Dit keer een wat snellere reactie. Na twee drukke productieve dagen van huishouden, boodschappen, orthodontist, want de beugel van de oudste moest eruit, mijn moeder die op de jongste paste bleef eten, onverwacht twee vriendinnetjes van de jongste te logeren, die gezamenlijk al springend op de hoogslaper een ingestort bed met daarachter huilende kinderen veroorzaakten, schuur deels opgeruimd, tuinbed in elkaar gezet voor de eerste zonnestralen deze week, LinkedIn, Jutbus en andere bezigheden, mail, enz., enz., heb ik mezelf vandaag een rustdag beloofd, voor zover mogelijk met mijn 'moederpet' op. Is altijd relatief.
Meebewegen is zeker aanbevelenswaardig, helemaal mee eens!
Stille getuigen van een ramp
Ach..., dat 'af en toe nog aan het janken van alle mensen die dood zijn gegaan', dat komt zo mijn hart binnen. ‘Een soort oorlogssituatie die niet uit te leggen valt’. Stil van. In het verpleeghuis waar mijn vader de laatste maanden van zijn leven verbleef, lagen bij de ingang allemaal keien, die stonden voor de aan covid overleden bewoners. Het waren er veel. Stille getuigen van een ramp. Toen mijn vader overleden was en het verpleeghuis uitgereden werd, in zo'n dichtgeritste lijkzak (heet dat zo?) op een brancard, stonden de aanwezige medewerkers in een erehaag in de gang. Wat een ontroerend eerbetoon vond ik dat. En ik herinner me dat ik ook dacht, hoe vaak hebben deze mensen de afgelopen maanden zo'n haag al gemaakt? Dit is het enige waar het in het leven om gaat, denk ik: samen zijn, samen leven, omzien naar elkaar, zorgen voor elkaar, elkaar vasthouden. Wat goede compassievolle zorgverleners kunnen, weten en geleerd hebben, is wat de wereld nu nodig heeft. 'Gewoon' het 'eenvoudige' eerlijke rechttoe rechtaan mensenwerk. Geen idee hebben beleidsmakers, accountants, CEO's en wie-dan-ook van de schatten aan wijsheid die vaak verborgen liggen in de bescheiden mensen die het echte werk doen. Toen mijn vader opgenomen werd in het verpleeghuis bleek hij op de valreep asymptomatische corona te hebben. Dat betekende dat hij onmiddellijk naar een ander verpleeghuis moest, waar een COVID-unit was. Het was hartverscheurend. Voor mijn ouders was de definitieve verpleeghuisopname natuurlijk überhaupt al onbeschrijflijk ingrijpend, maar nu moest hij, toch al verward en verzwakt, ineens ergens anders heen, waar hij ook nog eens minimaal bezoek mocht ontvangen. Ik zag in de ogen van de verpleegkundigen de wanhoop en onmacht. Hen viel niks te verwijten. Hun hart brak ook. Dus ik pakte met mijn ouders mijn vaders boeltje weer bij elkaar en we verlieten na een enerverende middag het appartement waar hij zich net zou gaan settelen... Het was al avond, we hadden nog niet gegeten. Op de drempel van het appartement, toen we naar buiten liepen, drukte een verpleegkundige, waarvan ik nu weet dat hij Leo heet, een bak warme bami in mijn handen met de woorden “In dit soort omstandigheden moeten we allemaal voor elkaar zorgen”. Ik had me steeds groot gehouden voor mijn ouders, maar toen brak ik even. Sindsdien noem ik hem 'De Bami Engel'. Later heeft Leo zich onwijs ingezet voor mijn vader. Bijvoorbeeld toen mijn vader tijdens een delier met een aardappelschilmesje achter medewerkers aanging, omdat zij hem te directief benaderden. Leo sprong in de bres voor mijn vader, legde collega's uit dat mijn vader met respect en geduld benaderd moest worden. Leo en mijn vader hadden een klik. Leo zette zich met succes in om de uitzondering op de bezoekregeling, waar ik om had gevraagd, voor elkaar te krijgen. En toen ik mijn vader voor het eerst weer bezocht, wat meteen ook de dag bleek te zijn dat we besloten om behandeling van weer een ontsteking te staken, was het Leo die mijn vader in bed tilde, waar hij niet meer levend uit kwam. Wat ik wil zeggen met dit hele verhaal, waarvan ik zelf ook weer met tranen in de ogen zit; ik twijfel er niet aan of jij bent ook een engel voor de mensen geweest, en de prijs die je nu betaalt is hoog, misschien, maar weet dat je het verschil maakt en hebt gemaakt, en dat één ogenschijnlijk klein gebaar, zoals de bak met warme bami in mijn handen gedrukt, van onschatbare waarde is en voor eeuwig in iemands herinnering.
Ik heb trouwens over je gedroomd vannacht
Om maar weer gewoon verder te gaan ook, van dood naar leven: van harte gefeliciteerd met je verjaardag! Ik ben zeker geen astrologie-expert, maar in het kader van 'sharing is caring': ik ben een maagd ascendant schorpioen! Ken je Human Design? Dat is een combinatie van o.a. astrologie, I ching, e.a. Heb ik veel aan gehad, en nog. Ik leef ook dagelijks met de Tzolkin, maya kalender, geeft me vaak richting en handvatten. Maar ik heb nu geen zin om daar uitgebreid op in te gaan. Ik heb trouwens over je gedroomd vannacht. Ik ging langs bij een vrouw, dat was jij en ze stond in de deuropening van een huis. Over dromen gesproken: ook Jung vind ik heel interessant, ben een tijd met een Jungiaans analyticus met mijn dromen bezig geweest: fascinerend!
Liefs,
Nicole.
