Gezellig om weer een brief van je te ontvangen. Post vind ik altijd heerlijk. Ik ben zelf een hartstochtelijke kaartenschrijver. Ik probeer altijd om iets meer te schrijven dan ‘Gefeliciteerd’ of ‘Beterschap’. Aan het begin van de eerste lockdown heb ik al mijn vrienden en kennissen een kaart geschreven met dezelfde opbeurende tekst. Het grappige is dat haast iedereen per app reageerde en niet per post. Hoewel ik niet te klagen heb over het aantal toegestuurde kaarten.
Over de boeken die ik tot op heden heb geschreven: samen met twee vriendinnen heb ik een bundel geschreven over huishoudelijke voorwerpen die van alles meemaken: De vliegende theedoek. Daarna heb ik een prentenboek gemaakt met tekeningen en een verhaal erbij over mijn knuffelaapjes: Joepie & Joekie. Het familieverhaal heb ik samengesteld uit interviews met (achter)neven en -nichten: Dat is een Van Veen, dat kun je wel zien. De eerste twee boeken die ik tot op heden heb geschreven heb ik uitgegeven bij Free Musketeers (inmiddels failliet). Die hadden een vormgever in dienst. Die vormgever heeft nu een eigen bedrijf en zij heeft de familiegeschiedenis vormgegeven. Dat kost veel geld, maar dat heb ik er wel voor over en ik laat het binden. De vormgever heeft voor mij offertes aangevraagd en ik heb gekozen voor het NBD Biblion.
Ik hoop dat het gebonden boek niet zomaar wordt weggegooid als de kinderen het huis van hun ouders leegruimen. Misschien bladeren ze er even doorheen en lezen hier en daar wat en besluiten het mee te nemen. IJdele hoop misschien, maar je weet maar nooit. Het boek heb ik verkocht aan belangstellenden voor twintig euro en daar dekte ik alleen de drukkosten mee.
Van de LP’s vind ik het mooiste dat je nog precies weet wanneer de naald overspringt
Wat triest dat je je vader moest verliezen in coronatijd. We weten dat onze ouders eerder zullen sterven dan wij, maar dat maakt het verdriet niet minder. En ik begrijp heel goed dat je een beetje hebt gesmokkeld na de uitvaart en je je moeder niet alleen naar huis hebt laten gaan. Ik heb mijn oude platenspeler nog en die heb ik drie jaar geleden ook meeverhuisd. In diezelfde set zit ook nog een apparaat waarmee je cassettebandjes kunt afspelen. Van de LP’s vind ik het het mooiste dat je nog precies weet wanneer de naald overspringt en je weet ook nog de volgorde van de liedjes. Soms als je een gouwe ouwe hoort op de radio, ben je verbaasd dat deze niet wordt gevolgd door het nummer dat op jouw LP staat. Zo ingesleten is die volgorde.
Bij het bekijken van de grensfoto kwam ik erachter dat ik in België zat en mijn vriendin in Nederland!
Op de bijgevoegde foto zitten mijn vriendin en ik op de grens van Nederland en België. Het was nog een heel gedoe om elkaar te vinden. Binnen 200 meter nadat ik mijn auto had geparkeerd en op de fiets was gestapt, reed ik al België in om er 500 meter later weer uit te rijden. Zo ging het de hele tocht. Als ik in België de weg vroeg en me verontschuldigde voor het feit dat ik in België was beland, zeiden ze: "We kijken niet zo nauw." Bij het bekijken van de grensfoto kwam ik erachter dat ik in België zat en mijn vriendin in Nederland!
Ik vraag me af hoe de verschillende leeftijdsgroepen in 2027 terugkijken op de lockdownjaren. Ik verwacht niet dat de basisschoolkinderen er zoveel herinnering aan zullen hebben. Voor de kinderen van het middelbaar onderwijs ligt dat anders. Zij zullen vooral de niet doorgegane feesten missen en kansen om die leuke jongen of dat knappe meisje te versieren. Dat je je niet kon opdoffen voor een feest. En als je eindexamen in die jaren viel, zal je altijd met spijt terugdenken dat je dat niet uitgebreid hebt kunnen vieren. De eerstejaarsstudenten zullen vinden dat ze iets heel essentieels hebben gemist, wat je niet meer kunt inhalen.
En gaan we weer massaal op vakantie? Ik ben bang van wel
Voor alle pubers en adolescenten geldt, denk ik, dat ze de festivals het meest hebben gemist. Ik weet niet of de psychologische problemen waar jongeren nu mee kampen, als de sneeuw voor de zon zullen verdwijnen als alles weer mag. Voor tachtig procent van deze groep verwacht ik dat wel. De jonge ouders zullen snel de hectische tijd van thuiswerken en de kinderen begeleiden bij de lessen, vergeten. Wat ze zich nog wel zullen herinneren, is dat dit het begin was van het thuiswerken, dat ze grote ontwikkelingen hebben doorgemaakt met de digitalisering van hun werk. En misschien dat ze toen zijn gaan nadenken over een ander beroep of dat ze niet meer aan de rat race willen meedoen.
De mensen van middelbare leeftijd en ouder zullen het als een rimpeling in hun leven zien, die weer voorbij is gegaan. De mensen die de oorlog hebben meegemaakt, zullen laconieker zijn: "Toen zijn we vijf jaar beperkt geweest in ons doen en laten. En bovendien was er toen altijd angst."
En gaan we weer massaal op vakantie? Ik ben bang van wel. Misschien past tien procent van de mensen de eigen vakantie voorgoed aan, nemen ze het vliegtuig niet meer en blijven ze in Europa. Ik schat dat zo’n dertig procent z’n vakantiegedrag enigszins aanpast. De rest zal gewoon weer als vanouds voor een weekend naar New York vliegen of voor een dag naar Barcelona, omdat ze er recht op hebben. Ik merk hoe moeilijk ik het vind om te bedenken hoe de wereld er in 2027 uit zal zien.
En ik eindig met een foto van mijn schoenen. Ik doe vaak verschillende veters in mijn schoenen en ik vind het grappig om te merken dat mensen het helemaal niet zien of het meteen zien. Dan heb je ook weer een contactmoment.
Groetjes, Bettie
