De eerste brief. Fijn dat we gekoppeld zijn door Schrijven naar de Toekomst. Wel een gek idee dat we straks, over zeven jaar, terugkijken op deze periode. Hoe zouden we er dan tegenaan kijken? En wat zal de sociale schade zijn van het virus en de maatregelen?
Ik ben Rayan, 28 jaar, uit Almere. Daar woon ik al mijn gehele leven. Daarnaast werk ik op een mbo. Ik dacht altijd met een jongere doelgroep te gaan werken, maar dit past beter bij mij. De afwisseling van problemen en de creativiteit die de oplossingen vragen, maken dat ik mijn werk erg leuk vind. Nu merk ik wel dat de gevolgen van de lockdown steeds groter worden. Er zijn steeds meer studenten die mentaal in de knoop komen.
Mijn wereldbeeld is wel wat anders dan gemiddeld
In mijn vrije tijd houd ik van lomograferen, escape rooms, concerten, wandelen en lezen. Afgelopen jaar heb ik veel nieuwe plekken in Nederland ontdekt. Eerst dicht in de buurt, nu steeds iets verder weg. Er zijn in Nederland hele mooie plekken waarvan ik niet wist dat ze er waren. Zelfs dicht in de buurt van Almere.
Mijn wereldbeeld is wel wat anders dan gemiddeld. In 2016 heb ik een borderline tumor in mijn hals gehad. Een heel heftige tijd met lang herstel. Gelukkig is het allemaal goed gekomen. Na de operatie kon ik de eerste weken niet meer praten, met veel ondersteuning en kaakfysio is het gelukkig allemaal weer goed gekomen, ik kan alleen geen saxofoon meer spelen.
Zoals ik eerder schreef, ik maak mij best zorgen om deze tijd. De sociale gevolgen zullen groot zijn en ik weet niet of de impact goed te maken is. Hopelijk komen we er met elkaar doorheen.
Ik ben ook supernieuwsgierig naar jou. Hoe kijk jij tegen deze periode aan en waar word jij blij van?
Tot schrijfs,
Rayan
