Dat ging snel, zomaar een brief op de deurmat. De eerste zin trof mij, die samenspannende kleindochters. Nu zal ik me even voorstellen. Ook ik heb in het onderwijs gewerkt, zat op de kweekschool in Bloemendaal in de jaren 1950-1951 ongeveer. Ik stond voor de klas in Krimpen aan de IJssel, maakte daar de watersnood mee. Ik ben geboren in Haarlem in 1930 en opgegroeid in Heemstede.
Het is nogal wat om naar de toekomst te schrijven als je 90 jaar bent!
Ik heb vijf kinderen en twaalf kleinkinderen. Ik ben 31 jaar getrouwd geweest en al lange tijd alleen, maar ik voel me absoluut niet alleen. Tijdens mijn huwelijk waren we vier jaar in Nieuw Guinea, dat was een mooie tijd! We moesten daar weg toen Soekarno lastig werd. Later heb ik in Holland opleidingen gevolgd voor psychosociaal werk. Later heb ik een opleiding tot yogadocente gevolgd. Dat heb ik lang gegeven, totdat de coronacrisis er een einde aan maakte omdat de 1,5 meter niet te doen was. Toch heb ik er niet zoveel last van gehad, dat coronagedoe.
Mijn kleindochter Marilien heeft dus dit brievenproject opgezet, dat de titel heeft Schrijven naar de Toekomst. Die toekomst is, als ik het goed heb, 2026. Het is nogal wat om naar de toekomst te schrijven als je 90 jaar bent! Hoe je over alles gaat denken, om te beginnen was ik al niet blij met die Hugo de Jonge, ik hoopte dat die Tukker (Pieter Omtzigt, red.) het zou winnen. Maar het gaat zoals het gaat!
ik vond een boekenbon in mijn tas en ik ga nog even rap een boek kopen. Ik wens je een prettige vakantie toe, we zien wel hoe het gaat.
Elly
