Log in

Je moet het in je vingers hebben en vooral in je hart

portret van Anneportret van Nicole
Anne aan Nicole
11/25
30 maart 2021

Lieve Nicole,

Volgens mij is het schrijfproject echt wel kies met wat zij uit de brieven halen. Ik heb daar vertrouwen in.  De vraag is nog of onze brieven gekozen zullen worden.

Ik ben een witte tovenaar toon 2. Op de radio heb ik een lang programma mogen doen om de kalender uit te leggen en vooral het zielenpad. De meneer die mij deed fladderen heb ik gelijk gecheckt en misschien weet je het zelf al wanneer de optelling van twee personen op 14 uitkomt dan heb je een ideale match buiten de zegels.  Deze man en ik zijn samen een 14, maar hij gedraagt zich zodanig dat ik mijn vlinders weer in het potje heb gezet. Ik heb duidelijkheid nodig en een goede communicatie. Dat geeft hij niet.

Mijn hart is nooit meer geheeld van die breuk

Op mijn 21ste leerde ik mijn grote eerste liefde kennen. Hij was getrouwd en ik ben er na veel ellende van weg gelopen. Hij was dertien jaar ouder. Ik zag hem zeven jaar geleden plotseling in Hilversum bij een concert, nog steeds met zijn vrouw en het gevoel was gelijk terug. Ik ben nooit meer naar die plek gegaan om te vermijden hem nog eens te zien.  Mijn hart is nooit meer geheeld van die breuk. Ik zal je de details besparen, maar het was een smartelijke toestand.  Ik was jong en zo groen als vers lentegras. Afijn ik vond dit weer zo apart, de Maya en dit, al is het niet één op één hetzelfde dan nog.

ik was totaal omringd door het virus...

Helaas betekent het niet dat zorgmedewerkers ook altijd geschikt zijn voor het werk. Je moet het in je vingers hebben en vooral in je hart.  Ja, ik werkte dus op een gespecialiseerde COVID-afdeling, slecht beschermd nog in de eerste golf, daarom ben ik ziek geworden. Wij lieten mensen ook douchen, dan was mijn plastic pak nat en dan ben je onbeschermd. De afdeling was ook vacuüm gezogen. Men dacht dat dat moest, omdat iedereen aan de zuurstof lag. Dus je begrijpt, ik was totaal omringd door het virus, het heeft zich totaal kunnen nestelen.  Nog steeds hoest ik harde stukken groen slijm op, de ene dag is het erger dan de andere. Het verloop is ontzettend grillig. Na tien maanden ziek zijn durf ik wel te zeggen, dat de kans heel klein is, dat ik ooit weer de oude word.  Toch zou ik het weer doen. Er voor mensen zijn op de rand van het sterven, is onbeschrijflijk mooi om te mogen doen.  Het zal in kleine beetjes moeten slijten. Het is teveel geweest. Als ik een collega op tv iets hoor zeggen in die richting schiet ik vol en dat zal nog wel even zo blijven.  Ik zit ook teveel alleen. Mensen zijn bang, terwijl ik echt niet meer besmettelijk ben. Maar angst is een slechte raadgever.  Ik kom hier sterker uit dan ooit, dat weet ik zeker en dat is ook mijn houvast!

Met Leo zou ik graag werken, die snapt het!

Die Leo van je vader?  Zet hem in een gouden lijstje, dat is hij waard! Deze mensen zijn zeldzaam. Met Leo zou ik graag werken, die snapt het!

Geniet met je kinderen en je Lief van de hopelijk mooie paasdagen en tot schrijfs,

Liefs 🙏 Anne

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram