Ik wilde deze brief beginnen met Dank voor je brief. Geen idee waar dat opeens vandaan kwam; misschien een oprisping uit mijn onderbewuste, dat ergens oude manieren van brieven beantwoorden heeft opgeslagen. Wat goed dat je ons potentiële publiek erbij haalt. Het is natuurlijk zo dat onze wisseling (of delen daarvan) op een gegeven moment openbaar kan worden. Dat zal vast anoniem kunnen, en omdat we persoonlijk schrijven zonder het over onze daginvulling te hebben, lijkt het me tot nu toe moeilijk voor vreemden om aan de hand van deze tekst te herleiden wie wij zijn. We kunnen natuurlijk ook delen uit de brieven laten of sommige van onze brieven niet publiceren.
Misschien moeten we erop vertrouwen dat we hier op papier veilig zijn en dat er niemand meeleest als wij dat niet willen. Wat me paradoxaal genoeg bij een bekentenis brengt: ik heb een stukje uit je laatste brief online geciteerd zonder je toestemming te vragen. Door welke zinnen ik koos en hoe ik ze heb ingebed, vond ik dat dit kon. Zie hieronder.
Sinds kort werk ik mee aan het project Schrijven naar de toekomst, dat iemand uit mijn verleden begon. Het idee is overzichtelijk: onbekenden worden gekoppeld om een briefwisseling te beginnen.
Van mijn door het project geselecteerde penpartner wist ik niets behalve haar naam, adres en leeftijd toen ik mijn eerste brief mocht schrijven. Ik had me in haar kunnen verdiepen op het internet, maar besloot dat juist niet te doen.
Hier, dacht ik, is een mens dat net als ik bereid is zich kwetsbaar op te stellen. Dat zou genoeg moeten zijn. Ik besloot mijn brief niet te beginnen met een biografie of een beknopte uitleg over wie ik ben en wat ik doe.
Omdat ik het café van alle vrijheden het meest mis, besloot ik een gesprek aan te knopen zoals ik dat met vreemden in de kroeg meestal deed. Ik schreef zonder censuur wat er in me opkwam. Onvoorbereid, planloos, open.
Onmiddellijk werd voelbaar hoe een brief van andere communicatie verschilt. De schrijver mag bepalen hoe persoonlijk het wordt, en kan zijn mate van openheid niet afstemmen op de reactie van de ander. Verschil met email is er ook: een antwoord kan dagen op zich laten wachten.
Om contact te maken moet je afwijzing riskeren, en afwijzing is net zo verschrikkelijk als contact fijn kan zijn.
Om contact te maken moet je afwijzing riskeren, en afwijzing is net zo verschrikkelijk als contact fijn kan zijn. Wie een briefwisseling begint gaat geblinddoekt een deur door om daarna al zijn kleren uit te trekken.
Contact maken met vreemden is wat ik sinds de maatregelen het meest mis. In mijn brief besloot ik dit te benoemen en er op door te borduren. Ik nam risico: het moest echt ergens over gaan, óf de wisseling moest meteen al stuklopen.
Ik werd beloond. Penvriendin N kan niet alleen goed schrijven, ze kan me volgen en pakt door. Ik merk dat ik nu twee keer per dag in mijn brievenbus kijk, hopend dat er iets voor me ligt. Voorheen trof ik er alleen kranten en blauwe enveloppen.
Gisteren was er weer eentje. Ik opende haar brief halverwege de trap en las:
[…] Ik moet ook zeggen dat ik met een kinderlijk plezier naar de brievenbus liep, waar doorgaans niet veel meer in te vinden is dan rekeningen, reclamefolders en de zaterdagkrant. Maar nu dus jouw gedachten – waarvoor ik de envelop al openscheurde op de trap.
Door het wegvallen het publiek sociale is een rijtje goedgekozen woorden blijkbaar al genoeg om me als een tiener te doen blozen.
Bijzonder om juist in deze tijd een briefwisseling te starten. Door het wegvallen het publiek sociale is een rijtje goedgekozen woorden blijkbaar al genoeg om me als een tiener te doen blozen.
Let op de door ons beiden ervaren en genoemde naaktheid, het gedeelde wachten bij de brievenbus en lezen op de trap. Het was te mooi om niet te gebruiken, ook omdat ik in dit blog op de site van een literair tijdschrift wat extra aandacht hoopte te scoren voor dit fijne project. Mijn excuus. Ik wil dat je weet dat ik nooit gevoelige informatie van je aan de grote klok zou hangen. Mocht dat nog nodig zijn: ik zal niets meer over onze wisseling naar buiten brengen zonder overleg.
En nu? Heb ik je bang gemaakt om nog over persoonlijke dingen te schrijven? Deel je normaal gesproken makkelijk wat er in je omgaat? Dat moet haast wel, omdat ik niet denk dat je anders zou hebben meegewerkt aan dit project. Toch maak ik me nu zorgen, wat alleen maar duidelijk maakt hoe kwetsbaar zo’n prille penvriendschap voelt. Kennelijk wil ik heel erg graag dat het goed blijft gaan.
Laten we qua frequentie afspreken om binnen een week te antwoorden (dus jouw reactie op deze brief zou mij binnen zeven dagen na mijn verzending moeten bereiken). Kun je je daarin vinden?
Ik heb de neiging af te sluiten met liefs, en dus – we gaan bloot gloriëren of sneuvelen – doe ik dat maar.
Liefs,
Ignas
