Je schrijft in een aangenaam ritme

Marjet aan Saeed

2/9

03 augustus 2020

Beste Saeed,

Dank voor je eerste brief. Je schrijft in een aangenaam ritme. Ik zal eerst iets over mezelf vertellen, net als jij hebt gedaan.

Ik ben veertig jaar oud en heb een dochter van zes, ik woon met veel plezier in Den Haag. Ik hou van de zee. Ik ben theatermaker en schrijver, de laatste jaren spits ik mij meer toe op het schrijven van theaterteksten. In de corona lockdown heb ik ook een aantal korte verhalen geschreven. Ik zou graag een roman schrijven, ooit. Heb jij romans geschreven?
Nu schrijf ik theaterteksten voor jongeren. Mijn favoriete onderwerp is identiteit in relatie tot technologie en toekomst. In 2016 schreef ik 'My robot is a lover', een stuk dat ik ook regisseerde. Het gaat over een jongen in de toekomst die zijn ideale eerste geliefde vormgeeft als een robot. Als zijn buurmeisje langskomt om kennis te maken, denkt hij dat zij zijn bestelde robot is. Uiteindelijk moet hij kiezen tussen de veilige geprogrammeerde liefde en de gevaarlijke mysterieuze.

Ik ben gefascineerd door de werking van technologische vooruitgang op de menselijke psyche en de moraal

Hoe wij als mensen door technologie opnieuw moeten kijken naar eeuwenoude dilemma's als liefde en dood. Het stuk dat ik nu ga schrijven zal ook in de toekomst spelen en gaan over leven na de dood. Wat als we in de toekomst niet meer hoeven sterven? En blijven we nu door het internet niet op een bepaalde manier voor altijd doorleven? In mijn onderzoek voor de tekst die in nu ga schrijven kijk ik veel science fiction films en verdiep ik mij in dystopie en utopie. Wat me opvalt is dat futurisme altijd over het verleden gaat, of zoals jij zegt; uitgaat van wat er nu is en daarop verder borduurt. Dat is natuurlijk ook logisch, echt in de toekomst kijken kunnen we niet. Door corona kijk ik anders naar deze films, denk ik. Het lijkt minder onvoorstelbaar, minder verder weg.

Toen ik gisteren in de bus zat na een lange wandeling, ik hou van lange wandelingen om mijn hoofd te klaren, vond ik de wereld met mondkapjes vreemd, maar het wende ook snel, dat is ook weer vreemd. Waar zullen we nog meer allemaal aan gaan wennen de komende jaren?

Het online leven geeft ook een ongekende sociale druk

Ik werk als theaterdocent ook met jongeren, ik vind hen zeer inspirerend. Ze hebben vaak al een goed geformuleerde blik op de wereld. Door het internet zijn ze goed geïnformeerd en kunnen ze stelling nemen en hun identiteit vormgeven. Maar het online leven geeft ook een ongekende sociale druk. Als ik met hen spreek kan ik zeer hoopvol zijn over de toekomst, maar zij komen wel uit een geprivilegieerde groep.

Over zeven jaar is corona uit de wereld en spreken we over voor en na corona. Er zal veel schade zijn aan kunst, cultuur en economie, maar er zal nog veel welvaart zijn, ook veel armoede. Persoonlijk hoop ik dan dagelijks te schrijven en te zijn begonnen aan mijn roman. Misschien is deze zelfs al af! Ik wilde graag aan dit project meedoen, omdat ik denk dat hardop filosoferen en nieuwe ideeën vormen over samenleven nuttig zijn. Ik hou ook van speculeren en filosoferen, van werelden scheppen in mijn hoofd. En van schrijven, ook in briefvorm. Mooi dat jij zegt 'fictietaal'. Ook ben ik een luie schrijver, ik begin maar niet, als ik eenmaal begonnen ben kan ik wel lang doorgaan.
De vraag die mij bezighield toen ik 'My robot is a lover' schreef was: Zal onze perceptie op de romantische liefde verdwijnen of veranderen in de toekomst? Door datingapps, robots en het bereiken van een hoge leeftijd. Wat denk jij?