Het eerste wat ik dacht toen ik de koppeling zag van ons in de mail was: Heu? Ze hebben me toch niet gekoppeld aan mijn zusje!? Mijn zusje heet Joske. Of Josje. Of Jos. Of een combinatie daarvan ;-). Hoe dan ook: dat ben je dus (gelukkig) niet!
Ik moet zeggen dat het me even wat dagen heeft gekost om te bedenken wat ik nu op papier wil zetten aan een nagenoeg totale wildvreemde. Ik begin nu en heb eigenlijk nog steeds geen idee. Hoe dan ook: ik las dat jij ook afgelopen jaar moeder hebt mogen worden. Dat is in ieder geval al één overeenkomst! Op 19 april 2020 ben ik moeder geworden van onze dochter: mijn eerste kind en het tweede kind van mijn vriend. Hij heeft een zoontje van vier uit zijn vorige relatie die om het weekend bij ons is. Ik weet dus ook hoe tijdvullend een baby kan zijn, soms vraag ik me ook af: en wat heb ik dan precies gedaan!? Dan ligt mijn kindje, zoals nu, net in bed en kijk ik om me heen en zie de ravage van de fruithap, brood eten en de geplunderde boekenkast in onze woonkamer. Ik ben al blij als ik op een dag als vandaag mijn haar niet recht omhoog heb staan en een recht eyeliner-lijntje boven mijn ogen heb kunnen trekken. Oh ja, en dat ik mijn kind mag verzorgen en entertainen! Hoe ervaar jij het moederschap?
Ik ben al blij als ik op een dag als vandaag mijn haar niet recht omhoog heb staan en een recht eyeliner-lijntje boven mijn ogen heb kunnen trekken
Die vraag is mij meerdere malen gesteld en nu stel ik ‘m jou, terwijl ik het eigenlijk ook gewoon een stomme vraag vind. Wat HOEZO hoe ervaar ik het moederschap? Moederschap is op een manier toch ook iets heel universeels? Ik vat mijn antwoord altijd als volgt samen: het is het moeilijkste en het makkelijkste dat ik ooit heb gedaan. Van mijn kind houden en voor haar zorgen, is zoiets wat vanzelf gaat. Maar als zij ziek is en de nachten zijn gebroken en mijn vriend en ik hebben beiden heftig slaaptekort dan kan ik ook wel eens denken: Allemachtig, waar ben ik in godsnaam aan begonnen!? En: alle clichés zijn waar. Althans, zo ervaar ik dat :-).
Wij hebben onze kinderen trouwens wel mogen baren in een coronatijdperk! Zwanger geworden nog vóór de pandemie, maar wel leven gegeven tijdens de pandemie. Hoe was dat voor jou toen je nog zwanger was en de pandemie ‘brak officieel uit’? Was je bang? Waren er ook dingen die je toen niet meer deed?
Ik was boos. Man, wat was ik boos. Op die klote-pandemie.
Ik werk in het onderwijs, op het mbo als begeleidingsdeskundige. Ik was mijn weken naar mijn verlof al aan het aftellen: een babyborrel was georganiseerd en mijn collega’s hadden grootse plannen voor mijn tijdelijke ‘afscheid’. Maar ik herinner me ook dat ik nog gesprekken had met ouders en studenten in mijn kantoor en dat ik ze binnen liet en ongemakkelijk zei: ‘Jaaahaa sorry! Ik geef geen hand meer! Haha, ja gek he?’ En dat kantoor was een ruimte van vier bij vijf en daar zaten we dan met z’n vieren. Ook dat is nu niet meer voor te stellen hè? Mijn verlof startte met de lockdown. De scholen gingen dicht en mijn leidinggevende zei: ‘Van de Weg, we zien je na de zomer wel weer!’. En dat was dat. Geen baby-borrel, geen afscheidscadeaus kunnen open maken met collega’s, niet naar mijn kappersafspraak kunnen en niet meer kunnen lunchen met mijn moeder. Samengevat: ik kon en mocht NIKS meer doen! Ik was boos. Man, wat was ik boos. Op die klote-pandemie. Op het feit dat ik tijdens MIJN LAATSTE WEKEN ALLEEN (beetje dramatisch, maar toch) ook ALLEEN maar binnen kon zitten en NIKS doen.
