Ik wil al dagen terugschrijven, maar steeds dient zich weer wat anders aan dat voor gaat. En zo komt de brief op mijn to-do-lijst en dat wil ik eigenlijk helemaal niet. Omdat op mijn to-do-lijst dingen staan die af moeten en daar wil ik deze briefwisseling niet tot degraderen. Iets dat ik nog even moet aftikken, een vinkje geven. En ik wil het ook niet omdat als het af moet ik dan dat vlotte schrijven helemaal kwijt kan raken. Ik word dan saai, puntsgewijs en weinig creatief.
Dat kan eigenlijk soms best groots aanwezig zijn: dat ik het leven aan het afdraaien ben
Dat kan eigenlijk soms best groots aanwezig zijn in mijn leven: dat ik het leven aan het afdraaien ben, het kunstje aan het uitvoeren. En op een gegeven moment geven de vinkjes op de to-do-lijst dan ook geen enkele voldoening meer. Iets is dan gedaan maar daar is dan ook meteen alles mee gezegd.
Ach, als ik het zo opschrijf besef ik ook dat het mij soms ook helpt, dat ik dat kan. Ik ben geen perfectionist dus vaak begin ik gewoon en raffel ik iets een beetje af: better done than perfect. Het heeft mij door menig reflectieverslag van mijn studie heen geholpen. Want het geloofsverhaal heeft nog een toevoeging. Ik ben recent begonnen aan een studie theologie.
Maar het komt wat op mij af, de hele machine die weer gaat draaien na de lockdown. En dan vooral mijn eigen baan in het onderwijs. Ik geef geschiedenis in het voortgezet onderwijs, onderbouw: havo 4 en vwo 4. Al dertien schooljaren op dezelfde school, het was mijn allereerste echte baan. En ik heb al zo vaak op het punt gestaan om te stoppen maar ik durf niet. Vooral omdat we het geld niet kunnen missen of denken te kunnen missen. In de media hoor je altijd dat het onderwijs zo slecht verdient, maar dat geldt dus gewoon echt niet voor de bovenbouw van het voortgezet onderwijs. Sinds vorige week is het weer begonnen, live. Dertig leerlingen in de gymzaal. En met die leerlingen heb ik het eigenlijk best prima, pubers zijn heerlijk.
Ik merk ook dat ik de laatste jaren de moeilijke gesprekken in de klas uit de weg ga, zoals de zwartepietendiscussie
En soms denk ik, misschien heb ik wel een bore-out. Lesgeven, is het een kunstje geworden op mijn to-do-lijst? Ik merk ook dat ik de laatste jaren de moeilijke gesprekken in de klas uit de weg ga: de zwartepietendiscussie, alles wat er nu gebeurt met de protesten tegen racisme. Ik heb het niet eens geprobeerd in die gymzaal. Omdat ik niet weet hoe ik de extreme uitspraken van leerlingen moet nuanceren. Omdat ik niet meer weet hoe ik garant kan staan voor de veiligheid van alle dertig leerlingen. Dus leg ik voor de zoveelste keer iets theoretisch weer wat uit. Terwijl ik weet dat dat niet is wat er eigenlijk moet gebeuren.
Goed, ik wilde een begin maken. Laten weten dat ik er nog ben en onze briefwisseling fijn en belangrijk vind. Morgen zijn de kinderen beiden naar school en schrijf ik je verder over het geloof, zin in om dat eens bij de horens te vatten (zeg je dat zo?).
Voor nu welterusten en tot morgen!
Liefs
Roos
