Inderdaad, jouw naam heeft een goeie ‘internetuniekheid’. Tja, wisten mijn ouders veel in die oertijd van 1965 ;-). Ik ben trouwens ooit wel eens een van die naamgenoten (doet iets met vastgoed ofzo) tegengekomen, toch wel grappig. Jouw naam wordt waarschijnlijk ook altijd goed geschreven, bij Mark/c wil dat nog wel eens mis gaan. Ik ben gestopt er iets van te zeggen en schrijf soms gewoon de naam van de ander dan ook maar nét verkeerd ;-). Ik heb trouwens alleen jouw website bekeken; de instagram, facebook en andere accounts bekeek (en bekijk) ik niet. Dus je kan me nog van alles vertellen over je leven tot nu toe 😉
Ik gebruik internet natuurlijk wel dagelijks en uit m’n Apple tijd weet ik ook nog wel iets van de achtergrond en de techniek, maar ik heb niet echt de stap naar een digitale identiteit op allerlei (gratis) platformen gemaakt. Social media, zeker ter amusement, heb ik altijd gewantrouwd en nooit als uitkomst gezien. Zelfs met LinkedIn doe ik nauwelijks iets. Ik weet niet wat je verder over mij hebt gevonden/bekeken, maar ik sta wel degelijk op internet met mijn blog over sportvissen en op Youtube met optredens met mijn band. Ook heb ik een (weinig bezochte 😉 ) eigen muziek account op Soundcloud. En ik sta in de Muziek Encylopedie ;-).
Bij de Utrechtse Kabelkrant, waar ik kort na m’n afstuderen werkte, moesten we krantenberichten inkorten tot teletekstachtige berichten van drie zinnen waar ‘alles’ in staat
SEO schrijven heb ik eigenlijk pas vorig jaar echt moeten doen. Ik vond het maar een nare bezigheid, het gaf iets beklemmends. Tot nu toe was ik er altijd wel gekomen met de goeie ouwe ‘wie wat waar hoe’, maar nu moest ik volgens de aanwijzingen van een (ook nog) haperende SEO-plugin hier en daar een zinnetje inkorten. Bij de Utrechtse Kabelkrant, waar ik kort na m’n afstuderen werkte, moesten we krantenberichten inkorten tot teletekstachtige berichten van drie zinnen waar ‘alles’ in staat. Nouja, die vaardigheid is altijd handig gebleken. Tijdens mijn laatste stage aan de School voor de Journalistiek (ScdJ) bij De Journalist van de NVJ, werkten we zelfs nog met typemachines (en typex!) en moesten de zetstroken nog met een rode stift worden verbeterd…
Ik heb die roemruchte verhalen over de SvdJ helaas ook allemaal van de verhalen, want dat gaat vooral over de Palmstraat waar de eerste vestiging zat. Ik ken nog wel mensen die daar hebben ‘gestudeerd’. Wij gingen naar de Ravellaan tegenover de Munt en waren de eersten die de studie in een twee fasenstructuur moesten gaan doen. Een soort proefkonijnen, die eerst een algemene fase en dan een specialisatiefase moesten doorlopen. Natuurlijk was de sfeer toen ook nog wel vrij los qua drank en drugs, maar er was veel meer structuur dan in de ouwe tijd. Er stond bv een heel netwerk met Apple computertjes om digitaal te werken. Daar komt ook mijn voorkeur voor Apple vandaan. Mijn eerste eigen computer was een IBM met MSDos en Wordperfect, dus de volgende werd ook een Apple. Digitale muziek- en audiobewerking op de zolderkamer kwam toen binnen bereik van de kleine beurs (eind ’80, begin jaren ’90), en daar dook ik dan ook weer volledig in.
