Dank voor je brief. Heel leuk. Ik heb er ook zin in. En ik laat me al gelijk kennen door deze brief iets te laat te versturen. Excuses daarvoor.
Ik woon inderdaad een stuk langer hier in Bos en Lommer dan jij. Wat heeft jouw voorkeur trouwens? Bos en Lommer of BoLo? Ik ben ambivalent. Klinkt namelijk wel lekker; BoLo maar Bos en Lommer klinkt zo prachtig. Toen ik voor het eerst die naam hoorde had ik een heel idyllisch beeld. Een prachtige groene wijk met lange lanen met hoge bomen. Een plek voor kuuroorden.
Dat was niet echt de feel die ik aantrof toen ik bijna twintig jaar geleden hier neerstreek. Ik kwam uit Nijmegen, waar ik gestudeerd heb, kende Amsterdam alleen zoals je Amsterdam kent als je er af en toe komt. Ik moest behoorlijk wennen aan de wijk. Destijds werd het als probleemwijk gezien. Een tikkie grauw, geen leuke winkels en al helemaal geen horeca. Als ik de vraag kreeg waar ik woonde antwoorde ik met: ‘dichtbij het Westerpark’.
Er zit een strak plan achter onze wijk
Ik had het nooit verwacht, maar nog steeds woon ik in hetzelfde huis waar ik toen met mijn man als huurder introk. Het is inmiddels gekocht en het is het huis waar ik het langst in mijn hele leven woon. Ondanks dat ik niet echt actief ben in de buurt, ben ik steeds meer van deze plek gaan houden. Want het is dus echt een lommerrijke buurt. Toen ik wat meer over de geschiedenis van Bos en Lommer te weten kwam ging ik het nog meer waarderen. Wist je bijvoorbeeld dat de Bos en Lommerweg prijzen heeft gewonnen voor het slimme ontwerp? Het was nieuw dat er een straat gebouwd werd met winkelpanden, zo ingericht dat die winkels via de straat erachter (Tijl Uilenspiegelstraat) zonder overlast te geven bevoorraad konden worden. Er zit een strak plan achter onze wijk.
Ben benieuwd naar jouw ervaring van de buurt en ook naar hoe je over de wijk dacht voordat je hier kwam. En of dat beeld nu veranderd is?
Ik las eens een brievenboek tussen twee Russische schrijvers
Jeetje Fleur, we gaan elkaar dus brieven schrijven. In een opwelling heb ik me aangemeld voor dit project. Deels omdat ik vind dat ik te weinig doe in de buurt maar vooral omdat ik heel nieuwsgierig was wat er zou gaan gebeuren. Ik houd van brieven maar schrijf ze nooit. Wel lees ik vaak brievenboeken, ook uit een vroegere periode. Ik las eens een brievenboek tussen twee Russische schrijvers. Fascinerend hoe je tussen hun regels door het dagelijks leven rond 1900 meekrijgt. Het gaat bijvoorbeeld veel over de gezondheid van de twee heren. Veel aandoeningen beschrijven ze waar kuuroorden dan de enige remedie voor zijn.
(Misschien moet de titel van deze brief kuuroorden zijn ;)).
Misschien liepen we net allebei in de Albert Heijn op de Bos en Lommerweg
En dan het gegeven dat we onder een pseudoniem schrijven, niet van elkaar weten wie we zijn maar wel dichtbij elkaar leven. Dat heeft iets sensationeels, vind je niet? Misschien liepen we net allebei in de Albert Heijn op de Bos en Lommerweg, of haalde je ook een koffie bij Fuku of delen we dezelfde (altijd volle) papierstortbak hier om de hoek van de straat.
Gaat de anonimiteit ons vrijheid bieden om over dingen te schrijven die ons bezighouden? Sowieso worden we door dit project gedwongen daarover na te denken. Mijn ervaring met schrijven (want ik doe het vaak als scenarioschrijver) is dat ik pas erachter kom wat me bezighoudt tijdens het schrijven. Ik kan beter nadenken als ik schrijf. Zo leuk dat jij ook graag schrijft. Je hebt in je leven nu meer tijd en ruimte voor creatieve dingen las ik. Wat schrijf je? En herken je het, dat pas tijdens het schrijven ontstaat wat je wilt schrijven?
Ik had weerstand om die man te zijn met dat ‘exotische’ leven
Je schreef dat je het leuk vindt als mensen de dingen anders doen dan de status quo. Goed geformuleerd. Want zo ervaar ik mijn leven ook wel en daar ben ik én trots op, én ik vind het lastig. Toen ik drie jaar geleden Casper ontmoette was ik twintig jaar samen met Martijn. Ik werd verliefd op Casper en Casper op mij. En ik ben heel blij en dankbaar dat zowel Casper als Martijn de ruimte hadden om dit avontuur aan te gaan. Toen het stof in onze huizen een beetje was neergedaald voelde het als een tweede coming out om de omgeving te vertellen dat ik nu twee relaties had; dat ik van twee mannen heel veel hou. Ik had weerstand om die man te zijn met dat ‘exotische’ leven, anders dan anderen. Het is volgens mij een diep menselijk conflict; authenticiteit versus erbij willen horen.
O ja, die fietsvakantie dit jaar was van Zeeland door België en Frankrijk naar Luxemburg, en via Duitsland (de Eiffel) weer terug naar Nederland. We zijn ook een keer naar Italië gefietst. Schotland en Denemarken gedaan. Naar Praag gefietst en hadden een mislukte tocht in Kroatië (fietspech waardoor we uiteindelijk met onze fietsen op onze schouder door Venetië strompelden). Echte Europa-fietsers dus. En ieder jaar zeggen we weer; 'Vietnam zou ook tof zijn, of Japan, of door de VS,' maar we zijn te lui vrees ik om dat allemaal te regelen. Ik haat vakanties voorbereiden.
Oké Fleur, tot zover. Ik heb nagedacht over hoe ik deze brief zou kunnen eindigen, prikkelend genoeg voor jou om verder te schrijven.
Ik zag een gesprek op YouTube tussen de cabaretiers Stefano Keizers en Micha Wertheim (operatie interview). En ik jat de ijzersterke vraag die Stefano aan Micha stelt:
Waarom ben jij zo bang?
En voel je alsjeblieft helemaal vrij om dit geen ijzersterke vraag te vinden en 'm totaal in de wind te slaan.
Ik kijk uit naar je brief.
De kop is eraf.
Jacob
