Allereerst... sorry, dat het zo lang duurde voordat ik je terugschreef.
Ik heb je wel een lange brief geschreven, om mijn visie op vaccinaties uit te leggen. Bij het schrijven van die brief voelde ik een soort 'oorlog' in me woeden, terwijl ik probeerde alles vanuit mijn perspectief uit te leggen. Na dagenlang zoeken naar de juiste woorden, heb ik deze brief weggegooid. Grappig genoeg was het de tweede keer dat ik een grote brief schreef die ik niet naar jou of dit project wilde sturen. Maar voor mij was het ook niet mogelijk om er niet over te schrijven... wat een grote blokkade opleverde om ook maar iets te schrijven. Het spijt me dat ik dit proces niet met je kon delen.
Voor mij is het afgelopen jaar een reis geweest naar een bewuste keuze tussen geloof of angst.
Voor mij is het afgelopen jaar een reis geweest naar een bewuste keuze tussen geloof of angst. Een strijd die zich in mezelf afspeelde en ook in de wereld buiten mij. Ik vond mijn vrede en voel me erg gelukkig met de harmonie in mij.
Maar toch voel ik niet de inspiratie om te schrijven, behalve om je mijn diepe verontschuldigingen te sturen, mijn beste Will. Het spijt me oprecht dat ik een schrijfpartner bleek te zijn die niet verder wil. Ik hoop dat je me kunt vergeven, maar bovenal hoop ik dat je een perfecte, nieuwe, magisch schrijvende schrijfpartner krijgt om brieven mee te delen,
Misschien kruisen onze paden elkaar een andere keer, op een andere manier.
Hou je goed Wil! Het beste voor jou.
Met liefde,
Mooniq Priem