...sinds gisteren heb ik 55 jaren op de teller
Nu vertraagde mijn verjaardag deze brief even, sinds gisteren heb ik 55 jaren op de teller. Het was een rustig dagje met een lunchbezoekje van de zus van mijn vriendin en haar man. En ik heb artisjokken in de tuin geplant! Dat klinkt kleintjes, maar omdat ik al voor de corona-uitbraak qua werk in de lappenmand zat, was ik al langer bezig te bedenken hoe en wat voor de toekomst. Met het hebben van een eigen tuin is het onderhouden en bewerken een belangrijke zaak geworden. Enorm leerzaam en bovenop de natuur. En er gaat zoveel tijd in zitten als je er in wil stoppen…
Ik heb inmiddels contact met het Pieter Vermeulen Museum en ga er volgende week heen om te praten of en wat ik daar als vrijwilliger kan gaan doen. De gedachte hierachter is dat ik een nieuw netwerk moet opbouwen om in de toekomst wellicht weer betaald werk te kunnen gaan doen. Op deze manier ben ik eigenlijk ook door mijn werkzame leven heengerold: via via - en soms via een sollicitatie- aan een baan(tje) komen. Het was eerst journalistiek, toen muziek, geluid en elektronica, daarna sportvissen en nu natuur in het algemeen als ingang tot (betaald) werk. Solliciteren op redactiebanen zie ik momenteel als een uiterst nutteloze bezigheid.
Nooit gedacht dat ik als ouwe kraker in mijn droomhuis terecht zou komen
Dat we in IJmuiden terecht zijn gekomen is trouwens een combinatie van (een uitwas van) het kapitalistische systeem en een flinke dosis geluk. We kochten ons huis in Oud West begin 2000, een uitgewoond studentenhuis in de Borgerstraat, zonder balkon of ander ‘buiten’. Maar wel een hoop vierkante meters. Niemand wilde het hebben en de prijs was daardoor voor ons te behappen. In die tijd was die buurt, dicht tegen De Baarsjes aan, nog vrij slecht. Het deed me toen denken aan Lombok in Utrecht, maar dan veel groter. En richting het Vondelpark was de buurt toen ook al veel beter. Ons gevoel zei ons dat het ook in ‘ons’ stukje OudWest alleen maar beter kon worden. En we hebben de verbetering voor onze ogen zien gebeuren. Ook ons eigen huis hebben we flink opgeknapt en, na vijf jaar geleuter met de gemeente om een vergunning, is er een dakterras gemaakt. De oplevering van De Hallen heeft de drukte in de buurt flink doen toenemen. Toen het na zeventien jaar bij ons begon te kriebelen om de stad te verlaten (het werd wel erg druk enzo), bleek dat we een geweldige investering hadden gedaan. Dus met dank aan het kapitalisme én aan het eens worden waar we onze oude dag zouden willen slijten, zitten we nu in IJmuiden. Nooit gedacht dat ik als ouwe kraker in mijn droomhuis terecht zou komen. Hoe woon jij? Waar woonde je nog meer?
Balen dat zo’n potentiële nieuwe baan voor je neus in rook op gaat. Maar ook maf dat die nieuws app zo snel over de kop ging. Was het een nieuwe speler of een nieuwtje van een gevestigde uitgever? Ik ben benieuwd naar meer hierover.
Jij begon te werken rond de crisis van 2008, begrijp ik dat?
Er was daardoor met wat kunst en vliegwerk rond te komen van de basisbeurs, zoals dat toen heette
Ik woonde in de tijd van studeren en nog vijftien jaar daarna in een kraakpand (Het Labrehuis aan de Plompetorengracht, dat overigens toen al bezig was met legalisatie en verbouwplannen). Er was daardoor met wat kunst en vliegwerk rond te komen van de basisbeurs, zoals dat toen heette, ik geloof iets van 650 gulden ofzo. Met al m’n andere banen daarna heb ik trouwens ook nooit veel verdiend.
Mijn vriendin komt uit PR en Marketing en doet nu organisatieverandertrajecten, faciliteert dialogen bij ijvoorbeeld gemeentes of de Wageningse Universiteit, en zit dus op uurbedragen die ik nog nooit van m’n leven heb kunnen vangen. We hebben elkaar helaas een paar jaar te laat ontmoet, we waren allebei rond de 40; we hebben geen kinderen. Ze waren -langs natuurlijke weg- zeker welkom geweest, geen KI toestanden voor ons. Dat is deels jammer, je hebt echter ook je handen vrij. Heb jij een partner?
