Ik begin gewoon met ‘lieve’. Normaal kan ik daar eindeloos over twijfelen, maar in merk dat ik in deze tijd meer durf. Alsof ik in deze kwetsbare tijd minder te verliezen heb. En sowieso ben ik er soms wat onhandig in. Dat wijt ik ook aan alle verschillende rollen die ik heb. Bij mijn leerlingen, ik werk op een middelbare school, sluit ik af met mevrouw en dan mijn achternaam. De hoogleraar van mijn studie die ik eigenlijk best goed ken, sluit steevast af met ‘hartelijke groet’, wat ik dan ook maar doe. En dan nog maar niet te spreken over alle tussenvormen die er tegenwoordig bestaan, warme groet, hartegroet, lieve groet. Daar word ik dan soms weer recalcitrant van, waardoor ik het in een antwoord daarop hou op een simpele ‘groetjes’. Maar in de essentie komt het erop neer dat het kwetsbaar kan zijn als de toewensingen te veel van elkaar verschillen.
Ik ben op ongenuanceerde momenten boos geweest op de obese mensen op de IC en de kwetsbare ouderen
Dank voor je brief, ik heb ervan genoten en er was veel herkenning. Ik wil op veel reageren en begin gewoon. De intelligente lockdown. Op het moment dat de strengere maatregelen werden aangekondigd op 23 maart, appte mijn schoonzusje in de familie-app: ‘Daar gaan we.’ Verder heb ik niet zoveel met mijn schoonzus, maar dat appje is mij bijgebleven, omdat ik het op een bepaalde manier treffend vond. Het gevoel in de Efteling als de achtbaan gaat rijden en dat overgave de enige optie is: daar gaan we dan, er is geen weg meer terug. In de praktijk was en is het veel ingewikkelder dan in de Efteling. Ik ben op ongenuanceerde momenten boos geweest op de obese mensen op de IC en de kwetsbare ouderen. Bij vlagen ben ik bang dat ik het zelf heb, dat gevoel neemt steevast toe in de avond. Ook omdat ik die grenzen wel wat ben gaan oprekken, en hier en daar een knuffel met goede vrienden niet heb gelaten.
Ik heb mij zorgen gemaakt om de wereld, voel een bereidheid mijn manier van leven kritisch te bekijken; waar kan het duurzamer? En die kampen in Moira natuurlijk, vreselijk. In een opwelling deed ik mee aan die rugzakjes-actie en bedacht ik mijn kinderen te gaan vertellen dat het echt allemaal veel erger kan dan alleen niet naar je vriendjes. Ik googelde wat plaatjes en liet ze zien aan mijn zoon van zeven. Ik had er te weinig over nagedacht. Hij vraagt nog steeds hoe het is met de kinderen waar die rugzakjes voor waren. En dat we toch naar de Ikea kunnen en dat ze dan op een bed bij hem kunnen slapen.
Ik zeg altijd: ik ben niet zo’n moeder-moeder
Maar ik kwam ook een eigengerichtheid tegen. Toen ik een artikel had gelezen dat het nog wel jaren kon duren, af en aan lockdowns, hebben we spontaan een sauna gekocht op marktplaats, want je moet in ieder geval zorgen dat je er zelf een beetje goed bij zit. En ik merk dat ik nog een beetje zit te wachten op dat gevoel als de achtbaan in de Efteling afgelopen is: 'Zo, been there done that.' En ik realiseer mij steeds meer dat dat voorlopig niet gaat komen.
Ik zeg altijd: ik ben niet zo’n moeder-moeder. Ik haat knutselen en koken, en de groep drie rekensommen van vanmiddag snapte ik gewoon oprecht niet. “Jij kan niet afdalen naar dat niveau,” sneerde mijn moeder mij toe toen ik vroeg of zij de som snapte. Zou dat het zijn? Ik ben geneigd mezelf het voordeel van de twijfel te geven. Maar ik heb ondanks alles echt ook enorm genoten van de overzichtelijkheid, het samen zijn, iedereen die mij dierbaar is om mij heen, het knuffelen met de kinderen, het niks hoeven in die buitenwereld. Ik kwam een stukje van dat oer-moederschap tegen waarvoor ik dacht het gen te missen. Ik droomde zelfs van een derde, en in plaats van in paniek, was ik in mijn droom intens verliefd op de baby. Er werd een verlangen naar een simpel leven aangeraakt en daar ben ik best van onder de indruk. Ik merk het ook nu in de kleine dingen, nu de scholen weer zijn begonnen. Natuurlijk heerlijk weer wat rust in huis, maar dat gehaast in de ochtend, voor wie? Mijn baan combineren met home scholing, waarom eigenlijk?
Ook ik voel dat we wat te leren hebben uit deze tijd
Ik merk dat ik inmiddels wat zenuwachtig word van al dat ge-ik. Hoe is het met jou nu de lockdown wat afneemt, er meer perspectieven zijn? 21 dagen mediteren, dat is mij nog nooit gelukt. Kan je mij vertellen wat het je geeft? En je kinderen en vriend, of man? God, dat neem ik dan gewoon maar weer aan, dat het een man is. Nee, dat heb ik gelezen, je vriend heeft een klusbedrijf. Hoe gaat het met hen? Heb je mensen dichtbij die heftig geraakt zijn in deze tijd, door ziekte of financiële problemen?
Gisteren hadden wij een zoom meeting met een club van de kerk (en dit voelt meteen altijd heel ongemakkelijk, maar ja, ik kom in een kerk. Meestal ga ik dat uitleggen/verdedigen. Als experiment laat ik dat nu even) en hadden we het over zingevingsvragen in deze tijd. Iemand zei dat het soms wat opgedrongen voelt in deze tijd, die zingeving. Mag je nog hopen dat het gewoon weer zoals vroeger wordt? Ik voelde met haar mee, maar toch vind ik het te simpel. Ook ik voel dat we wat te leren hebben uit deze tijd.
Voor nu zie ik vooral uit naar meer echte mensen, echte mensen zien, zonder te denken: hebben we nog genoeg afstand? Meer vasthouden, meer contact.
Sasha, voor nu welterusten en tot horens,
Liefs,
Roos
