Dan je voor de persoonlijke brief die je schreef. Het raakte me dat je na 31 jaar gescheiden bent van de man en de vader van jullie kinderen. Mieke en ik vonden dat de mensen niet zo makkelijk moesten scheiden. Soms is er een goede reden. Op dit moment wordt er veel gescheiden. Dat is jammer.
Toen Mieke en ik samen vijftig jaar werden hadden we het moeilijk. Veel kritiek op elkaar. Een van onze zoons zei: “Dan gaan jullie toch gewoon scheiden.” Dat kwam hard aan. Wij hebben onze beider verjaardag feestelijk gevierd in de Hortus. We hebben toen geld gekregen voor onze grootste wens: een reis naar Florence maken. Onze jongste zoon is meegeweest. Het was onvergetelijk. Hierna konden we weer vooruit.
Mieke heeft het leven kunnen loslaten, zonder wroeging, ik heb daar veel van geleerd
Ik kan begrijpen dat het alleen zijn voor jou na de scheiding niet alleen droefenis is. Ik ervaar het alleen zijn na het overlijden van Mieke ook niet droevig. Dat heeft mede te maken met de manier waarop Mieke is overgegaan van het tijdelijke naar het eeuwige. Ik zeg vaak dat ik iedereen toewens om op deze manier, omringd door je dierbaren, zon in de kamer, te sterven. Mieke heeft het leven kunnen loslaten, zonder wroeging. Ik heb daar veel van geleerd. Ik ben nog steeds van alles aan het ordenen en opruimen. Ik kom schatten tegen: tekeningen, foto’s, brieven, kleding. Mieke was van de overdaad op het gebied van kleding, schoenen, boeken, tekeningen. Ik probeer daar orde in te brengen en onderscheid te maken in wat van waarde is.
Elly, je hebt een gezegende leeftijd bereikt en hebt veel meegemaakt en te vertellen. Je hoort vaak in interviews op de radio of tv als een ouder is overleden: “Ik had nog zoveel willen vragen.”
Als ik bij een maaltijd bij mijn zoon en zijn vrouw aan tafel zit, heb ik de neiging om verhalen van vroeger te vertellen. Mijn kleinzoon van twintig zegt soms: “Opa, dat heb je al verteld.” Hij houdt mij scherp.
Hartelijke groet,
Rob
