Mag ik ook zeggen dat de veertiende voor jou een k*tdag is geweest. Zeker anders dan je verwachtte.
Ik leef met je mee en ik wil even tussen ons schrijven door reageren op jouw dag van gisteren.
Je schrijft: de dag van de liefde. Ik denk vaak aan wat wij mensen als troost allemaal bedenken. Daar bedoel ik mee: dat bijna alles is verzonnen door mensen, hun verleden en hun kijk op de wereld. Bijvoorbeeld een verjaardag, Valentijnsdag (Een uitstekende dag voor bloemisten en ondernemers die hieraan verdienen). Je kunt als mens iedere dag goed voor je medemens zorgen. Daar is geen speciale dag voor nodig. Voor Beppie is vier oktober een feestdag. Voor Bep en mij niet. Het is iedere dag een feest om bij elkaar te zijn. vier oktober is meer voor dieren die het zeer slecht hebben en ook daarin schiet de mens tekort. Het dierenleed is niet opgelost en zal nooit worden opgelost.
Wat niet verzonnen is, is de natuur: de prachtige luchten, het heelal en de oceanen met hun geheimen. Die zijn er altijd al geweest sinds het bestaan van de wereld.
Woorden van troost kunnen helend op een mens werken en dat is ook goed. Heel goed zelfs. Maar het leven laat zich niet dwingen. Meestal krijgt een mens in zijn leven te maken met verdriet en pijn uit onverwachte hoek. Het is goed te beseffen dat je je verleden altijd met je mee zult dragen. Je verleden bepaalt hoe je later in het leven zult staan. Of je dat nu prettig vindt of niet.
Hoe ik naar je kijk verschilt enorm van hoe jij naar jezelf kijkt
je blijft hem missen, je vader. De pijn van het gemis, je boosheid, je gevoel van oneerlijkheid, je verdriet hierover, zijn begrijpelijk. Maar uit je woorden proef ik dat jij een compleet mens bent. Hoe ik naar je kijk verschilt enorm van hoe jij naar jezelf kijkt. En dat geldt voor ons allen.
Even pas op de plaats voorlopig nu je man positief getest is. Ik hoop dat hij zich niet al te slecht voelt. Als er één familielid 'ziek' is, is de hele familie ziek. Ik wens hem en jou en je lieve kinderen veel kracht in de komende dagen.
Ik heb geschreven dat onze levens elkaar op veel punten herkennen. Wij komen elkaar niet voor niets tegen. En dat is een van de mooie dingen die het leven te bieden heeft.
Negentien november is de sterfdag van mijn lieve Theo. 26 januari zou hij 81 geworden zijn. Ik probeer mij voor te stellen hoe hij er nu moet hebben uit gezien? 30 december 2021 is mijn goede vriend Hans in zijn slaap overleden. Dat wij elkaar 27 jaar hebben gekend valt ineens allemaal weg. Ik ben nog bezig om het te begrijpen en ik weet ook dat dit niet te begrijpen is. De dertiende februari zijn mijn ouders getrouwd. Niet bepaald een feestdag. Mama mocht van mijn vader haar trouwdag nooit vieren met haar vrienden. (Moeder had wél vrienden) Zelfs ik mocht er geen woord over zeggen en komen was helemaal uit den boze. Een tijd waarin de vrouw ondergeschikt was aan de man.
Ze is lief, alleen is ze niet lief voor zichzelf. Jammer
Vandaag de vijftiende februari is mijn dochter jarig. Genoeg redenen om mijn herinneringen te voeden en dat doe ik ook! Doe ik dat niet, dan weet ik dat ik daar ziek van kan worden. Met mijn vriendin gaat het niet goed. Haar lange leven van 81 jaar was als een kabbelend beekje. Nu moet zij dingen zelf gaan doen en dat kan ze niet. Zij kan haar leven weer gaan opbouwen, weer gaan lopen. Nee, huis verkopen en je laten verzorgen in het verzorgingshuis is makkelijker. Ze is lief, alleen is ze niet lief voor zichzelf. Jammer.
Ik krijg net een app van mijn kleinzoon, een zoon van mijn al lang volwassen zoon. 'Hé oma, hoe gaat het met je?' Volgende week komt de zoon van mijn dochter. Stiekem, dat weet je. Ik heb een klein dingetje gedaan voor vriend P. Hij schrijft: 'Wat ben je toch een schat!' Genoeg om dankbaar voor te zijn.
Tot later lieve Ingrid.
