Hoe is je vakantie geweest? Ben je uitgerust?
Het boek waarin je over schrijft in je laatste brief klinkt mooi, ik ga het ook halen om te lezen. Hoe is dat boek op jouw pad gekomen? Ik vind het mooi dat er meer ruimte is voor de Indische identiteit en collectieve pijn de laatste tijd, in het openbare debat. Dat maakt dat ik ook meer nadenk over deze identiteit en ik merk het bij mijn moeder ook. Al is het best moeilijk om de Indische identiteit te benoemen. Vooral de neiging om samen te zijn herken ik, maar ook het dragen van elkaars emoties in ontmoetingen.
Deze herinneringen zijn verweven met veel pijn, soms individuele, maar ook veel collectieve pijn
Toen mijn oma uit Indonesië naar Nederland kwam heeft zij zware periodes gehad, en dat had ook met discriminatie te maken. Ik denk dat ik altijd wel heb beseft hoe moeilijk die periode geweest moet zijn (ook voordat zij naar Nederland kwam, mijn oma heeft bijvoorbeeld in een Jappenkamp gezeten), maar dat ik er niet echt naar toe wou. Deze herinneringen zijn verweven met veel pijn, soms individuele, maar ook veel collectieve pijn. En ik heb daar nooit goed naar willen kijken. Sterker nog, ik voelde er heel lang een afkeer van. Nu er meer aandacht voor is in de media merk ik dat het ook een onderwerp is waar ik meer met mijn moeder over praat. En dat is goed. Het is goed dat er binnen families over gepraat wordt. Zeker gezien wij kleinkinderen nog steeds littekens dragen van de gebeurtenissen in het leven van onze oma's en opa's. En die alleen kunnen helen als ze ook begrepen worden en er erkenning voor is.
Maar terugkomend op boeken, ik zou Brave New World zeker aanraden. Het is een sciencefictionroman uit 1932 en gaat er onder andere over hoe de wereld eruit zou kunnen zien zonder ingewikkelde emoties als angst, verdriet, en dergelijke. Wat soms best aanlokkend kan zijn ;).
Vooral vraagstukken met betrekking tot of je je eigen normen kan maken, welke normen je aangeleerd zijn in een maatschappij, en welke keuze je als mens daarin hebt, denk ik de laatste tijd over na. Dat is ook onder andere waar mijn idee van langzaam leven vandaan komt en m'n eigen keuzes daarin maken. Dingen langzaam doen, niet te veel afspraken maken, luie weekenden, geen agenda hebben, ruimte maken om 'fouten' te maken in het leven, dat soort dingen.
Ik denk dat je je vanuit je gender aangetrokken voelt tot bepaalde rollen en dat dat oké moet zijn
Ik denk dat we op het moment vaak opgroeien met het idee dat de mens maakbaar is en ook de maatschappij. Maar ik geloof dat niet helemaal, ik denk dat er te weinig ruimte is voor de biologische kant van dit verhaal. Zo vind ik dat hele gendervrije opvoeden bijvoorbeeld ver gezocht en volgens mij ook verre van nieuw. Ik denk dat je je vanuit je gender aangetrokken voelt tot bepaalde rollen en dat dat oké moet zijn. En daar ook niet geheel vrij in zijn als mens. Maar dat er ook ruimte moet zijn in de maatschappij voor de diversiteit daarin. Een leuke podcast daarover is die van NRC, Het Uur, waarin de primatoloog Frans de Waal wordt geïnterviewd (ook een aanrader trouwens).
Nou, ik hoop dat het allemaal een beetje te volgen was deze brief. Misschien ging het wat alle kanten op 😉
Groetjes,
Charron
PS. Ik denk dat ik te weinig praat over dit project, hoewel als ik het deel het enthousiast wordt ontvangen. Ik denk dat ik het toch wat spannend vind dat deze brieven worden gepubliceerd en daarom het nog een beetje onder de radar heb gehouden. Maar denk dat ik dat vandaag ga veranderen. Hoe is dat voor jou? En hoe reageren mensen om je heen?
PS. 2. Je kan het boek ook lenen van me als je wilt, kan het door de brievenbus gooien van het brievenproject. Laat maar even weten!
