Al heel vaak heb ik deze woorden in mijn hoofd opgeschreven. Ik ben nu een maand in Portugal, maar het is er nog niet van gekomen om je te schrijven.
Laat ik beginnen – en hier hield mijn lievelingsbalpen ermee op - met beschrijven waar ik ben. Ik zit in de zogenaamde buitenkeuken aan een wiebelig tafeltje met een felgroene plastic bovenkant en vier aluminiumpoten, echt wel lelijk. Boven mij is een dakje, geschraagd door twee vierkanten pilaren en de achtermuur van het huis. Links van mij, de muur van het appartement dat ik gehuurd heb en achter die muur mijn slaapkamer, ingericht met donkere houten meubels: een hangkast, tweepersoonsbed en een soort bureautje met een spiegel. Aangrenzend een kleine badkamer met wc – toch nog groter dan mijn eigen in Amsterdam en dan nog een kamer.
Dit papier kreeg ik van Maria, de beheerster van het winkeltje in Santa Clara toen ik om papier vroeg om op te schrijven.
Ik weet niet of je iets van het tekeningetje begrijpt, maar wat van belang is, is dat het begrip wonen hier een nieuwe betekenis kreeg. Er is namelijk geen woonkamer en een open keuken is alleen fijn als het warm is. Toen ik hier kwam was het na zonsondergang direct ijskoud. En ik lag op mijn bed in een ongemakkelijke houding Instagram te volgen…
14.51 uur. Ik weet niet of ik deze brief kan posten, maar schrijven kan wel. Ik had het er met mijn dochter over.
Ze kent me goed en heeft gelijk. Ik heb het moeilijk gehad de afgelopen maand. Ik merk dat veranderingen moeilijk zijn voor mij. Dit huisje is gewoon niet zo fijn, maar het lukt me ook niet om naar de cafeetjes te gaan voor de wifi terwijl dat wel kan.
Ondertussen werk ik aan mijn boek over ‘Mijn moeder, onder andere’. Ik ben tevreden over wat ik heb gedaan, maar ik ben een belangrijk document kwijtgeraakt, waar ik drie weken aan gewerkt had.
Ik heb lange wandelingen gemaakt in mijn eentje en dat was heerlijk. Ga ik nu ook maar weer doen, want ik ben gefrustreerd over gedoetjes met mijn kinderen en kleindochter. Wandelen helpt. Er komt een koudefront aan, is het laatste nieuws. Temperatuur daalt van 25 graden naar 14, met misschien sneeuw in de bergen! En weer meer regen, wat alleen maar goed is. Ook op Madeira wordt het 15 graden, terwijl we een zonvakantie wensten. Nou ja, we zien wel. Als dit maar niet de omkering van de Warme Golfstroom is, waar al een tijd voor gewaarschuwd is. In Amsterdam is het vandaag 9 graden, zie ik.
Alweer lieve Jozé,
Na het bovenstaande gingen we naar Madeira naar een waanzinnig groot huis met zeven volwassenen en twee kinderen. Heel bijzonder en bijzonder heftig en vermoeiend. Uiteindelijk allemaal in liefde weer uit elkaar gegaan.
Maar toen was er mist boven het vliegveldje van Madeira. En daarna een harde zijwind. De ene na de andere vlucht werd gecanceld. En dat nadat we natuurlijk heel vroeg waren opgestaan en de vorige avond heel laat waren gaan slapen. En mijn hoogzwangere schoondochter aldoor moest wachten op zo’n stom bankje.
En de volgende dag, toen we naar Amsterdam konden met één vlucht, mocht ze eerst niet mee omdat ze 29 weken zwanger was. Uiteindelijk alles goed, maar ik ben gebroken.
Ik kan nog wel deze brief afmaken en ga straks gewoon naar je huis en aanbellen. Ik hou wel van onverwacht bezoek, ik hoop jij ook. Als je er niet bent, doe ik hem gewoon in de brievenbus en ben jij welkom bij mij
Xxx Imerke
