‘We zullen de rupsen moeten leren aanvaarden, willen we ooit vlinders zien’ - Anne©2021
Wat een bijzondere manier van kennis maken. Ik begin met mijn gedichtje om de toon te zetten voor de brief in de toekomst. Dit is een tijd waar wij als wereldburgers doorheen moeten gaan, meebewegen met de golfbeweging die door deze pandemie in ‘motion’ is gezet. Als geen ander weet ik welke ellende dit aanricht. Toch blijf ik denken in de mogelijkheden tot verandering die dit biedt.
Mijn drie kinderen heb ik alleen begeleid op het pad van ouderschap
Onze raakvlakken zijn heel bijzonder. Mijndrie kinderen heb ik alleen begeleid op het pad van ouderschap. Mijn middelste heeft een dik dossier over autisme met hoog begaafdheid, mijn oudste heeft ook veel problematiek met agressie, manipulatie en omgaan met emoties, ook de jongste is hoogbegaafd, sensitief. Op mijn manier heb ik hierin de weg gevonden door te luisteren wat mijn kinderen nodig hadden. Vijftien jaar geleden ben ik hierin het esoterische pad op gegaan, hetgeen mij veel tegenwerking opleverde. Toch heb ik doorgezet waardoor mijn zoon het speciaal onderwijs verliet en naar de havo van mijn dochters ging. Vandaar naar het vwo en nu zelfstandig woont en studeert in Wageningen .
Tot zover deze korte introductie waarbij ik nog wil zeggen dat mijn jongste dochter het te gek zou vinden, die bus om te jutten, ik trouwens zelf ook. Ik heb altijd plastic buiten opgeraapt en stop daar ook niet mee.
Naast mijn werk in de zorg heb ik altijd gestudeerd in de avonduren, coaching, counseling, conflictbemiddeling. Het was voor mij een manier om mijzelf en de wereld om mij heen te leren begrijpen, want lieve Nicole ik voel mij in onze maatschappij, die voor mij rigide aanvoelt, helaas niet thuis.
Het herstel is een langdurig proces..
Daarnaast bestudeer ik de geestelijke werelden via de kennis die voor ons oneindig beschikbaar is in boeken, internet en in mijn meditaties. Zeker nu ik thuis ben, helpt mij dit enorm om het grotere geheel in zicht te houden. Ik maak iedere dag een wandeling. Helaas is door covid-19 mijn long deels beschadigd en kan ik nog niet al te lange wandelingen maken. Het herstel is een langdurig proces. Toch zie ik het als een cadeautje van rust na zeer intense jaren, want ik blijf positief in mogelijkheden denken. Daarom volg ik het RIVM-nieuws met cijfertjes niet, wat mijn zoon dan weer wel intens doet. Hij was op bezoek en vertelde hoe belangrijk hij dat vond. Dat is prima, laat ieder doen wat goed voelt.
Mijn drie kinderen van 24, 22 en 20 studeren en wonen zelfstandig. Ik ben dankbaar dat zij mijn covid gebeuren zo niet hoeven mee te maken. Deze generatie gaat nog een grote verandering teweeg brengen overal in de wereld. Ik zie dat als lichtjes aan de horizon. Laten we als mensen weer meer aandacht voor elkaar hebben, de ‘hokjes geest’ samen met de afgebakende tuintjes omver werpen en omzetten in de werkelijke betekenis van ‘samen’
Lieve Nicole, tot zover deze eerste brief, de kop is er af, ik verheug mij op onze briefwisseling.
Liefs met groet Anne🙏
