Ja, heel leuk dat we elkaar schrijven! Ik zag dat je de brief aan mij al op 28 oktober hebt geschreven. Lang wachten hè, zo'n echte brief. 😉
Het duurde bij mij even, want ik kwam afgelopen zondag van een intensief yogaweekend thuis en toen kreeg ik jouw brief. Nu is het vrijdagmiddag en mijn zoon speelt buiten voetbal. Ik heb even tijd voor mezelf. In dit geval voor ons project.
In mijn geval waren dingen best heftig
Volgens mij heb je mij mede gespot vanwege het moederschap. Het is een beetje zoals oudere zus zijn of zo, denk ik: bij iedereen is het anders. In mijn geval waren dingen best heftig. In de beeldvorming van mensen is moederschap nogal wat! Je bent een soort heilige en je hebt het altijd gedaan. Je hoort je compleet op te offeren voor je kind(eren) en je moet dat enig vinden. Het idee van het moederschap is nogal rooskleurig. En dat betekent volgens mij in de praktijk dat best veel vrouwen ff schrikken van hun nieuwe rol als ze een kind krijgen.
Ik heb er nog een andere theorie over (je snapt het, ik ben ook psycholoog, haha) en die is gebaseerd op wat ik zelf heb ervaren en wat ik om me heen zie: als je zelf een te gekke jeugd had, gaat het ouderschap bijna vanzelf. Dan ervaar je heel veel plezier in weer kind zijn en je kinderen opvoeden doe je op de automatische piloot (zoals je het zelf hebt ervaren). Succes gegarandeerd. En dan heb je jonge ouders die niet zo een fijne jeugd hadden. En die pijn wordt weer aangewakkerd als je ouder/moeder wordt. Je twijfelt aan alles, je weet niet of je wel een goede moeder bent (dus niet!) en je bent, gestuurd door de angst dat je de fouten van je ouders gaat herhalen, een beetje krampachtig bezig. Je kind heeft dit vrij snel door, en speelt perfect op je zwaktes in… 😉
Een functiewaarderingsdeskundige vertelt mensen hoeveel salaris bij welk soort werk hoort
Maar voordat ik van het algemene naar het specifieke ga, zal ik eerst even ingaan op je vragen. Een functiewaarderingsdeskundige vertelt mensen hoeveel salaris bij welk soort werk hoort. Hier kun je van alles van vinden. Maar feit is dat we in Nederland 55 (!) verschillende systematieken kennen om de zwaarte van een functie te 'meten'. Ik ben er voor twee gecertificeerd (onderwijs en rijksoverheid) en beheers nog wel een paar andere in grote lijnen. Naast dat ik rechter speel over wat een mens mag verdienen, bouw ik ook functiehuizen voor hele organisaties. Dat laatste is een stuk interessanter.
Je tweede vraag ging over de connectie van natuur, spiritualiteit en creativiteit. Nou. Natuur is altijd al belangrijk geweest in mijn leven. En dan heb ik het over buiten zijn, wandelen (vroeger buiten spelen) en opladen door de rust van de natuur te voelen om me heen. Ik ben opgegroeid in een omgeving waar bijna meer natuur was dan 'beschaving'. Tja, beschaving was er sowieso niet zo veel, haha.
Herhaling vind ik gauw saai
Mijn spiritualiteit is gekilled doordat ik (streng?) katholiek ben opgevoed. Ik doe daar niets meer mee. Het is eigenlijk een club waar je niet bij wilt horen. Dus ik vind spiritueel zijn best moeilijk. Misschien ben ik het wel. Ik heb wel diepgang en ik geef om anderen. Zoiets? In het universum geloof ik niet. Ik kom gewoon uit een stal waar met twee benen op de grond essentieel was. Maar wie weet wat het leven nog gaat brengen ;). Creatief ben ik altijd geweest. Op een gegeven moment heb ik daar maar werk van gemaakt en een deeltijdopleiding op de kunstacademie gedaan. Ik heb de hele berging volstaan met beschilderd doek in rollen… In mijn werk wil ik nog steeds altijd iets nieuws ontwikkelen. Herhaling vind ik gauw saai.
Ik drink mijn cappuccino gewoon met koeienmelk. Op dit moment probeer ik helemaal weinig koffie te
drinken.
Feminisme: ja
Psychologie: ja
Liefde voor schrijven: ja. Maar doe er structureel te weinig mee. Je weet wel: ooit ga ik een boek schrijven… hm…
Ik voelde me ineens zo intens vrouw, ik MOEST wel zwanger worden
Dus, hoe is het om moeder te zijn? (Ha jaaah, ik houd van structuur, dus even lekker in de volgorde
afwerken.)
Met 16 wist ik (al) heel zeker dat ik nooit moeder wilde worden. Waarom? Omdat ik het leven van mijn eigen moeder voor ogen had en dat leek me niet zo strevenswaardig. Bovendien vond ik het niet leuk om kind te zijn. Het was bij ons thuis vaak niet gezellig. Dat is mijn beeld van mijn jeugd. En wat heeft mij dan overgehaald? Keigoede seks. Hahaha. Echt. Ik voelde me ineens zo intens vrouw, ik MOEST wel zwanger worden. De klok tikte ook ineens (denk ik achteraf, had ik toen niet door), dus het gebeurde: Boem! Johanna zwanger.
