Mijn hemel, wat een start van je jaar! Het spijt me zo te horen over deze matroesjka van tegenspoed, en ik hoop van harte dat je vader goed herstelt. En ik hoop vooral dat de Portugese studenten het slachtoffer worden van een soort karma- lawaaierige buren zijn verschrikkelijk.
Mijn jaar heeft tot nu toe een soortgelijke sombere toon aangenomen: mijn grootmoeder is vorige week overleden, hoewel, in een karakteristieke koppige beweging, het eerder de leeftijd dan Covid was die haar eind negentig uiteindelijk te pakken kreeg. Ze was een actieve schapenboerin tot haar 93e, dus ze had wel wat rust verdiend. Ze zal gemist worden, maar de Ierse katholieke traditie (waartoe die kant van de familie behoort) ziet de dood heel filosofisch.
Ze stierf in haar eigen bed, haar zoon zal de begrafenis leiden, haar tuinman zal het graf graven, en ze zal begraven worden naast haar man die ze al 15 jaar mist. Hadden we allemaal maar zoveel geluk!
De Oegandese verkiezingen zijn morgen, en het ziet er naar uit dat het een beetje chaotisch wordt, dus we blijven thuis en kijken naar Netflix. 'We', in deze versie, zijn ik en mijn partner, Anna. Geen van ons beiden is Oegandees en geen van ons beiden kan stemmen, maar de verkiezingen beinvloeden op dit moment ons hele leven. Als je alles over politiek wilt weten, zeg het me dan, maar zo niet, dan zal ik er niet meer over schrijven.
Mijn vriendin is curator, ze runt een fotografieplatform, en we wonen in een klein huis dat verscholen ligt op een plek op de top van de Nakasero heuvel in het centrum van Kampala en dat we bij toeval vonden. De president woont vlakbij, en het zeer luidruchtige en drukke stadscentrum ligt maar een paar honderd meter van onze voordeur, en toch hoor ik, terwijl ik zit te typen, heel weinig, behalve een parelhoen en een papegaai.
Ik kwam hier net voor Kerstmis en hoopte volgende week woensdag terug te gaan naar Den Haag, maar met de nieuwe lockdownmaatregelen in Nederland plus de onzekere sfeer hier blijf ik waarschijnlijk nog een paar weken om af te wachten en wat van het stof te laten neerdwarrelen.
Ik begon deze e-mail te schrijven op 12 januari. Ik pauzeerde met het voornemen om mijn brief op de verkiezingsochtend af te maken. Op dat moment sloot de regering het internet enkele dagen af terwijl ze de verkiezingen vervalsten. Ik schrijf nu op 30 januari, ik ben nog steeds in Kampala. Het is nog steeds gespannen, maar de verkiezingen is achter de rug en de resultaten zijn gecertificeerd.
Het was een zeer vreemde verkiezing.
De mogelijkheid van geweld hangt nog steeds in de lucht, maar het is vreemd om te zien dat er in Den Haag de afgelopen weken meer rellen zijn geweest dan in Oeganda.
Ik ben nu van plan om op 13 februari in Den Haag te zijn, als alles goed gaat. De mogelijkheid van geweld hangt nog steeds in de lucht, maar het is vreemd om te zien dat er in Den Haag de afgelopen weken meer rellen zijn geweest dan in Oeganda. Het leven hier, daarentegen, is erg traag en saai geweest. Veiligheid is een kwestie van perspectief, denk ik.
Hoe voel je je nu? Hoe is het met je vader? En hoe gaat het met je verschrikkelijke buren? Ik hoop dat de Covid snel en gemakkelijk is verdwenen - mijn ouders (beiden in de 70) zijn volgende week opgeroepen voor vaccinatie en ik zou niet blijer kunnen zijn. Het zijn allebei actieve mensen, en mijn moeder heeft een druk sociaal leven, en de maanden van isolement zijn erg zwaar voor hen geweest, hoewel ze er erg stoïcijns onder bleven.
Heb je ooit een aantal jaren buiten je eigen land gewoond? Een van de gesprekken die we hier als buitenlanders die hier langere tijd verblijven altijd voeren, gaat over wat we als eerste zullen doen als we naar huis gaan. Mijn antwoord is altijd: kaas eten - de kaas hier is niet goed. Mijn zus (die ook in Den Haag woont en textielkunstenares is) schreef me gisteren en zei: "Normaal houd ik niet van winkelen, en ik ga niet graag naar de winkels, maar vandaag miste ik het gewoon echt om naar de winkels te gaan en dingen te zien". Heb jij ook zulke gevoelens? Wat mis je? Wat denk je dat hetgene is dat je tijdens deze lange Covidperiode extra bent gaan waarderen?
Hartelijke groeten uit zonnig Kampala, en mijn verontschuldigingen voor de trage reactie,
Will
P.S. Hier is mijn hond, die dolblij is dat ik langer blijf.
