Dit is het dan, de aftrap van onze brievencorrespondentie. Ik vind het een erg leuk idee om mijn gedachtenspinsels, waarvan ik meestal niet de moeite neem om ze op te schrijven, aan jou te schrijven. Niet voor mezelf maar voor iemand anders. Ik ben benieuwd of ik nieuwe dingen aan mezelf ga ontdekken door hieraan mee te doen en hoe ik de wereld in zal kijken na de briefwisselingen. Ik verheug me nu al op het moment dat ik deze brief door de brievenbus van jouw huis laat glijden en nooit meer een woord kan veranderen of toevoegen aan deze brief.
Een van de dingen die ik afgelopen weken heb ontdekt is het ‘niks doen’.
Sinds ik ben begonnen op het conservatorium is het altijd heel druk geweest, waardoor ik het gevoel had dat alles wat ik deed nuttig moest zijn. Zelfs mijn pauzes en uitrustmomenten ‘rechtvaardigde’ ik vaak door ze te zien als een onvermijdelijk onderdeel van een leercurve of proces. In de laatste weken is het me steeds vaker voorgekomen dat ik gewoon een tijdje zat, op een stoel, of in het gras in de tuin, en dat ik echt niks deed en niks probeerde te doen. Ik heb even overwogen of het te vergelijken was met mediteren, maar dan heb je meestal wel nog een soort taak voor ogen. Het is echt een soort nieuwe ervaring voor me, eentje die ik er wel in wil houden.
Daarnaast ben ik deze tijden veel met de natuur bezig. Ik wandel veel langs de Amstel en zie elke wandeling weer nieuwe planten die zijn opgekomen en knoppen die zijn gaan bloeien. Vandaag heb ik de eerste vlierbloesemhalm gezien en geroken. Het is grappig om te zien hoe soms één halm al in bloei staat, terwijl de rest van de knoppen eruitzien alsof het komende tijd nog niet gaat gebeuren. Alsof één halm alvast haar voetjes in de koude voorjaarsbeek steekt om te kijken of je al kan zwemmen.
Ik heb mezelf voorgenomen om deze tijd te gebruiken om mijn plantenvocabulaire uit te breiden. Ik probeer elke dag een nieuwe plant die ik tegenkom te determineren en te onthouden. Tegenwoordig doe ik dat met een app op mijn telefoon. Het is haast beangstigend hoe goed het werkt en het is niet zo romantisch als het ter plekke naslaan van een veldgids, maar dat weegt niet op tegen het gemak ervan. Een kleine greep uit mijn determinaties: ratelpopulier, sering en rolklaver. Een paar dagen geleden vond ik deze rolklaver in een berm in Duivendrecht. Ik kon het niet weerstaan om hem mee te nemen.
In deze coronaperiode ben ik begonnen met brieven schrijven, een bezigheid die helemaal nieuw voor me is. Brieven zijn traag en log en beperkend en als ik iemand iets wil vertellen dan fiets ik toch gewoon langs? En als fietsen te ver is, zijn er nog vijftien andere opties die meer voor de hand liggen. Toch begin ik, hoewel het soms wat onwennig voelt, steeds meer schoonheid te zien in de tergende traagheid van woorden op papier en de brievenbus die ik sindsdien drie keer per dag openmaak, in de hoop een brief te vinden. Ik ben aan het experimenteren met verschillende schrijfmanieren. Soms begin ik op de laptop en schrijf ik het met de hand uit, soms andersom, en soms schrijf ik direct op briefpapier. Ik ben benieuwd naar jouw hele arsenaal aan schrijfmaterialen. Ik moest bij je mail gelijk denken aan ganzenveren en postkoetsen, maar gezien je woonplek en de hoge parkeerkosten in Amsterdam, heb je zo’n postkoets misschien niet voor je deur staan. Ik kom mijn brief vanmiddag brengen met mijn bootje. Misschien zie je me wel aan komen varen. Dat zou leuk zijn.
Ze heet Julia...
Behalve nu met jou schrijf ik nog met iemand anders die ik niet ken en van wie ik alleen weet waar ze woont. Ze heet Julia en omdat ik niet weet hoe ze eruitziet, denk ik bij elk meisje dat over de brug bij mijn huis fietst, dat zij het misschien wel zou kunnen zijn. Het is op een of andere manier best wel spannend.
Om mij beter te leren kennen is het denk ik leuk om mijn afstudeervoorstelling van het conservatorium te bekijken. Ik ben benieuwd wat jij voor dingen maakt en hebt gemaakt.
Hartelijke groeten,
Caspar
