Het moment van schrijven zelf, je gedachten die zomaar voor je uitrollen het papier op, een gesprek in eigen hoofd/hart met degene aan wie je schrijft. En dan de dagen erop, verwachtingsvol bij de brievenbus...

Kijkend naar de toekomst denk ik zelfs dat ik dingen zal gaan missen na het corona-tijdperk

Een gezondheidszorg waarbinnen we vrije keuze hebben en dat het onderscheid tussen regulier of alternatief niet meer de toon heeft van goed en fout.

Als gebaande paden niet altijd een antwoord op vragen geven is de kunst om ook buiten die paden te durven kijken en stapjes te zetten.

Als ik denk aan de wereld over 7 jaar dan hoop ik dat de verdraagzaamheid weer terug is.

Het beeld van jongeren over hun toekomst intrigeert mij. Ze lijken meer in het moment te leven en zich minder te laten leiden door verwachtingen. Dat is interessant als ik terugkijk naar mijn eigen jeugd....

Niet alleen delen we belevenissen, ik kan uit ervaring zeggen dat het ook mijn kijk op zaken verbreedt of op z’n minst tot nadenken stemt Ik ben daarom erg blij dat ik deelneem aan dit bijzondere...

Want hoe kom je samen, als iedereen wil dat je gevaccineerd bent en jij doet het niet?