Gwen die wat jaartjes vooruit loopt op Mari, staat stil hoer er in deze dagen met ouderen wordt omgegaan. Niet dat ze niet lief verzorgd worden, maar we leven in een land waar de dag waarop het pensioen van kracht wordt, ook min of meer je maatschappelijke waarde bepaalt. Mari herkent dat. Zij houdt juist van de overdracht van ouderen op jongeren In pessimistische buien is ze bang dat die overdracht verloren gaat en dat dat onze ondergang wordt. Ze heeft het gevoel dat leeftijdgenoten elkaar opzoeken, de moeders, vaders, opa's en oma's passeren. Vaak ziet ze dingen  waarvan ze denkt dat een oma daar wel raad mee had geweten: bultjes, jeuk, paniek, et cetera. In Gwens ideale wereld bestaat er een basisinkomen voor iedereen en kan iedereen haar/zijn talenten en kwaliteiten een leven lang blijven inzetten. Zij vindt het een geweldig avontuur om steeds meer van het leven zelf, van de connectie tussen mensen wereldwijd, tussen gebeurtenissen en spullen te mogen ervaren en begrijpen. Dat onderkent Mari en zij houdt een pleidooi voor verdraagzaamheid, elkaar de ruimte geven, de ruimte om je te ontwikkelen jezelf en de ander te leren begrijpen. Verandering moet, altijd, maar verandering heeft tijd nodig. Verdraag de onvrede. Verdraag de verontwaardiging van mensen. Verdraag de stilte als iemand even ergens niets van vindt.