Ik dacht dat ik in een kooi zat en er nooit meer uit zou komen
En toen was het heel zwaar. Mijn (toenmalige, nu dus ex-)partner was niet erg romantisch tijdens de zwangerschap. De bevalling was oké. Daarna had ik anderhalf jaar een hele zware tijd, want onze relatie liep voor geen meter. Ik snapte het toen niet goed, wat er aan de hand was. Geen wonder met al die hormonen in je lijf. Ik had geen goed supportnetwerk om me heen. Alleen en wanhopig voelde ik me. Ik dacht dat ik in een kooi zat en er nooit meer uit zou komen. Jankend zat ik bij de huisarts. Uiteindelijk ben ik zelfs naar de GGZ doorverwezen. Achteraf weet ik dat ik met een narcistische partner te maken had. Ik heb hem gevraagd te verhuizen toen mijn zoon 1,5 jaar oud was. We zijn nog een paar kleine pogingen van 'we proberen het nog een keer' gestart en toen mijn zoon ca. 3 jaar oud was, was het volledig voorbij.
Het moederschap vraagt veel van je, en als je het allemaal meestert, groei je. Dat is bij mij zo geweest: ik ben gegroeid. Ik heb ook mezelf (nog) beter leren kennen en begrijpen. Het is het meest uitdagende wat ik ooit in mijn leven heb meegemaakt. Een kind heeft een karakter. Mijn zoon is ram van sterrenbeeld, een heethoofd, een slimmerik (hoogbegaafd, altijd verveeld), hoog gevoelig, dus er is altijd drama, heel sociaal en heel lief. Hij houdt me permanent een spiegel voor. Vroeger deed hij dat door gedrag en emotioneel reageren op wat ik deed, nu vertelt hij het me gewoon. Als het goed ging, geeft hij me een compliment, en als het niet goed ging, krijg ik dat ook te horen. Ja inderdaad, 7 jaar oud. Ze zijn wijs tegenwoordig. Elke leeftijd heeft zijn uitdagingen. Eigenlijk is de leeftijd bijna bepalender voor waar je tegenaan loopt dan het karakter van je kind. Bij ons is alles gewoon nog even wat intenser dan bij een
'gewoon' gezin.
Tijd voor jezelf hebben is altijd een strijd en een kwestie van keuzes
Het moederschap betekent dat je veel moet laten, wat je gewend bent. Terwijl je daarvoor alleen jezelf moest sturen, verzorgen en liefhebben, moet je nu ook nog voor een ander zorgen. En die ander staat altijd op plaats één. Tijd voor jezelf hebben is altijd een strijd en een kwestie van keuzes. Zelfs nu ik weer een hele lieve vriend heb: als ik moest kiezen tussen hem en mijn zoon, dan kies ik voor mijn zoon. Daar
hoef ik niet eens over na te denken. Zo sterk is de band tussen ons dus. En dat betekent dat je zelf
buikpijn hebt als je kind niet lekker gaat.
Lieve Sascha, ik vond het heel heftig om je verhaal te lezen over je ongeplande zwangerschap. Ik had even een paar dagen nodig om het te verteren. Ik oordeel niet, het raakte me gewoon wat je schreef hierover. Ik weet niet zeker waarom het me zo raakte, maar ik geloof dat het eraan lag, dat jij 'tussen de regels' door liet schemeren dat je het kind best had gewild. Die indruk kreeg ik. En ergens is het treurig dat we met zulke ingrijpende levensvragen alleen worstelen. Dat we er door onze ouders of het leven niet op zijn voorbereid. Dat er zo weinig wijsheid om ons heen is en intuïtie om ons te helpen de juiste
keuzes te maken. Als je daar open voor staat, vertel me er dan meer over.
Ik had zelfs al abortusklinieken gebeld en een afspraak
Ik was ook een keer ongepland zwanger, ca. anderhalf jaar geleden. Doe ik het wel, doe ik het niet? Ik had zelfs al abortusklinieken gebeld en een afspraak. En toen had ik een miskraam. Daar was ik HEEL blij mee. Dat het gewoon voor mij besloten werd, gaf me heel veel rust. Ik voelde me maar een dag ellendig en dat was de dag van de miskraam zelf. Ik kon heel goed accepteren, dat het zo gegaan was.
Zo, lieve Sascha, ik hoop dat dit ongefilterd genoeg was voor jou. Mijn me-time is over. Mijn jongen zit weer naast mij en kijkt filmpjes op Snapchat. We gaan zo zijn mooi geknutselde lantaren showen en om
snoep bedelen. 11 november. We gaan ervoor, zolang het nog leuk is.
Ik wens je een goede week.
Hopelijk heb je gauw weer tijd en zin om terug te schrijven.
Hartelijke groet,
Johanna
