'We zullen de rupsen moeten leren aanvaarden, willen we ooit vlinders zien'.
Zo begint Anne de briefwisseling met Nicole. Ze duidt daar in eerste instantie mee op de verschrikkingen van de COVID-pandemie, die zij als verzorgende IG aan den lijve heeft ondervonden, maar vindt ook dat de tijd rijp is voor maatschappelijke veranderingen. Na tien maanden is zij nog altijd herstellende van de coronabesmetting die ze opliep en vreest ze verlies van werk. Nicole heeft net haar vader verloren, heeft veel verdriet, maar kijkt terug op een mooi afscheid. Beiden zitten in een rouwproces, maar weten hier op een indrukwekkende manier woorden aan te geven. Daarbij speelt spiritualiteit een belangrijke rol. Hun empathie ontroert.