En nu zijn we bijna een jaar verder. Ik schrijf deze brief op de dag dat ons meisje elf maanden is. Een meisje geboren in een pandemie en haar eerste levensjaar zal worden gevierd tijdens die pandemie. Wie had dat kunnen bedenken? En ik kan het me nog steeds niet bedenken, want vorig jaar dacht ik dat het rond deze tijd wel ‘over’ zou zijn. Hoe zou het volgend jaar zijn denk je? En hoe denk je dat deze periode onze kinderen beïnvloedt? Of zullen de veranderingen er alleen (bewust) voor ons zijn en zullen ze voor onze kinderen ‘gewoon’ zijn tegen die tijd, omdat ze niet beter weten?
Vrijdag is mijn vrije dag trouwens. En de dinsdag ook! Hoeveel dagen werk jij? En welke dagen heb je vrij? En dan ga ik er even vanuit dat je dus vrij bent! 😉
Mijn kleine dochter en ik hebben vanochtend een stuk gestiefeld. We wonen op ongeveer twintig minuten lopen van de binnenstad van Zwolle vandaag. Dus hups, kind in de wagen en stiefelen. We hadden een missie. Of nou ja: ik had een missie. Ik kom van het platteland (Veluwe) en mijn moeder had mij geappt dat er bij ons op het land heel veel paastakken staan, dus dat we heus geen dure hoefden te kopen bij de bloemist. En ineens dacht ik: JA! Ik wil een paastak in mijn leven. Niet omdat ik religieus ben aangelegd (ik moest zelf even googelen wat Jezus ook alweer deed met Pasen) of omdat ik het esthetisch nou zo mooi vind. Ik wil een paastak, omdat ik moeder ben. Omdat ik het leuk vind voor mijn kind. En nu ik dit zo schrijf en opnieuw lees, denk ik ook: serieus? Welke redevoering is dit? Iets onder het mom van ‘alles voor je kind’. Hoe dan ook: ik had een afspraak gemaakt voor shoppen bij de HEMA en daar heb ik vervolgens voor 15 euro aan paasdecoraties gekocht. Nu alleen dus nog die paastak!
Ik wil een paastak, omdat ik moeder ben. Omdat ik het leuk vind voor mijn kind.
Zijn er ook dingen die jij nu ‘ineens’ wel of niet doet met betrekking tot het moederschap?
De zon schijnt nu en ook al is het fris, uit de wind en in de zon is het heerlijk. Glas wijn: genieten. Deze situatie wens ik nu trouwens, maar die is er nu (nog) niet! Haha. Ik merk ook dat het mijn verlangen om te roken aanwakkert als de zon weer gaat schijnen en ik in de zon zou kunnen zitten met een glas wijn. Ik ben gestopt met roken voor de zwangerschap en niet weer begonnen. Gelukkig! Maar toch, soms… heel soms… Ik heb 15 jaar gerookt, dus ik vermoed dat zo’n ‘slechte gewoonte’ ook vast niet zomaar uit je systeem is. Heb jij ook ‘slechte gewoontes’? Guilty pleasures misschien? En dan bedoel ik niet perse de Spotify playlist van Jody Bernal natuurlijk ;-).
Josje, ik ga er voor nu een eind aan breien. Ik hoop dat je de brief met interesse hebt kunnen lezen en dat je zin hebt om terug te schrijven. Ik hoop dat het aanspreekt en dat we elkaar, op papier, toch kunnen treffen. Laat je het me weten? Ik wens je/jullie voor nu een heel fijn weekend toe. Schenk vanavond maar een goed glas wijn in voor jezelf. Ik doe met je mee en schenk in een glas chardonnay (dat rijmt).
Joe en groetjes,
Anne
