeder doen (die 90 is), denk ik nu ook weleens: wie gaat dat straks voor ons doen? Gelukkig hoef ik me daar nog geen zorgen over te maken.
Waarschijnlijk heb jij meer last van Corona dan ik, maar ik heb er wel behoorlijk genoeg van. Thuiswerken, in plaats van gezellig met collega’s, niet meer naar de sportschool, het café etc. Vrienden niet kunnen zien, maar heel beperkt bij mijn schoonmoeder op bezoek. We zijn extra voorzichtig omdat mijn vrouw kwetsbaar is vanwege ziekte.
Ik hoor graag ook van jou waarover je via de brieven wilt praten.
Ik hoop dat je een leuke oud en nieuw hebt met je kinderen en dat we in het nieuwe jaar elkaar via onze brieven regelmatig zullen ontmoeten.
Groeten,
Jan