Ik sta grotendeels achter de maatregelen zoals ze hier in Nederland worden genomen, juist omdat er toch nog wel mogelijkheden zijn. Stel je maar voor dat het virus alleen 20-40 jarigen treft, je wil dan ook solidariteit van de rest van de bevolking. Bovendien lijkt me zeer belangrijk om de zorg niet overbelast te laten raken. Wat een goed mensenleven is kan volgens mij per leeftijdsfase en zelfs ook per plek op de wereld verschillen. Wat jij omschrijft is denk ik voor jou persoonlijk anno nu belangrijk. En dat snap ik helemaal.
We hebben trouwens ook een flinke ongelijkheid op ons aardbolletje gecreeërd, wat de zaken niet makkelijker maakt
Ik denk ook wel eens: ‘we zijn al met enorm veel mensen op de planeet, dit soort virussen zijn nodig om onze populatie af en toe wat uit te dunnen, beter voor de planeet.’ Maarja, wij mensen zijn ook empathische apen die allerlei dingen hebben uitgevonden om ons te beschermen tegen gevaren, klein en groot. We hebben trouwens ook een flinke ongelijkheid op ons aardbolletje gecreeërd, wat de zaken niet makkelijker maakt.
Tegen dit Corona-beestje kunnen we ons nog niet beschermen. Dus dit vraagt wat mij betreft nog steeds om solidariteit. We zitten hier nog wel een paar jaar aan vast, en ik houd ook m’n hart vast voor de klappen in de maatschappij die nog gaan komen.
Want inderdaad, wellicht maakt het virus ons duidelijk dat veel zaken best een tandje lager kunnen zonder dat de boel instort. Maar dat zal natuurlijk wel om een reshuffle van de maatschappij vragen. En die gaat ‘pijn’ doen.
Begin jaren ’70 hoorde ik als jochie al van De Club van Rome met dezelfde waarschuwingen die nu nog steeds gelden en alleen maar urgenter zijn geworden. De autoloze zondagen dankzij de oliecrisis van 1973 maakten diepe indruk, ik heb bijvoorbeeld pas rond m’n 30ste mijn rijbewijs gehaald (omdat ik een baantje had waarbij ik ook moest kunnen rijden). Ik vond dat er al teveel auto’s waren en deed alles met het ov. Hoewel ik autorijden nu best leuk vind, voel ik me elke keer toch weer een klein beetje schuldig. Onze volgende auto (dat dan weer wel) wordt een elektrische (hoewel ik me weinig illusies maak over de milieuwinst in z’n geheel. Het graven naar de metalen voor de batterijen is ook al geen frisse bedoening (maar dat gebeurt in het oerwoud of andere afgelegen plekken, dus daar hoor of merk je mogelijk pas jaren later wat van). Ook de verhalen over de virussen die de aarde bedreigen zijn natuurlijk niet nieuw. Zelfs Hollywood heeft er al aardig wat aan verdiend.
Ik ben nu in de positie om van dag tot dag te leven en rustig na te denken over de lange termijn
Het bijzondere is dat we dit nu ‘voor het echie’ meemaken. Ik ben nu in de positie om van dag tot dag te leven en rustig na te denken over de lange termijn. Dat is natuurlijk een best bijzondere positie. En ook niet eentje die per definitie blijvend is. Ik neem ’t zoals het is.
Met een beetje geluk gaat de komende zomer weer wat ‘normaler’ verlopen, en ik hoop dat het virus in de herfst de boel niet weer lam gaat leggen. Heb je gelezen over de Spaanse Griep van rond 1920? Vier jaar heeft het geduurd voordat die pandemie over was. De wetenschap is natuurlijk al een stuk verder, maar er is volgens mij nog nooit een vaccin tegen welke griep dan ook ontwikkeld. Hooguit remmers of middelen die je afweersysteem nét de goede kant op duwen.
Hoe zonnig het buiten ook is, ik zie de toekomst als geheel niet zo zonnig.
Ik ben benieuwd naar je reactie.
Groeten!
Marc
